Rekompensata za stosowanie ulg w transporcie publicznym wymaga umownej regulacji, co wyłącza sprawę spod kognicji administracji publicznej; ma ona charakter cywilnoprawny i rozstrzyga ją sąd cywilny, nie organ administracyjny.
Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji o zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki, naruszając przepisy proceduralne dotyczące terminowego załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.
Odliczenie ulgi na złe długi znajduje zastosowanie przy ustalaniu dochodu do obliczania podstawy daniny solidarnościowej, a przepisy dotyczące daniny nie stanowią autonomicznego systemu w zakresie ustalania dochodu.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zakwestionowane transakcje nieruchomości i samochodu przez E. sp. z o.o. były przeprowadzone w warunkach nadużycia prawa, nie uprawniając do odliczenia podatku VAT, co zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, uzasadniało decyzję organów podatkowych o odmowie zwrotu VAT oraz utrzymanie dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Decyzja administracyjna o charakterze warunkowym, uzależniająca wykonanie obowiązku od terminu, może być zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. nawet po upływie tego terminu, jeżeli taki wniosek wpłynie przed jego upływem, a przepisy szczególne tego nie wykluczają.
Decyzja o rejestracji pojazdu bez niezbędnej homologacji narusza prawo w sposób rażący, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, niezależnie od społeczno-ekonomicznych skutków takiego orzeczenia.
Sprawa o rekompensatę za ulgi w transporcie publicznym ma w istocie charakter cywilnoprawny, wyłączając możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było prawidłowe.
W sytuacji wydania decyzji o rejestracji pojazdu z pominięciem wymogów art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przyznanie jej stabilności decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne. Rażące naruszenie przepisów uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej nie posiadał legitymacji do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie spełniał warunków bycia wierzycielem według ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i potwierdził nieważność postanowienia IPN.
W postępowaniu naprawczym z art. 50–51 Prawa budowlanego organ nadzoru jest obowiązany ustalić zgodność faktycznie wykonanych robót z przepisami ochrony przed hałasem i drganiami. Dobrowolny charakter Polskich Norm nie wyłącza ich zastosowania jako kryterium oceny, jeżeli przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wprost do nich odsyła. Ostateczne pozwolenie na budowę nie zwalnia przy tym
Na gruncie art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki samowoli budowlanej powinien być co do zasady skierowany do inwestora, także gdy nie przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości. Obciążenie właściciela lub zarządcy wymaga wykazania konkretnych okoliczności faktycznych świadczących o niemożliwości wykonania obowiązku przez inwestora; sam brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele
Pozwolenie na podział zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru ma charakter uznaniowy, jednak odmowa jego wydania wymaga ustalenia konkretnego, a nie hipotetycznego, zagrożenia dla wartości zabytkowych lub funkcjonalnie rozumianej integralności zabytku. Sam geodezyjny podział nieruchomości, realizujący ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie oznacza fizycznej ingerencji w
Toczące się przed sądem powszechnym postępowanie o ustalenie nieważności umowy, która stanowi podstawę nabycia udziałów we współwłasności nieruchomości, jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli od jego wyniku zależy ustalenie kręgu podatników podatku od nieruchomości. Organ podatkowy powinien w takiej sytuacji zawiesić postępowanie, a nie samodzielnie