Zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska może wskazywać obowiązek prowadzenia działalności odpadowej na podstawie wymaganych zezwoleń, jeżeli ich brak wynika z ustaleń prawidłowo udokumentowanej kontroli. Złożenie wniosku o wydanie zezwolenia, wcześniejsze posiadanie uprawnień, zmiana stanu prawnego lub przewlekłość postępowania w sprawie

Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających właściwości różnych organów, organ, który jest właściwy choćby w części, ma obowiązek rozpoznać tę część sprawy merytorycznie; art. 66 § 1 k.p.a. uprawnia go jedynie do poinformowania strony o konieczności wniesienia odrębnych podań w pozostałym zakresie. Pozostawienie całego podania bez rozpoznania mimo usunięcia braków formalnych stanowi bezczynność

Niedotrzymanie przez organ gminy terminów realizacji zadań określonych w programie ochrony powietrza skutkuje obligatoryjnym wymierzeniem kary z art. 315a ust. 1 pkt 3 p.o.ś., niezależnie od przyczyn uchybienia, z zastrzeżeniem ustawowych podstaw wyłączenia karalności. Pandemia COVID-19 nie stanowi siły wyższej w odniesieniu do niewykonania obowiązków przypadających przed jej wystąpieniem, a poważnych

W postępowaniu ze skargi na zarządzenie pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sąd administracyjny bada, czy jego treść pozostaje w związku z ustaleniami kontroli i precyzyjnie wskazuje naruszenia prawa, nie zaś ponownie weryfikuje ustalenia protokołu kontroli według standardów właściwych dla postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie jest zasadny,

Objęcie obowiązkową kwarantanną na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu zakażeniom może nastąpić w formie czynności z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Potencjalne narażenie epidemiologiczne, związane z powrotem z obszaru powszechnego występowania choroby zakaźnej w okresie nasilenia epidemii, stanowi wystarczającą przesłankę zastosowania tego środka

W postępowaniu ze sprzeciwu od postanowienia kasatoryjnego sąd bada wyłącznie istnienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., nie rozstrzygając o materialnej zasadności żądania wznowienia. Gdy wniosek wskazuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ocena statusu strony wnioskodawcy wymaga co do zasady uprzedniego wznowienia postępowania i nie może stanowić podstawy przedwczesnej odmowy wznowienia.

Skierowanie kierowcy na badania lekarskie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie wymaga udowodnienia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, lecz jedynie poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Wiarygodna opinia sądowo-psychiatryczna może stanowić samodzielną podstawę takich zastrzeżeń, a ich medyczna weryfikacja należy do

W postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami organ administracji jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym przeciwwskazania zdrowotne i ma obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Uzasadnienie tej decyzji nie musi wskazywać konkretnej jednostki chorobowej, a kontrola jej medycznych podstaw nie należy do organu

Decyzja kasatoryjna z art. 138 § 2 K.p.a. jest zasadna, gdy organ pierwszej instancji nie ustalił zakresu robót budowlanych, ich charakteru, czasu wykonania i statusu prawnego, a braki te uniemożliwiają dobór właściwych norm materialnoprawnych. Jeżeli ich usunięcie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, organ odwoławczy nie powinien zastępować organu pierwszej instancji