Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia art. 145 p.p.s.a. wymaga powiązania tego przepisu wynikowego z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego naruszonymi przez organ albo wadliwie ocenionymi przez sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wyłącznie wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia uniemożliwia kontrolę kasacyjną, a nie gdy stanowi jedynie

Nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest zasadne, jeżeli adresat prawidłowego wezwania bez obiektywnie usprawiedliwionej przyczyny nie wykonuje w terminie obowiązku procesowego. Organ nie ma obowiązku wykazywania, że uchybienie spowodowało rzeczywiste przedłużenie postępowania, a późniejsze wykonanie wezwania nie niweczy automatycznie podstawy wymierzenia

Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest dopuszczalna, gdy ponowny wniosek dotyczy sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, a zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i prawna oraz brak zmiany faktów istotnych dla normy materialnoprawnej. Okoliczności niemające znaczenia dla przesłanki „szczególnie uzasadnionego przypadku” z art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej nie wyłączają

W postępowaniu o zwolnienie żołnierza zawodowego na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny ostateczna opinia służbowa z ogólną oceną dostateczną stanowi wystarczającą przesłankę faktyczną zastosowania tej podstawy. Organ zwalniający ani sąd administracyjny nie są uprawnieni do ponownego badania merytorycznej trafności opinii; kontrola sądowa ogranicza się do legalności decyzji uznaniowej

Wezwanie zobowiązanego do okazania uprzednio zajętych ruchomości albo wskazania miejsca ich przechowywania, wydane na podstawie art. 98 § 1b u.p.e.a., ma charakter materialno-techniczny i nie jest samodzielną czynnością egzekucyjną w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Termin do wniesienia skargi na zajęcie ruchomości biegnie od doręczenia dokumentu stanowiącego podstawę zajęcia, a nie od doręczenia

Art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. nie może być interpretowany jako nakaz stosowania, do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przypadający przed 6 listopada 2018 r., współczynnika 1/30 wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15. Ekwiwalent należny byłemu policjantowi powinien zostać ustalony z uwzględnieniem skutków tego wyroku, według współczynnika 1/21, a uprzednia wypłata świadczenia nie wyłącza