Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.

Dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego konieczne jest dokładne ustalenie zmiany stanu wód na gruncie oraz jej przyczynowo-skutkowego wpływu na sąsiednie grunty; organy administracyjne zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego skonfrontowanej z innymi dowodami sprawy.

Długotrwałe niewydanie decyzji przez organ administracyjny stanowi przejaw bezczynności i przewlekłości postępowania, które w niniejszej sprawie nosiły cechy rażącego naruszenia prawa, uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość tego stanowiska sądu niższej instancji.

Podmiot, który wykazuje interes prawny wynikający z następstwa prawnego po współwłaścicielu nieruchomości, posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dot. stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Organ administracyjny musi wszechstronnie rozpatrzeć materiał dowodowy wykazujący prawa własności do nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarga kasacyjna nie zawierała zasadnych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylający decyzję organów administracyjnych, jest zgodny z prawem; brak wnikliwej analizy dowodów przez organy narusza przepisy KPA.

W sytuacji, gdy likwidacja urządzenia wodnego jest niemożliwa technicznie lub ekonomicznie, organ powinien rozważyć alternatywne rozwiązania, a nie stosować wyłącznie najdotkliwszą sankcję, jaką jest nakaz likwidacji, jak przewiduje art. 190 ust. 14 Prawa wodnego.

Wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. III OSK 2873/24: Instalacja do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów nie może być traktowana jako sortownia, gdy jej technologia spełnia wymogi najlepszych dostępnych technik. Brak prawidłowego wyjaśnienia tego aspektu uniemożliwia dokonanie skutecznej kontroli instancyjnej.

Instalacje do przetwarzania niesegregowanych odpadów komunalnych mogą stosować technologie alternatywne wobec mechaniczno-biologicznych, o ile spełniają normy najlepszych dostępnych technik zgodnie z prawem unijnym, co wyklucza bezwzględną preferencję jednej technologii przez prawo krajowe.