Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, oddalając ją z uwagi na prawidłowość decyzji o wywłaszczeniu na mocy wniosku z 1979 r. oraz konieczność wywłaszczenia pozostałej części nieruchomości w trybie określonym prawem.

Brak formalnego wszczęcia postępowania komunalizacyjnego na skutek działań administracyjnych nie uzasadnia wydania zaświadczenia o toczącym się postępowaniu, nawet gdy działania mogły sugerować rozpoczęcie procesu.

Po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności lub wydania z naruszeniem prawa jest wyłączone. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić jedynie w ramach postępowania nadzorczego, jeżeli nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 2 oraz art. 158 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzje organów dotyczące zasiłku celowego, oparte na uznaniu administracyjnym i ocenie dostępnych środków finansowych, pozostają w granicach uznania, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek.

Instalacje i kontenery spełniające określone funkcje techniczne w budynkach mogą być kwalifikowane jako budowle i podlegać opodatkowaniu, nawet jeżeli zlokalizowane są wewnątrz innych obiektów, jeśli spełniają definicje budowli lub obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego.

Obiekty budowlane, nawet gdy usytuowane wewnątrz budynków przemysłowych, mogą stanowić odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli pełnią funkcje niezależne od budynku i nie są związane z zapewnieniem jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Instalacje techniczne i urządzenia wewnątrz budynków elektrociepłowni, a także kontenery umiejscowione na terenie elektrociepłowni, mogą być uznane za odrębne budowle i tym samym podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli znajdują się wewnątrz budynków.