Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla wstrzymania wykonania decyzji podatkowej musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo jej nieważności. Doręczenie stanowi element procedury, a nie podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzono brak rażącego naruszenia prawa w decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r.

Członek zarządu spółki zobowiązany jest, aby we właściwym czasie zgłosić wniosek o upadłość lub zapewnić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, w przeciwnym razie ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Brak osób pozwalających na zastosowanie przesłanki egzoneracyjnej skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o odpowiedzialności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego było prawidłowo uznane przez WSA jako uzasadnienie uchylenia decyzji SKO, przy braku istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do wymogów homologacji.

Zarządzenie NSA: Stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na decyzję o rejestracji pojazdu z oczywistym, lecz nie rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz doprecyzowanie zakresu zgodności prawa krajowego z przepisami unijnymi dotyczącymi homologacji.

Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się przepisem art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną, uzasadnioną niewłaściwym sformułowaniem zarzutów kasacyjnych, które nie spełniają wymogów p.p.s.a., nie pozwalając tym samym na skuteczne postępowanie kontrolne.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Przyznanie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 u.p.s. wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności wykraczających poza codzienne zdarzenia. Samo przekroczenie kryterium dochodowego nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia.

Statek, na którym pracował Skarżący, nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyklucza możliwość rozliczania podatkowego w Norwegii na podstawie ulgi abolicyjnej zgodnie z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Budowa farmy wiatrowej nie stanowi działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku w świetle ustawy szkodowej, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego przez organy ochrony środowiska.