Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie z opłaty retencyjnej na podstawie przepisów Prawa wodnego.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność ponownej analizy zgodności metrologicznej zastosowanych przyrządów pomiarowych z unijnymi wymaganiami i wymogami prawa krajowego.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niespełnienie przesłanki posiadania miejsca zamieszkania przodka skarżącego na byłym terytorium RP zamyka prawo do rekompensaty. Skóra kasacyjna została oddalona z uwagi na formalne uchybienia.

Istnienie na terenie nieruchomości skarżącego rowu melioracyjnego nie stanowi podstawy do uznania tego terenu za część systemu kanalizacji otwartej, przewidzianego Prawem wodnym. Skarżący jest zobowiązany do uiszczania opłaty retencyjnej, gdyż wody opadowe nie są odprowadzane do przewidzianego systemu.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego przez PKP nie następuje z mocy prawa, jeśli nie udokumentowano posiadania gruntu na dzień 5 grudnia 1990 roku oraz gdy nieruchomość jest zajęta przez wody państwowe, co wyłącza ją z obrotu cywilnoprawnego.

Organ podatkowy nie może ograniczać się do danych ewidencyjnych przy ustalaniu powierzchni użytkowej dla celów opodatkowania, jeżeli dane te nie uwzględniają rzeczywistej wysokości kondygnacji. Niezbędne jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego szczególnych okoliczności uniemożliwiających podjęcie pracy uprawnia do uchylenia decyzji organu odmawiającej przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Argumentacja NSA podtrzymuje zasadę, że badanie formalnych wymogów proceduralnych przez Sąd I instancji w sprawach sprzeciwów administracyjnych nie zawiera oceny spełnienia tych wymogów, a ogranicza się do zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Skarga kasacyjna nie znalazła usprawiedliwienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy jest oczywiście sprzeczny z Konstytucją RP, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, mimo że wymienione przepisy nie miały już zastosowania.

Zgodnie z wyrokiem NSA, nieprzewidziane i niezawiniono naruszenie przepisów transportowych, niewystarczająco uzasadnione przez skarżącego, wyklucza zastosowanie zwolnienia z kary. Przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, gdy u.t.d. reguluje karę odmiennie.

Płatnik, na podstawie oświadczenia podatnika, zgodnie z art. 41 ust. 11a i 11b u.p.d.o.f., jest zobowiązany do uwzględnienia zwolnienia podatkowego, a odpowiedzialność za prawidłowość oświadczenia spoczywa na podatniku.

Decyzja organu administracyjnego o zatrzymaniu prawa jazdy jest związana i opiera się na liczbie punktów karnych zgromadzonych w ewidencji, której weryfikacja nie należy do kompetencji tych organów.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że obowiązek szczepienia dziecka jest wymagalny i określony zgodnie z prawem, co nie uzasadniało przerw w postępowaniu egzekucyjnym wynikających z zarzutów skarżących.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek, zgodnie z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, wymaga uprawdopodobnienia niewspółmierności ich wysokości do przewidywanego podatku. Brak wskazania naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Zasada kontynuacji amortyzacji z art. 16h ust. 3d w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. a) u.p.d.o.p. dotyczy również korzystającego; leasing finansowy środków przekazanych aportem nie zwalnia z obowiązku uwzględniania uprzednio dokonanych odpisów amortyzacyjnych.