Decyzja organów podatkowych o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych na majątku skarżącego była prawidłowa. EPA prawidłowo oceniły istniejące uzasadnione obawy dotyczące niewykonania tych zobowiązań, co uzasadniało zastosowanie zabezpieczenia.

Skarga kasacyjna Z.G. dotycząca umorzenia zaległości abonamentowych oddalona, brak wskazania naruszeń w wyroku sądu pierwszej instancji; nieudowodnienie przesłanek ulgi przez skarżącego.

W postępowaniu o wpis do rejestru zabytków, ocena interesu społecznego nie może stanowić przesłanki do wstępnego rozpatrzenia wartości zabytkowej obiektu. Organy winny skupić się na uzasadnieniu udziału stowarzyszenia w postępowaniu, nie przesądzając jego wyniku bez merytorycznej analizy.

Skarga kasacyjna B. B. została oddalona, jako nieuzasadniona z uwagi na brak przekonujących dowodów naruszenia przepisów postępowania w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, a także na niestaranność formalną i brak konkretyzacji zarzutów skargi.

NSA orzekł, że dla ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego decydujący jest wpis w ewidencji działalności gospodarczej, który tworzy domniemanie faktycznego prowadzenia działalności, oraz że przedawnienie należności z tytułu składek nie wpływa na ten obowiązek.

Wobec braku formalnego wniosku o odszkodowanie, Wojewoda nie popadł w bezczynność ani przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustanowienia użytkownika wieczystego, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wobec zarzutów proceduralnych, podtrzymując prawidłowość zastosowania przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania egzekucyjnego w administracji, uznając brak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna B.B. na orzeczenie WSA w Gliwicach z dnia 15 maja 2024 r. została oddalona przez NSA ze względu na brak podstaw kasacyjnych oraz brak istotnego wpływu domniemanych uchybień procesowych na wynik postępowania administracyjnego.

Przewoźnik, który nie zapewnia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, narusza przepisy ustawy SENT, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Brak realizacji obowiązku w czasie rzeczywistym skutkuje odpowiedzialnością administracyjną przewoźnika.

Organ administracji publicznej nie może samodzielnie kwestionować skutku prawnorzeczowego decyzji o podziale nieruchomości, co do której ujawniono nowego właściciela w księdze wieczystej; obowiązek wypłaty odszkodowania wynika z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Brak współdziałania wnioskodawcy w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego stanowi podstawę odmowy zasiłku celowego, zgodnie z art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania było niezawinione, a wniosek o przywrócenie terminu złożono w odpowiednim czasie. Sąd uchylił orzeczenia organów niższej instancji, uznając naruszenie art. 58 § 2 K.p.a.

Zgodnie z art. 39 i 107 u.p.s., współdziałanie z organami pomocy społecznej, w tym wyrażenie zgody na rodzinny wywiad środowiskowy, jest warunkiem przyznania świadczenia. Brak takiego współdziałania uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT, choć doręczone po 60 dniach, pozostaje skuteczne, gdy zachodzą przesłanki wydłużenia do 180 dni. Wyrok WSA Warszawa, utrzymujący w mocy decyzję organu, nie narusza zasad związania orzeczeniem.

Sposób udokumentowania w fakturze świadczenia kompleksowego, wykazujący jego elementy składowe (w tym koszty transportu), nie ma żadnego wpływu na materialnoprawny charakter tego świadczenia w aspekcie uznania go za kompleksowe w rozumieniu podatkowym.

W przypadku, gdy podatnik nie wykazuje sprzedaży opodatkowanej, zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym następuje według art. 87 ust. 5a u.p.t.u. w terminie 180 dni. Skrócenie tego terminu wymaga pisemnego wniosku podatnika i zabezpieczenia majątkowego.

Podatnik VAT nie traci prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeśli nie wiedział lub nie powinien wiedzieć o naruszeniach dostawcy. Organy podatkowe powinny przeprowadzać własne kontrole, a odpowiedzialność nie może być przerzucana na podatnika w sytuacji braku obiektywnych przesłanek co do oszustwa.

Zafałszowanie nomenklatury "mleko modyfikowane" narusza przepisy rozporządzenia nr 1308/2013 i stanowi istotne naruszenie interesów konsumentów, uzasadniając zakaz jej wprowadzenia do obrotu w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jako że przedstawiona argumentacja nie wykazuje naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego skutecznie podważających ustalenia organów i sądu pierwszej instancji.

Produkt oznaczony jako "mleko modyfikowane", zawierający niemleczne składniki, nie może legalnie używać nazwy "mleko", co uzasadnia zakaz jego obrotu z uwagi na zgodność z normami oznakowań określonymi w rozporządzeniu nr 1308/2013 i jakości handlowej.