Wygaśnięcie decyzji z 2014 r. przez Ministra było prawne, nawet przy błędzie WSA co do prawomocności. Proceduralna podstawa błędu nie unieważnia celowości decyzji uchylającej i umarzającej, wobec potwierdzonej bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na wyeliminowanie pierwotnej decyzji z obiegu prawnego.

Zarządzenie pokontrolne, choć władcze, nie podlega pełnej kontroli jurysdykcyjnej co do ustaleń faktycznych i nie stosuje się do niego przepisów KPA; kontrola jego legalności sprowadza się do oceny zgodności treści zarządzenia z ustaleniami kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając słuszność uchylenia postanowień organów przez Sąd I instancji z uwagi na przedwczesną odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego i brak wyczerpującego rozpoznania merytorycznego.

Odpowiedzialność administracyjna za naruszenia przepisów o transporcie drogowym ma charakter obiektywny; brak wpływu przedsiębiorcy na naruszenie musi być udowodniony faktycznie. Skargę kasacyjną uznaje się za niezasadną formalnie i materialnie.

Dla przypisania odpowiedzialności za fałszowanie ewidencji czasu pracy konieczne jest ustalenie świadomości i intencji pracodawcy wprowadzenia nieprawdziwych danych. W przypadku omyłki pisarskiej wyklucza się sankcyjność czynu.

Ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeśli jest zgodne z nowelizacją ustawy oraz nie wymaga decyzji środowiskowej, gdy dotyczy mniej niż 2 ha.

Zawiadomienie o wszczęciu kontroli, doręczone przedsiębiorcy zgodnie z przepisami, uprawnia organ do przeprowadzania kontroli w terminie wynikającym z art. 48 ust. 2 p.p. Uniemożliwienie kontroli stanowi podstawę do nałożenia kary administracyjnej.

NSA uznał, że decyzje organów transportowych nałożyły karę bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodności z prawem, co uzasadniało uchylenie tych decyzji i zobowiązanie organów do rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Organ administracyjny nie naruszył przepisów postępowania ani prawa materialnego uznając brak potrzeby oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Czynności dokonane przez organ w pełni realizowały obowiązki określone przepisami prawa, a ocena oddziaływania na środowisko była zgodna z obowiązującym stanem prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skierował sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na prawomocność decyzji o wygaśnięciu znaku TIGER VIT, eliminującej podstawę do unieważnienia znaku WILD TIGER.

Podmiot odbierający odpady komunalne odpowiedzialny jest za osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, niezależnie od winy, a nałożona kara pieniężna za niedopełnienie tego obowiązku ma charakter obiektywny i nie podlega miarkowaniu zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Artykuł 191 Prawa wodnego nie jest instrumentem legalizującym nielegalne rozlewiska, lecz wymaga analizy wpływu na ekosystemy, marnotrawstwo wody i możliwe szkody, co powinny uwzględniać organy wodne przy wydawaniu decyzji administracyjnych.