Grunty, które mogą być potencjalnie wykorzystane w działalności gospodarczej, mogą być objęte wyższą stawką podatku od nieruchomości. O związku z działalnością gospodarczą nie przesądza samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym ujęte w ewidencji środków trwałych, mogą być opodatkowane najwyższą stawką, jeśli istnieje możliwość ich potencjalnego wykorzystania w działalności gospodarczej, niezależnie od faktycznego użytkowania.

Pismo Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 maja 2019 r. stanowiło pierwszą czynność w postępowaniu komunalizacyjnym, skutkującą jego wszczęciem. Postępowanie wszczęte na podstawie art. 17a ust. 3 ustawy komunalizacyjnej przed jego uchyleniem, prowadzi się według przepisów dotychczasowych.

Pozbawienie prawa do obrony w postępowaniu sądowo-administracyjnym stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności postępowania, co uzasadnia uchylenie wydanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji.

Dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania wymaga wykazania konkretnego interesu społecznego oraz merytorycznego wkładu, który może wpłynąć na decyzję w sprawie. Ogólne stwierdzenia nie spełniają wymagań uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość uchylenia decyzji umarzającej postępowanie z powodu istotnych braków wyjaśniających, podkreślając istnienie interesu prawnego właścicielki sąsiedniej nieruchomości w sprawie.

Podmiot będący dłużnikiem rzeczowym w egzekucji administracyjnej skierowanej do nieruchomości obciążonej hipoteką przymusową nie jest uprawniony do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a jedynie do złożenia sprzeciwu dotyczącego egzekucji z przedmiotu jego własności (art. 27j u.p.e.a.).

Uchwała rady miasta, zakazująca indywidualnych rozwiązań w zakresie gromadzenia ścieków, pozostaje zgodna z władztwem planistycznym gminy i nie narusza istoty prawa własności, spełniając cele ochrony środowiska i zdrowia publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie zgromadzone dowody i stosowanie przepisów o odpadach, stwierdził, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów było zasadne i zgodne z prawem materialnym oraz procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarżąca naruszyła przepisy ustawy o odpadach, nie prowadząc wizyjnego systemu kontroli zgodnie z wymaganiami art. 25 ust. 6a, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej; skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.