Działania naprawcze drogi gminnej nie wpłynęły na stosunki wodne działki skarżącego w sposób uzasadniający naruszenie art. 29 Prawa wodnego. Skarga kasacyjna oddalona.

Zebranie i wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego nie jest wymagane w przypadku domniemania posiadania odpadów przez władającego nieruchomością, które można obalić wyłącznie przedstawieniem dowodów wskazujących inny podmiot jako posiadacza. Skarga kasacyjna niewykazująca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że zastosowanie grzywny jako środka przymuszającego było zgodne z prawem, a wysokość grzywny była właściwie ustalona w zgodzie z art. 121 § 2 u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że pominięcie szczegółowej analizy kryteriów wniosków mieszkaniowych przez organ władzy lokalnej stanowi naruszenie przepisów uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Organ zobowiązany jest do rozważenia wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z prawidłowymi standardami demokratycznego państwa prawnego.

Dowody z oględzin, przeprowadzone w trybie czynności sprawdzających, mogą stanowić podstawę faktyczną decyzji podatkowej, jeżeli zostały przeprowadzone z zachowaniem wymogów formalnych i prawnych przepisanych przez Ordynację podatkową.

W razie sprowadzenia do Polski uszkodzonego pojazdu jako odpadu, bez wymaganego zgłoszenia, odbiorca odpowiada za nielegalne przemieszczanie odpadów. Transgraniczny transport odpadu wymaga procedury zgłoszenia na mocy rozporządzenia nr 1013/2006.

Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne, nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., niezależnie od winy, co jest zgodne z zasadą „zanieczyszczający płaci”.

Na podmioty odbierające odpady komunalne nałożony jest obiektywny obowiązek osiągnięcia ustawowego poziomu recyklingu. Niewykonanie tego obowiązku skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej niezależnie od winy czy przesłanek subiektywnych. Odpowiedzialność ta ma w prawie charakter obiektywny.

Podmiot prywatny, dysponujący majątkiem publicznym, jest zobowiązany udostępnić informację publiczną na mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nawet jeśli jego działalność nie obejmuje realizacji zadań publicznych.

Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.