Fundament w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego nie musi być zagłębiony w gruncie ani wykonany pod całą powierzchnią obiektu. Bloczki betonowe posadowione na gruncie, jeżeli przenoszą obciążenia konstrukcji na podłoże i zapewniają jej stabilność oraz odporność na czynniki zewnętrzne, mogą stanowić fundament, a obiekt na nich oparty może być uznany za trwale związany z gruntem i zakwalifikowany
W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu rozstrzygnięcia organ jest bezwzględnie związany oceną prawną i wskazaniami sądu wynikającymi z art. 153 p.p.s.a. Niedokonanie pełnych ustaleń co do pierwotnych parametrów oraz konstrukcji obiektu, w szczególności z pominięciem dowodów wyraźnie wskazanych przez sąd, narusza art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i wyklucza prawidłową kwalifikację robót jako budowy albo
Kontener telekomunikacyjny posadowiony na płycie żelbetowej i przytwierdzony do niej śrubami, możliwy do odłączenia i przeniesienia bez uszkodzenia jego konstrukcji oraz podłoża, nie jest trwale związany z gruntem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2025 r. obiekt taki, niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury, podlega kwalifikacji jako budowla.
Operat szacunkowy może stanowić podstawę opisu i oszacowania nieruchomości w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli protokół opisu i oszacowania sporządzono przed upływem 12 miesięcy od dnia jego sporządzenia. Merytoryczny dobór metody wyceny, cech różnicujących i nieruchomości podobnych pozostaje w zakresie wiedzy specjalnej rzeczoznawcy, a organ ingeruje tylko w razie oczywistych wad
Skarga kasacyjna nie może odnieść skutku, jeżeli jej zarzuty nie zostały prawidłowo skonstruowane i powiązane z podstawą prawną rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego wymaga wskazania własnej, prawidłowej wykładni normy, a zarzut niewłaściwego zastosowania – wykazania nieadekwatności zastosowanej normy do ustalonego stanu faktycznego.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny, niezależnie od braku indywidualnego kalendarza szczepień czy dodatkowego zaświadczenia lekarskiego.
Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawowych i jego wymagalność nie jest uzależniona od form komunikatów organów administracyjnych. Obowiązek nie został wyłączony postępowaniem dopuszczającym inne zastrzeżenia.
Organ podatkowy może odstąpić od zgodnych opinii klasyfikacyjnych GUS, w tym uzyskanej na własny wniosek, jedynie po wykazaniu ich oczywistej wadliwości albo przy wsparciu odmiennej, miarodajnej opinii; sama polemiczna ocena charakteru usług nie jest wystarczająca. Usługi zaklasyfikowane do PKWiU 74.90.19.0, niewymienione w załączniku nr 2 do u.z.p.d., nie są wyłączone z opodatkowania ryczałtem.
Tymczasowy i łatwousuwalny charakter bariery ochronnej co do zasady wyklucza spełnienie przesłanki trwałego wbudowania, właściwej dla wyrobu budowlanego. Jeżeli jednak konkretny wyrób został objęty Krajową Oceną Techniczną wydaną na wniosek producenta, organ może wymagać realizacji określonych w niej obowiązków krajowego systemu oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych; wyrok oparty na częściowo
Obowiązek poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest wymagalny, jeżeli brak jest stwierdzonych przeciwwskazań lekarskich lub skutecznego odroczenia szczepienia. Pozytywny wynik badania kwalifikacyjnego, także udokumentowany w dokumentacji medycznej podmiotu leczniczego, wyklucza zarzut niewymagalności oparty na braku odrębnego zaświadczenia, a odmowa rodzica nie stanowi podstawy
Zaświadczenie lekarskie zawierające sugestię odroczenia obowiązkowych szczepień ochronnych nie powoduje niewymagalności obowiązku ani nie wyłącza dopuszczalności jego egzekucji administracyjnej, jeżeli nie spełnia wymogów art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz przepisów wykonawczych dotyczących kwalifikacji i konsultacji specjalistycznej. W postępowaniu
Analiza dokumentacji przedłożonej w postępowaniu o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, wykonywana przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trybie art. 106 k.p.a., stanowi „inną czynność” w rozumieniu art. 36 ust. 1 u.p.i.s. i podlega opłacie odpowiadającej kosztom jej wykonania, obejmującym także należycie przypisane koszty pośrednie
Jednostka samorządu terytorialnego może, na podstawie art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, zastosować odrębny dla konkretnego obiektu sposób określenia proporcji, odmienny od wskazanego w rozporządzeniu, jeżeli w sposób bardziej reprezentatywny obiektywnie odzwierciedla on zakres wykorzystania nabyć do działalności gospodarczej. Prewspółczynnik powierzchniowo-czasowy może spełniać te warunki, gdy uwzględnia
Obowiązek poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym powstaje z mocy ustawy, a lekarskie badanie kwalifikacyjne stanowi element wykonania tego obowiązku, nie zaś przesłankę jego powstania lub wymagalności. Brak badania spowodowany niestawieniem się dziecka nie wyłącza egzekwowalności obowiązku; może ją czasowo wyłączyć jedynie udokumentowane przez lekarza stwierdzenie przeciwwskazań
Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika bezpośrednio z ustawy i jest wymagalny w terminach określonych w przepisach wykonawczych. Badanie kwalifikacyjne stanowi element wykonania tego obowiązku, a nie przesłankę jego powstania. Brak wymagalności może wynikać jedynie z udokumentowanych, stwierdzonych przez lekarza przeciwwskazań albo skutecznego odroczenia szczepienia.
Przepisy Prawa restrukturyzacyjnego przewidujące niedopuszczalność, zawieszenie albo umorzenie postępowań egzekucyjnych wobec dłużnika restrukturyzowanego nie wyłączają możliwości wydania na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej decyzji o określeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i jego zabezpieczeniu. Postępowanie zabezpieczające nie jest postępowaniem egzekucyjnym, a jego dopuszczalność
Decyzja kasacyjna organu odwoławczego wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej nie podlega zakazowi reformationis in peius z art. 234 tej ustawy, gdyż nie kształtuje bezpośrednio materialnoprawnej sytuacji podatnika ani nie ustala wysokości jego zobowiązania. Możliwość pogorszenia sytuacji podatnika w ponownym postępowaniu nie stanowi sama przez się naruszenia art. 234 o.p.; organ pierwszej