Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że błędne przypisanie statusu drogi publicznej stanowi podstawę do uchylenia decyzji, gdy zebrane materiały dowodowe niedostatecznie wykazują brak zaliczenia działki do kategorii dróg publicznych przed 31 grudnia 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle prawa materialnego dotyczącego specustawy drogowej, nie uznaje przymiotu strony dla cesjonariusza wierzytelności odszkodowawczej z tytułu przelewu, zgodnie z art. 12 ust. 4f, potwierdzając zakreślony krąg uprawnionych jako wyczerpujący.

Solidarną odpowiedzialność członków zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki można orzec, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość lub że niezłożenie było niezawinione (art. 116 o.p.).

NSA podtrzymuje, że brak doręczenia decyzji adresatowi nie powoduje jej nieistnienia, a przedstawione przez spółkę alternatywne dowody nie wykazują wywozu towaru poza granice UE, co uzasadnia odmowę potwierdzenia wywozu i unieważnienie zgłoszenia celnego.

Jeżeli samoistny posiadacz dokonuje wszystkich czynności charakterystycznych dla właściciela, z wyłączeniem wpływu innych współwłaścicieli, to zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., obowiązek podatkowy od nieruchomości spoczywa na nim wyłącznie.

Zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych, określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z prawem, o ile służy ochronie środowiska i przyrody oraz nie uniemożliwia lokowania niezbędnych urządzeń telekomunikacyjnych w obszarze planu.

Decyzja organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. była prawidłowa. Przewidziana rozbiórka reklam trwale związanych z gruntem wymagała pozwolenia na budowę, co determinuje specyficzne wymogi postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 P.b.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą zasadności zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podtrzymując decyzje organów administracyjnych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ podatkowy naruszył art. 121 O.p., błędnie formułując pouczenie o uzupełnieniu braków formalnych; nienależycie wyjaśniając wymagania formalne podpisania dokumentu elektronicznego.

Członek zarządu spółki, którego egzekucja zaległości podatkowych okazała się bezskuteczna, odpowiada za te zaległości, jeśli nie wykazał, że zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie lub, że niemożność zgłoszenia wynikała z przyczyn niezależnych.