Odprowadzenie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi o objęciu nieruchomości systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Opłata za zmniejszenie retencji nie jest uchylona przez istnienie wewnętrznych urządzeń odprowadzających wodę.

W przypadku śmierci strony po wniesieniu skargi, a przed wydaniem wyroku, proces sądowy jest dotknięty wadą nieważności (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), co skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych; obowiązek ten spoczywa na spadkobiercach. Wpłaty dokonane przez zarządcę przed złożeniem deklaracji przez podatnika są uznawane za nadpłaty.

Zarządca sukcesyjny nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych; odpowiedzialność podatkowa za rok 2022 spoczywa na spadkobiercach zmarłego przedsiębiorcy. Co za tym idzie, wpłaty dokonywane przez zarządcę powinny być zaliczone na zaległe zobowiązania podatkowe spadkobierców.

Nieprawidłowe jest traktowanie rowów melioracyjnych jako części systemu kanalizacji deszczowej określonego w Prawie wodnym, co uzasadnia naliczenie opłaty za zmniejszenie retencji na nieruchomości.

Nieusprawiedliwione jest przyjęcie, że odprowadzanie wód do rowu melioracyjnego oznacza ujęcie nieruchomości w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Zadeklarowana techniczna możliwość odprowadzania wód opadowych, bez podłączenia do gminnej sieci kanalizacyjnej, nie uzasadnia odstąpienia od opłat za zmniejszenie retencji.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu Prawa wodnego, co uzasadnia pobieranie opłat za zmniejszenie retencji działki bez takich systemów.

NSA uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie utrzymujące brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, podkreślając zgodność procedury z wymogami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Niewykonanie nasadzeń zastępczych w określonym terminie prowadzi do automatycznego wymagalności opłaty ustalonej w sytuacjach wycinki drzew, niezależnie od przyczyn opóźnienia, zgodnie z art. 84 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie czyni działki częścią systemu kanalizacji deszczowej, uzasadniając pobranie opłaty za zmniejszenie retencji. Obszary niespełniające definicji systemu kanalizacji w Prawie wodnym podlegają opłatom alternatywnym.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na zgodność zamiennego projektu budowlanego z prawem miejscowym oraz brak naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich działek, przy czym organy nadzoru budowlanego prawidłowo oceniły wpływ inwestycji na przyszłe zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości.

NSA potwierdza zasadność uwzględnienia skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących udzielenia zezwoleń na pobyt rezydenta, niezależnie od sytuacji wojennej w Ukrainie, oraz utrzymuje w mocy wyrok pierwszej instancji wobec braku skutecznego podważenia jego podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w sporze dotyczącym umorzenia postępowania wznowieniowego słusznie zastosowano przepisy z 2015 r. dotyczące obszaru oddziaływania obiektu, co uzasadniało decyzję kasacyjną organu odwoławczego.

Dwulatni termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary pieniężnej, określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 Ustawy o transporcie drogowym, biegnie od dnia ujawnienia naruszenia. Po jego upływie, bez względu na zawieszenia związane z epidemią, decyzja o nałożeniu kary staje się bezskuteczna.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie z opłaty retencyjnej na podstawie przepisów Prawa wodnego.