Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak podstaw do wyodrębnienia działalności gospodarczej i rolniczej osoby fizycznej. Zakup i sprzedaż zboża przez producenta nie kwalifikują do pomocy finansowej, gdyż działalność o charakterze skupującym wyklucza wsparcie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż podatnik – Powiat G. – może stosować własną metodę obliczenia prewspółczynnika VAT opartą na rzeczywistym czasie wykorzystania obiektu, zamiast metody wskazanej w rozporządzeniu Ministra Finansów, o ile ta metoda dokładniej odzwierciedla specyfikę działalności.

Oddalenie skargi kasacyjnej na bezczynność organu celno-skarbowego jest uzasadnione, gdy organ podejmuje czynności zgodne z rozsądnym terminem weryfikacji, uwzględniając współpracę międzynarodową i przepisy sankcyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie zwrotu dotacji celowej użytej niezgodnie z przeznaczeniem przez Gminę, wskazując na brak uchybień proceduralnych mogących wpłynąć na wynik postępowania. Zasada gospodarowania środkami publicznymi wymagałaby stosowania dotacji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja organu odwoławczego nie może być wydana na niekorzyść strony bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa, które usprawiedliwiałoby odstępstwo od zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 139 k.p.a.

Ocena instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnoskarbowego mieści się w granicach sądowej kontroli legalności decyzji podatkowej. WSA powinien ocenić wszystkie dowody i argumenty przedstawione przez organ podatkowy w tej sprawie bez domagania się dodatkowych materiałów."

Obowiązek zwrotu pomocy finansowej przyznanej Policjantowi, wynikający z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, jest zgodny z zasadami konstytucyjnymi, gdyż przepis ten obowiązywał w dacie przyznania pomocy oraz w dacie skazania za przestępstwa określone w ustawie. NSA utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie decyzji administracyjnej w sposób nieprawomocny nie prowadzi do umorzenia powiązanego z nią postępowania egzekucyjnego, a jedynie wstrzymuje jego wykonywanie do czasu prawomocności rozstrzygnięcia.

Dla stwierdzenia nabycia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z mocy prawa konieczne jest, aby droga była formalnie zaliczona do kategorii publicznych przed datą graniczną. Brak spełnienia tego warunku wyklucza użycie art. 73 ustawy z 1998 r.

W przypadku złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 1 stycznia 2024 r., ocena prawa do świadczenia winna się odbywać według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., jeżeli w dniu złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności spełnione były wymagane przesłanki.

NSA orzekł o uchyleniu wyroku WSA i zwrocie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność oceny legalności decyzji Wojewody z uwzględnieniem przywrócenia terminu zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

Dla uznania nieruchomości za zajętą pod drogę publiczną i nabycia jej z mocy prawa zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., wymagana jest formalna uchwała o zaliczeniu do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 r. Samo faktyczne korzystanie nie wystarcza.

Nabycie nieruchomości z mocy prawa, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej z 13 października 1998 r., wymaga, aby droga była zaliczona do kategorii dróg publicznych zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień 31 grudnia 1998 r.