Przedsiębiorstwo energetyczne, jako podmiot wykonujący zadania publiczne, jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, spełniając wymogi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skarga kasacyjna przedsiębiorstwa została oddalona, a rozstrzygnięcie WSA podtrzymane.

Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane do kategorii 2 i 3, przetwarzane w biogazowni bez wymaganego zezwolenia, należy traktować jako odpady w rozumieniu ustawy o odpadach i przepisów unijnych.

Skarga o wznowienie postępowania, oparta na twierdzeniu o wpływie wyroku TSUE na orzeczenie krajowe, wymaga wykazania realnego wpływu, którego brak skutkuje oddaleniem skargi.

Art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID stosuje się także do przepisów prawa podatkowego, w tym do terminów materialnych określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, co obliguje organy do powiadamiania o uchybieniu terminu i wyznaczenia 30 dni na wniosek o jego przywrócenie.

Dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy słusznie przyjął pomiary jako podstawę do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia norm hałasu. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Nieosiągnięcie przez podmiot poziomu recyklingu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości, bez względu na domniemany wpływ siły wyższej; brak przesłanek do miarkowania kary.

Cofnięcie odwołania może być skuteczne jedynie wobec decyzji administracyjnej nieobarczonej wadą prawną lub naruszeniem interesu społecznego, zachodzącymi także w świetle stanu prawnego uwzględniającego nowe plany miejscowe.

Miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych oraz miejsca postojowe zależne mogą być wliczane do bilansu miejsc wymaganych decyzją o warunkach zabudowy, o ile spełniają one swoją funkcję, tj. realne zapewnienie postoju zgodnie z przeznaczeniem inwestycji.

Refundację wywozową, której nie można jednoznacznie przypisać do produktu pochodzącego ze Wspólnoty, należy uznać za nienależną. Skarga kasacyjna, niewykazująca wpływu naruszeń postępowania na wynik sprawy, podlega oddaleniu.

Ustalono, iż refundacje wywozowe przyznane Zakładowi P. Sp. z o.o. uznano za nienależne w związku z brakiem możliwości jednoznacznego ustalenia pochodzenia mięsa zgodnie z przepisami unijnymi. Skarga kasacyjna została oddalona.

Zarządzenia pokontrolne PWIOŚ są legalnym środkiem administracyjnym do egzekwowania zgodności działalności z prawem ochrony środowiska, nawet przy braku precyzyjnych norm emisyjnych zapachowych, a pełna regularność kontroli szczelności F-gazów wynika z przepisów unijnych i krajowych.

Refundacja wywozowa mięsa przyznana na mocy wniosku WPR1 nie przysługuje, jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie jego wspólnotowego pochodzenia, co wyklucza przyznanie jej na podstawie przepisów rozporządzenia unijnego.

W obecności dostatecznych dowodów, takich jak protokoły kontroli i dokumentacja fotograficzna, brak specjalistycznych dokumentów geodezyjnych nie uniemożliwia ustalenia naruszenia pasa drogowego, za które organ uprawniony może nałożyć karę pieniężną.

Rekompensata otrzymana w ramach rządowego programu pomocy dla sektorów energochłonnych, stanowi dotację wolną od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 updop, jako bezzwrotna pomoc finansowa ze środków budżetowych. Interpretacja podatkowa wymaga ponownego rozważenia w kontekście zastosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.

Kontynuowanie robót budowlanych przy zabytku po upływie terminu pozwolenia konserwatorskiego, ale na podstawie uzyskanego wcześniej pozwolenia na budowę, nie stanowi podjęcia działania bez pozwolenia konserwatorskiego i nie wymaga nałożenia kary administracyjnej.

NSA podtrzymuje stanowisko o umorzeniu postępowania nieskończonego ostateczną decyzją, wszczętego 30 lat po doręczeniu decyzji, uzasadniając zgodność z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a.

Refundacja wywozowa może zostać uznana za nienależną, jeżeli pochodzenie towaru nie jest jednoznacznie wykazane jako wspólnotowe, co jest warunkiem przyznania refundacji.

Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o uznaniu środków za nienależnie pobrane z tytułu refundacji wywozowej była prawidłowa, gdyż nie przedstawiono dowodów jednoznacznie potwierdzających wspólnotowe pochodzenie eksportowanego mięsa.

Dla uznania choroby za zawodową, wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między schorzeniem a szkodliwymi warunkami pracy, co nie wymaga udowodnienia ich bezpośredniego wpływu. DFS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.