Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. obliguje organ do umorzenia postępowania nieważnościowego wszczętego po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, jeżeli nie zostało ono ostatecznie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy. Sąd administracyjny nie może odmówić zastosowania obowiązującego przepisu ustawy wyłącznie z powodu zarzutów jego niekonstytucyjności, jeżeli Trybunał Konstytucyjny
Decyzja podatkowa narusza art. 210 § 4 O.p., jeżeli organ przedstawia wzajemnie sprzeczne warianty stanu faktycznego i nie wyjaśnia podstaw odmiennej kwalifikacji prawnej zasadniczo podobnych transakcji. Organ odwoławczy nie może pod pozorem uzupełnienia postępowania dowodowego z art. 229 O.p. zastępować postępowania pierwszoinstancyjnego; przed oceną przepisów materialnych konieczne jest ustalenie
W skardze kasacyjnej zarzut wadliwego nierozpoznania kwestii przedawnienia nie może odnieść skutku, jeżeli nie został powiązany z zarzutem naruszenia przepisów materialnoprawnych regulujących zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Kontrola decyzji kasacyjnej z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej obejmuje ocenę, czy konieczność istotnego uzupełnienia postępowania dowodowego uzasadnia przekazanie sprawy
Dla ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego decydująca jest obiektywna kwalifikacja prawna stosunku łączącego strony, dokonana według jego treści i cech dominujących, a nie nazwa umowy ani zgodny zamiar kontrahentów. Umowa, której przedmiot nie prowadzi do powstania z góry oznaczonego, samoistnego i weryfikowalnego rezultatu, jest umową o świadczenie usług objętą art. 750 k.c., a
Organ administracji, wykonując prawomocną ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, jest związany art. 153 p.p.s.a.; nie może samodzielnie odstąpić od nich z powodu odmiennej oceny dopuszczalności wskazanej czynności. W realiach konkretnej sprawy wykonanie takiego orzeczenia nie stanowi wydania aktu bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2
Umowa obejmująca powtarzalne prace ślusarskie lub przygotowawcze, realizowane według dokumentacji technicznej, pod nadzorem i w ramach bieżącej działalności przedsiębiorstwa, jest umową o świadczenie usług z art. 750 k.c., a nie umową o dzieło z art. 627 k.c., jeżeli jej przedmiot nie prowadzi do powstania zindywidualizowanego, twórczego i oznaczonego rezultatu. Wykonawca takich usług podlega obowiązkowi
Dla uznania poddasza budynku rekreacji indywidualnej za kondygnację nie wystarcza ustalenie jego faktycznego wykorzystywania jako sypialni. Organ nadzoru budowlanego powinien wykazać, że poddasze spełnia wymagania przewidziane dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w szczególności dotyczące wysokości. Brak takich ustaleń wyklucza prawidłowe wdrożenie trybu z art. 48 Prawa budowlanego.
Domek holenderski posadowiony na podporach lub bloczkach zagłębionych w gruncie, zapewniających przenoszenie obciążeń i stabilność obiektu, oraz połączony konstrukcyjnie z zadaszonym tarasem, może stanowić budynek trwale związany z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Utrata cechy tymczasowości po upływie terminu wskazanego w zgłoszeniu, bez uzyskania pozwolenia na budowę, uzasadnia
W postępowaniu nieważnościowym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest dopuszczalne ponowne ustalanie statusu właściciela pojazdu, jeżeli ustalenie to znajduje potwierdzenie w prawomocnym postanowieniu o przepadku oraz w dokumentacji rejestracyjnej, a nie wykazano rozbieżności co do własności z daty wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustalenie opłaty z art. 130a Prawa o ruchu drogowym bez obowiązującej
O kwalifikacji umowy jako umowy o dzieło albo umowy o świadczenie usług rozstrzyga rzeczywista treść zobowiązania i sposób jego wykonywania, a nie jej nazwa ani deklarowana przez strony intencja. Powtarzalne prace ślusarskie i przygotowawcze, wykonywane według wymogów wiedzy technicznej w toku działalności przedsiębiorstwa, są świadczeniem usług starannego działania z art. 750 k.c., rodzącym obowiązek
Przekroczenie po udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej progów antykoncentracyjnych określonych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 Prawa farmaceutycznego nie stanowi samoistnej podstawy cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przesłanki te dotyczą wyłącznie etapu udzielania zezwolenia, a kompetencja do cofnięcia decyzji ostatecznej wymaga wyraźnej podstawy