Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ odwoławczy nie wykazał przesłanek do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, przez co decyzja o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia była nieuzasadniona. Sąd administracyjny uznał, że braki dowodowe mogły być usunięte w ramach postępowania odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dotyczącą odmowy odliczenia podatku naliczonego, uznając brak dowodów na związek zakwestionowanych wydatków z działalnością opodatkowaną Skarżącego, co uzasadnia stanowisko organu podatkowego i sądów administracyjnych.

Spółka uczestnicząca w oszustwie karuzelowym, wiedząc o fikcyjności transakcji, nie może skutecznie powoływać się na dobrą wiarę. Udział w tego rodzaju procederze uniemożliwia korzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz rodzi obowiązek zapłaty podatku jako podatku niezgodnego z rzeczywistymi zdarzeniami gospodarczymi.

Skarżący legitymują się interesem prawnym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, wynikającym z prawa własności do budynku, zgodnie z art. 5 dekretu warszawskiego oraz księgą wieczystą, potwierdzającym ich uprawnienia.

NSA uznaje, że obiekt może być wpisany do rejestru zabytków tylko przy spełnieniu wysokich standardów wartości zabytkowych, a niekompletność i przekształcenie obiektu uzasadniają odmowę wpisu.

NSA orzeka, iż zarzuty skargi kasacyjnej wobec decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego były nieuzasadnione, a określony w decyzji zakres obowiązków był klarowny i prawidłowy, co uzasadnia jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że proces analizy urbanistycznej oraz ustalenia warunków zabudowy został przeprowadzony prawidłowo, nie naruszając zasady dobrego sąsiedztwa, co uzasadniało oddalenie skargi. Podkreślono znaczenie całościowej analizy akt administracyjnych.

Działka wykorzystywana na cele publiczne stanowi przesłankę do odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego, zgodnie z art. 214a ust. 1 i 2 u.g.n. Przesłanka dotyczy nawet części działki, uzasadniając ochronę racjonalnego zagospodarowania gruntów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że kara pieniężna za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na transport była nałożona prawidłowo; protokół kontroli jest dokumentem urzędowym potwierdzającym stan faktyczny.

Podmiot wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych zobowiązany jest do składania sprawozdań niezależnie od faktycznej działalności. Niezłożenie sprawozdania skutkuje karą niezależną od winy, a obowiązki formalne wynikają z samego wpisu do rejestru.

Zmiana terminu likwidacji szkoły nie stanowi istotnej zmiany stanu faktycznego zmierzającej do rozpoczęcia nowego postępowania, a organy orzekające w sprawie są związane wcześniejszym wyrokiem sądu administracyjnego dotyczącym tej samej kwestii.

Brak przetwarzania danych osobowych przez entitet wyklucza podstawy do obowiązku informacyjnego z art. 14 RODO, co uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Odmowa zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości jest uzasadniona, gdyż cel wywłaszczenia został zrealizowany w zakresie wymaganym przez dekret z 1949 r. Brak detalicznej lokalizacji nie stoi na przeszkodzie decyzji administracyjnej.

Utrzymanie kary wydalenia ze służby wyłącznie za naruszenie zasad etyki, po uniewinnieniu od jednego zarzutu, jest nieadekwatne do faktów sprawy i wymaga ponownej oceny w zakresie wymiaru kary dyscyplinarnej.

Nałożenie kary pieniężnej na C. Sp. z o.o. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było zgodne z prawem, gdyż materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał naruszenie. Brak przesłanek do odstąpienia od kary z uwagi na profesjonalny charakter działalności spółki.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji farmy fotowoltaicznej została wydana z rażącym naruszeniem prawa, niezgodnie z MPZP, gdyż farma nie jest "obiektem infrastruktury technicznej". Sąd podtrzymuje uchylenie tej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Zażalenie na postanowienie dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezesa PUODO należy oddalić, gdyż skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z wykonaniem decyzji.

Różnicowanie stawek opłat zmiennych za pobór wód na podstawie celu użytkowania, tj. zaopatrzenia ludności i działalności komercyjnej, zgodne jest z prawem i z zasadą "użytkownik płaci", uzasadniając zastosowanie różnych stawek opłat wodnych.