Uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określająca zasady skomunikowania działek z drogą publiczną, jest zgodna z prawem i nie narusza kompetencji zarządców dróg, ani nie ogranicza nieproporcjonalnie prawa użytkowania wieczystego skarżącej spółki.

NSA potwierdza, iż organy administracyjne mają prawo nałożyć karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, niezależnie od incydentalności naruszenia, jeśli waga naruszenia nie jest znikoma i jest trwałe.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania bez spełnienia przesłanki braku winy skutkuje jego bezskutecznością, a przywrócenie tego terminu wymaga wykazania przeszkód niezależnych od strony, co nie zostało w niniejszej sprawie udowodnione.

Przepisy prawa unijnego, a w szczególności art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, mają pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi w przypadku rozstrzygania kwestii przedawnienia zobowiązań związanych z dofinansowaniem z budżetu UE, co oznacza, że krajowe przepisy nie mogą rozszerzać okresu przedawnienia ponad unijne normy.

Niedopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia wniosku o płatność oraz wymaganej dokumentacji w terminie, w przypadku braku udokumentowanej siły wyższej, uzasadnia odmowę wypłaty pomocy finansowej w ramach PROW.

Pasem drogowym w świetle art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest również grunt przeznaczony pod budowę drogi, który nie został jeszcze zrealizowany. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie na jego zajęcie, a brak tej zgody skutkuje zasadnością nałożenia kary pieniężnej za samowolne wykorzystanie tego terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek prawny nałożony na podmiot, pod rygorem administracyjnej kary pieniężnej, wymaga staranności i nie podlega złagodzeniu poprzez przeoczenie lub uregulowanie sytuacji po fakcie naruszenia. Kara administracyjna nie jest uchylana, jeśli naruszenie prawa nie jest znikome.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uznając brak winy strony w uchybieniu terminu za nieuprawdopodobniony.