Wymóg poddania się kwarantannie, zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu epidemii, jest egzekwowany poprzez administracyjne czynności wiążące, a nie decyzje, a zaskarżone przepisy nie naruszają praw konstytucyjnych.

Sąd rozstrzygnął, że dla oceny zasadności płatności ONW dopuszczalne jest użycie raportu z innej kontroli, jeśli odnosi się do tych samych gruntów i jest merytorycznie poprawny. Skarga kasacyjna została oddalona jako niezasadna, gdyż nie wykazano wpływu uchybień proceduralnych na rozstrzygnięcie.

Interpretacja indywidualna dotycząca opodatkowania VAT montażu instalacji OZE przez gminy powinna być uchylona w całości, gdyż nie stanowi odpłatnego świadczenia usług, a dotacja i wpłaty mieszkańców nie są elementem podstawy opodatkowania.

Postępowanie karne skarbowe nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej dla zawieszenia postępowania podatkowego, co wyklucza zawieszenie czynności w procedurze administracyjnej.

Decyzja odmawiająca umorzenia opłaty za parkowanie musi być poprzedzona wnikliwym rozważeniem całości materiału dowodowego oraz uwzględniać szczególne okoliczności strony, zwłaszcza dotyczące wieku i stanu zdrowia, a wszelkie zaniedbania w tym zakresie skutkują wadliwością decyzji.

Sąd administracyjny może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, nawet jeśli odwołanie dotyczy tylko części rozstrzygnięcia; decyzja musi być niepodzielna w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA z uwagi na brak dostatecznej podstawy prawnej do uzyskania pomocy finansowej przez Skarżącą, której wniosek o wsparcie nie spełniał ustawowych wymogów dotyczących deklaracji i upraw charakterystycznych dla otrzymania danej formy wsparcia finansowego.

Nałożenie obowiązku kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy zakaźnej dzieje się w formie czynności administracyjnej, a nie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, co wyklucza konieczność jej wydania i możliwość odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na niewłaściwą ocenę interesu prawnego emitenta akcji oraz brak uzasadnienia, które nie pozwala na skuteczną kontrolę instancyjną, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie nie jest uprawnione do otrzymania pomocy ze środków PFRON, niezależnie od późniejszej korekty bilansu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może rozszerzać pojęcia przedsiębiorcy w trakcie kontroli płatnika składek, przyjmując do średniorocznego zatrudnienia osoby niebędące pracownikami, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej Prezesa ZUS przez NSA.

Instytucja przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT nie może być wykorzystywana bez dostatecznego uzasadnienia dla opóźniania zwrotu; organy podatkowe muszą wykazać konkretne przyczyny i okoliczności wymagające dalszej weryfikacji zasadności zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. za podstawę do uchylenia postanowienia organu oraz wyroku WSA, jako że udział tego samego pracownika w obydwu decyzjach naruszał zasadę bezstronności.

NSA stwierdził, że zasadność weryfikacji zwrotu VAT w przypadku podejrzenia nieprawidłowości uzasadnia przedłużenie terminu zwrotu podatku i potwierdził tym samym prawidłowość działań organów podatkowych w tym zakresie, oddalając skargę kasacyjną skarżącej spółki.