Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość oceny sądu pierwszej instancji w zakresie legalności zaskarżonego postanowienia, które naruszało prawo i tym samym wymagało wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przepisy art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 u.p.f. dotyczące limitów antykoncentracyjnych nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wszczynania postępowań administracyjnych niezwiązanych bezpośrednio z procedurą wydawania zezwoleń na prowadzenie apteki.

Zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie narusza przepisy postępowania poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Ekwiwalent za niewykorzystany urlop policjanta zwolnionego przed 6 listopada 2018 r. należy ustalać według zasad wynikających z przepisów ustawy o Policji obowiązujących przed tą datą, ale zgodnych z wyrokiem TK, eliminując współczynnik 1/30.

Członek zarządu odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie wykazuje przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności, takich jak bezskuteczność egzekucji lub niewłaściwy czas zgłoszenia wniosku o upadłość spółki. Organ podatkowy może wykazać te przesłanki przez umorzenie postępowania egzekucyjnego i inne prawnie dozwolone dowody.

Wewnętrzna sieć LAN, będąca instalacją techniczną budynku, nie stanowi odrębnej budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ale jest częścią składową budynku, zapewniającą jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.

W przypadku policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r., wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop należy ustalać zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o Policji, z zachowaniem zgodności z wyrokiem TK z 2018 r., rezygnując z niekonstytucyjnego współczynnika 1/30.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop dla funkcjonariuszy Policji należy ustalać z wyłączeniem niekonstytucyjnych przepisów, stosując współczynnik 1/21 zgodnie z nowelizacją prawa, co eliminuje retroaktywność nieprzyzwoitego brzmienia art. 115a ustawy o Policji.

Zgłoszenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej związanej z działalnością organów władzy nie może być odrzucone z powodu subiektywnego interesu wnioskodawcy; informacje dotyczące gospodarki środkami publicznymi mają charakter publiczny i nie podlegają odmowie udostępnienia na tej podstawie.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznawszy skargę kasacyjną K. W., uznał, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, podtrzymując prawidłowość orzeczenia dyscyplinarnego i kary nagany wymierzonej przez Komendanta Głównego Policji za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie.

Uznanie wyroku i decyzji administracyjnych za wadliwe z uwagi na błędy proceduralne przy badaniu zasadności naliczenia odsetek od dofinansowania, z poleceniem ponownego rozpatrzenia sprawy przez sąd I instancji uwzględniających cały materiał dowodowy.

NSA uznał, że skarga kasacyjna nie ma podstaw, gdyż operacja nie dotyczyła bezpośrednio innowacyjnego produktu definiowanego w przepisach. Skarga była wadliwie skonstruowana, co czyniło ją niewłaściwą do merytorycznego rozpatrzenia.

Ocena projektu przeprowadzona przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych z naruszeniem prawa jest nieważna, gdyż bezzasadnie pominięto część materiału dowodowego oraz niesłusznie zawężono kryterium merytoryczne dotyczące wsparcia terenów wiejskich.

Termin dodatkowy do rozliczenia środków zgodnie z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 ma charakter materialnoprawny i nie podlega przywróceniu w trybie art. 58 K.p.a., nawet przy pomyłce beneficjenta wsparcia. Sąd potwierdza prawidłowość decyzji o zwrocie środków przy niedochowaniu tego terminu.

Termin do rozliczenia środków otrzymanych na ochronę miejsc pracy, określony w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19, ma charakter materialnoprawny, co wyłącza możliwość jego przywrócenia w trybie art. 58 § 1 K.p.a.

Brak wykazania przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, mimo występowania przemijającej przeszkody w postaci choroby nie uniemożliwiającej korzystania z pomocy domowników, wyłącza możliwość przywrócenia terminu zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a.