Zmiana nazwy apteki ogólnodostępnej, prowadząca do skojarzeń z już istniejącą renomą grupy aptek, narusza art. 5 u.z.n. oraz stoi w sprzeczności z przesłankami zmiany decyzji ostatecznej z art. 155 k.p.a. Jako taka jest niedopuszczalna.

Zmiana nazwy apteki wydanej na podstawie wcześniejszego zezwolenia może być niedopuszczalna, jeśli narusza przepisy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez stwarzanie ryzyka wprowadzenia w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa (art. 3 i 5 u.z.n.).

Zwolnienie funkcjonariuszy policji z egzaminu dotyczącego broni palnej do celu kolekcjonerskiego nie znajduje podstaw w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, jeśli broń ta nie jest objęta ich zadaniami służbowymi.

NSA stwierdził, że organ regulacyjny działając na podstawie art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, słusznie odmówił zatwierdzenia taryfy, gdyż nie wykazano celowości ponoszonych kosztów z uwzględnieniem ekonomicznej użyteczności środków trwałych, co czyniło skargę kasacyjną bezzasadną.

Skarga kasacyjna na postanowienie o określeniu wysokości nieprzekazanej kwoty wierzytelności zajętej przez organ egzekucyjny jest bezzasadna. Nieprzekazanie kwoty przez dłużnika wierzytelności organowi egzekucyjnemu stanowi bezpodstawne uchylanie się od obowiązku.

Brak ostatecznej decyzji o likwidacji linii kolejowej wyklucza zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., zwłaszcza gdy nieruchomości mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że termin 45 dni na zatwierdzenie taryfy liczy się od złożenia kompletnego wniosku, z uwzględnieniem wyłączenia okresów wymagających działań stron w ramach k.p.a., co czyni odmowę zatwierdzenia zgodną z prawem.

Odmowa wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, przy dochowaniu terminu 45 dni od złożenia kompletnego wniosku, jest prawidłowa zgodnie z art. 24c ust. 1 i art. 35 § 5 k.p.a. w kontekście milczącego załatwienia spraw dotyczących zatwierdzenia taryf.

Nie jest możliwe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., jeśli inwestycja celu publicznego nie jest planowana bezpośrednio na tej nieruchomości. Droga gruntowa nie stanowi urządzenia lub obiektu naziemnego niezbędnego do funkcjonowania infrastruktury telekomunikacyjnej.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, gdy uznał, że umowy na przygotowanie i wygłoszenie wykładów nie stanowiły umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, co uzasadniało obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Odmienna ocena skarżącej nie podważyła oceny prawnej zawartej w kontroli Sądu.

Umowa zawarta na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla radców prawnych stanowi umowę o świadczenie usług, a nie o dzieło, co pociąga za sobą obowiązek składkowy na ubezpieczenie zdrowotne.

Zmiana warunków płatności w umowie o zamówienie publiczne z 60 na 30 dni narusza zasady konkurencyjności oraz może ograniczać krąg potencjalnych wykonawców, uzasadniając decyzję o zwrocie dofinansowania.

Bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu wniosku cudzoziemca o pobyt czasowy po 1 lipca 2024 r. nie jest bezczynnością z rażącym naruszeniem prawa, a przyznanie rekompensaty finansowej nie jest obligatoryjne bez wyraźnego uzasadnienia.

Brak podpisu wojewody na protokole oszacowania szkód nie stanowi przeszkody do przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, jeżeli organ nie podjął należytych działań wyjaśniających przyczynę tego braku.

Art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Op, dotyczący przesłanki niezawinionego niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, nie ma zastosowania do fundacji nieprowadzącej działalności gospodarczej. Warunek egzoneracyjny musi być ściśle interpretowany i fundacja bez zdolności upadłościowej nie może korzystać z tej przesłanki.

Ostateczne umorzenie postępowania egzekucyjnego nie uniemożliwia prowadzenia postępowań nadzwyczajnych dotyczących stwierdzenia nieważności postanowień wydanych w tym postępowaniu, zgodnie z art. 18 u.p.e.a i odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych, zgodnie z art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, nie posiada uprawnienia do stosowania art. 138 § 2 KPA, a jego nierozpatrzenie zażalenia w ustawowym terminie skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia i odstąpieniem od czynności kontrolnych.

Nałożenie obowiązku sporządzenia orzeczenia technicznego zgodne z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego było zasadne, ponieważ za wykonane roboty budowlane bez pozwolenia odpowiadał skarżący, a dowody nie wykazały innej osoby odpowiedzialnej.