Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.
Skarga kasacyjna wniesiona przez P.Z. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając, iż WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zaskarżone czynności zabezpieczające były zgodne z przepisami administracyjnymi.
Zabezpieczające postanowienia organu podatkowego podlegają merytorycznej ocenie pod kątem istnienia przesłanek braku wymagalności zobowiązań, z uwzględnieniem zasad stosowania przepisów dot. postępowania zabezpieczającego według art. 166b u.p.e.a.
Zezwolenie na lokalizację zjazdu zwykłego z jezdni głównej drogi krajowej klasy GP ma charakter wyjątkowy i może zostać wydane wyłącznie przy spełnieniu przesłanek techniczno-bezpieczeństwowych, w tym wystąpieniu trudnych warunków. Zarządca drogi może odmówić zezwolenia, jeżeli dodatkowy zjazd zwiększa liczbę punktów kolizyjnych i pogarsza bezpieczeństwo oraz płynność ruchu, a nieruchomość może uzyskać
Odmowa zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej klasy GP jest uzasadniona, jeżeli organ, działając w granicach uznania administracyjnego, wykaże na podstawie danych o ruchu i istniejącej obsłudze komunikacyjnej, że nowy zjazd zwiększy liczbę punktów kolizyjnych i zagrożenie bezpieczeństwa. Podział nieruchomości nie uzasadnia sam przez się tworzenia kolejnych zjazdów, zwłaszcza gdy
Przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz towarów, niezależnie od tego, czy stroną umowy przewozu pozostaje inny podmiot. Na przewoźniku faktycznym spoczywa obowiązek zapewnienia zgodności i aktualności danych w zgłoszeniu SENT. Odstąpienie od kary z art. 24 ust. 3 ustawy SENT ma charakter uznaniowy i wymaga wykazania szczególnych okoliczności, ocenianych
Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT wymaga indywidualnej oceny wszystkich okoliczności konkretnego przypadku, w tym rzeczywistego znaczenia naruszenia dla celów ustawy oraz niezbędności sankcji z punktu widzenia interesu publicznego. Organ nie może poprzestać na abstrakcyjnym wskazaniu potencjalnego ryzyka naruszeń fiskalnych.
Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, nieużywane faktycznie do przewozów kolejowych, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą i nie korzystają ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
Wydatek uprzednio sfinansowany prywatnymi środkami przedsiębiorcy, a następnie pokryty przelewem z rachunku ZFRON, ma charakter refundacji i na podstawie § 9 ust. 2a rozporządzenia ZFRON nie jest wydatkiem ze środków funduszu mogącym stanowić podstawę pomocy de minimis. Bezskuteczna umowa zawarta przez przedsiębiorcę z samym sobą nie kreuje odrębnego nabycia ani wymagalnego zobowiązania.
Brak zastosowania w pierwotnej deklaracji preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, stanowiącej pomoc de minimis, nie powoduje utraty prawa do tej stawki, jeżeli przepis nie uzależnia jej zastosowania od terminowego oświadczenia podatnika. Grunty zajęte na prowadzenie działalności w zakresie wyciągów narciarskich obejmują także grunty funkcjonalnie konieczne dla tej działalności, w tym parking
Operator publicznego transportu zbiorowego, który w ramach wykonywanego przewozu występuje zarazem jako przewoźnik drogowy, jest obowiązany wyposażyć kierowcę w wypis z własnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Okazanie zaświadczenia potwierdzającego uprawnienie do wykonywania publicznego transportu zbiorowego wraz z rozkładem jazdy nie zastępuje tego dokumentu i nie wyłącza
Podmiot wykonujący działalność leczniczą, w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, musi być wpisany do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę. Fakt prowadzenia punktu szczepień przez aptekę nie uprawnia jej do tej ulgi.
Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.
Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania determinuje obowiązek organu odwoławczego do wydania postanowienia stwierdzającego takie uchybienie, co wyklucza możliwość podważenia ostateczności decyzji administracyjnej.
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi tylko wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna ostateczna decyzja wiążąco rozstrzygająca tę samą, tożsamą podmiotowo i przedmiotowo sprawę. Decyzja o umorzeniu postępowania jako nierozstrzygająca sprawy co do istoty nie stanowi ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy, a zastosowanie art. 208 § 1 w zw.