Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków środowiskowych jest zgodna z prawem; zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej pozostają bezpodstawne.

Przewoźnik wykonujący transport drogowy podlega odpowiedzialności karnej za niewyposażenie kierowcy w przewożone dokumenty wymagane art. 87 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku gdy kierowca nie okaże dokumentów podczas kontroli.

Niezgłoszenie pojazdu do licencji transportowej oraz nieokazanie wypisu z licencji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 87 i 92a u.t.d. Bierność dowodowa strony nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla organu w postępowaniu administracyjnym.

Nieprawidłowość doręczenia decyzji administracyjnej w trybie art. 44 k.p.a., wynikająca z braku jasnych adnotacji o dokonanym awizowaniu, skutkuje uznaniem doręczenia za nieskuteczne, co chroni prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu.

Zachowanie funkcjonariusza Policji, polegające na nieuprawnionym przetwarzaniu i przechowywaniu dokumentów niejawnych, uzasadnia decyzję o zwolnieniu ze służby, z uwagi na utratę rękojmi zachowania tajemnicy oraz naruszenie ważnego interesu służby.

Zwolnienie lekarskie funkcjonariusza może być uznane za związane z wypadkiem w służbie, mimo przekroczenia 60-dniowej przerwy, jeżeli dokumentacja medyczna potwierdza związek ze wypadkiem. Organ administracyjny obowiązany jest uwzględniać pełen materiał dowodowy.

Oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione, gdyż sąd ocenił, że brak aktualnego operatu szacunkowego czynił decyzję o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zgodną z obowiązującymi przepisami i zasadami postępowania administracyjnego.

NSA uznaje za nieskuteczne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące procedury i wysokości grzywien, podkreślając celowość środków egzekucyjnych w kontekście wielokrotnego uchylania się od wykonania obowiązku.

Grzywna nałożona w postępowaniu egzekucyjnym, mimo lakonicznego uzasadnienia, jest uzasadniona, gdy inne środki okazały się nieskuteczne, a obowiązek pozostał niewykonany.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że grzywna jako środek egzekucyjny w sposób uzasadniony zapewnia efektywność egzekucji obowiązku niepieniężnego, zaś wskazane nałożenie kolejnej grzywny, mimo krótkiego uzasadnienia, było właściwe z uwagi na uporczywą niewykonalność obowiązku przez adresata decyzji.

Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, a w efekcie skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Brak możliwości zaskarżenia wynika z wykładni art. 101 § 3 k.p.a.