Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego było zasadne, gdyż organ działał zgodnie z prawem, a pomiary wagowe pojazdu zostały wykonane prawidłowo.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość ustalenia terminu doręczenia decyzji w oparciu o Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru (EPO) i oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego.

W sytuacji niewypełnienia wymogów zgłoszenia SENT przez podmiot zobowiązany, nałożenie kary pieniężnej jest zgodne z prawem, a jej odstąpienie wymaga wykazania interesu publicznego lub podmiotu, czego brak nie uzasadnia uchylenia kary.

Skarżący obowiązany jest posługiwać się wymaganym zezwoleniem odpowiedniej kategorii dla przejazdu pojazdu nienormatywnego; posiadanie zezwolenia wyższej kategorii nie spełnia tego wymogu i uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu, a nie wyłącznie wpis w KRS, jest decydujące dla ustalenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania spółki. Brak dowodów potwierdzających pełnienie tej funkcji przez skarżącego w wymaganym okresie wyklucza możliwość przypisania mu odpowiedzialności.

NSA uznał, że decyzja WSA uchylająca karę pieniężną nakładaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego była zgodna z prawem, z uwagi na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów wewnętrznych i materialnych.

Rada Miasta, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, winna uwzględnić rzeczywistą liczbę zamieszkałych mieszkańców oraz pełną kalkulację rzeczywistych kosztów systemu gospodarowania odpadami, zapewniając ich zgodność z kryteriami ustawowymi.

Umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji jest dopuszczalne, gdy brak majątku lub dochodu zobowiązanego wyklucza możliwość ściągnięcia kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.). Wpłaty przez inne podmioty muszą mieścić się w limitach określonych w Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA ze względu na niewystarczające wykazanie przesłanek naruszenia prawa. Wymagane jest pełniejsze ustalenie, czy odpady były składowane czy magazynowane, co determinuje możliwość odroczenia opłaty.

Postępowanie administracyjne dotyczące kwalifikacji umieszczenia odpadów na zamkniętym składowisku jako składowania zostało wstrzymane. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokonane przez WSA uchylenie decyzji administracyjnych było przedwczesne i niewystarczająco uzasadnione.

Skarga kasacyjna Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego R. sp. z o.o. na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu została oddalona. Ocena naruszenia i decyzja organów uznały brak spełnienia przesłanek odstąpienia od kary jako zasadne.

Oddalenie skargi kasacyjnej. Umieszczenie na składowisku odpadów o kodach 19 05 03 i 16 01 03 w 2019 r. należy traktować jako ich składowanie, wymagające naliczenia opłaty podstawowej za korzystanie ze środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zarządzenie pokontrolne Inspekcji Ochrony Środowiska musi być oparte na rzetelnych ustaleniach oraz precyzyjnie określać obowiązki kontrolowanego podmiotu, co jest niezbędne dla jego prawidłowego wykonania.