Uchwała w przedmiocie stypendiów m.st. Warszawy SAPERE AUSO, naruszając art. 90t ust. 4 u.s.o., istotnie naruszała prawo, poprzez niewłaściwe określenie kręgu adresatów stypendiów oraz wprowadzenie niedozwolonych kryteriów ich przyznawania.

Decyzję o wygaszeniu stosunku służbowego skarżącego w Służbie Celno-Skarbowej uznano za uzasadnioną i zgodną z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, ponieważ oparto ją na kryteriach kwalifikacji, przebiegu służby oraz miejsca zamieszkania.

W obecnym stanie prawnym, władający powierzchnią ziemi ponosi odpowiedzialność za usunięcie odpadów, chyba że jednoznacznie wykaże, że faktycznym posiadaczem lub wytwórcą odpadów był inny podmiot.

Organ administracyjny nie pozostaje w bezczynności, gdy udziela odpowiedzi zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, mimo że nie spełniają one w pełni oczekiwań wnioskodawcy.

Obywatel ma prawo do uzyskania informacji o darowiznach wpływających na majątek jednostek samorządowych, nawet gdy dane dotyczące darczyńcy objęte są prywatnością, co obliguje organ do wydania odpowiedniej decyzji administracyjnej.

Decyzja o obowiązku zwrotu dofinansowania przez Fundację za niezrealizowanie projektu zgodnie z umową była prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną wobec braku zarzutów procesowych i materiałowej oceny przez sąd I instancji.

Wytyczne Zespołu doradczego dotyczące oceny wniosków o stypendium ministra, modyfikujące kryteria określone w rozporządzeniu, zostały wydane bez podstawy prawnej, naruszając kompetencje zastrzeżone dla ministra. Decyzja organu oparta na takich wytycznych pozostaje wadliwa.

Uniwersytet nie naruszył prawa odmawiając stypendium socjalnego na podstawie niewywiązania się z limitu 12 semestrów pobierania świadczeń, niezależnie od faktycznego ich pobierania, według art. 93 ust. 4 P.s.w.n., biorąc pod uwagę okres studiowania obejmujący przeszłe przepisy.