Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało przyznanie skarżącej rekompensaty finansowej. Pomimo wewnętrznych trudności, organ miał obowiązek wydać zaświadczenie w terminie, co dokumentacja potwierdza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Rektora Uczelni [...], uznając, że bezczynność organu w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów, mimo nieprawidłowości, nie miała rażącego charakteru.

Zgodnie z orzeczeniem NSA, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop sprzed 6 listopada 2018 r. powinien być obliczany według zasad określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 7/15, co wyklucza stosowanie przelicznika 1/30, uznanego za niezgodny z Konstytucją, na rzecz współczynnika 1/21, zapewniającego sprawiedliwą rekompensatę.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną Rektora Uczelni, uznając, że bezczynność uczelni w zakresie wydania zaświadczenia o przebiegu studiów nie była rażąca, lecz nie usprawiedliwia opóźnienia.

Anonimizacja danych umów dotyczących majątku publicznego przez W. Sp. z o.o. była niezgodna z ustawą o dostępie do informacji publicznej, gdyż stanowiły one informację publiczną, która nie podlegała ochronie bez uzasadnionych przesłanek.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przewlekłość postępowania Wojewody Śląskiego wobec cudzoziemca, po upływie objętego ustawą terminu, jest niezgodna z konstytucyjną zasadą prawa do sądu i nie jest usprawiedliwiona nadzwyczajnymi okolicznościami.

Prawo do sądu w sprawach dotyczących bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego nie może być ograniczone po wyeliminowaniu nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby takie ograniczenie praw konstytucyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po 6 listopada 2018 r. winna być ustalana według przelicznika 1/21, zgodnie z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu po decyzji Trybunału Konstytucyjnego, a regulacje przejściowe nie mogą ograniczać retrospektywnego skutku tego wyroku.

Dla kwalifikacji informacji jako publicznej irrelewantne jest badanie motywacji wnioskodawcy, a odmowa udostępnienia informacji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od ewentualnego nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną na odrzucenie skargi na bezczynność SKO przez WSA, stwierdził brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy rozpatrzenia ponaglenia na wydanie zaświadczenia, podtrzymując decyzję o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.

Przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności i prawo do sądu, co uzasadnia rozproszoną kontrolę konstytucyjności i niestosowanie tego przepisu, a sprawy cudzoziemców objęte są oceną bezczynności administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużenie obowiązywania przepisów zawieszających bieg terminów na rozpatrywanie wniosków pobytowych po 30 czerwca 2024 r. było niezgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz prawem do sądu, uznając bezczynność organu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że okoliczności faktyczne związane z zarządem przymusowym i problemy organizacyjne Uczelni nie usprawiedliwiają bezczynności w wydaniu zaświadczenia o przebiegu studiów, uznając tym samym skargę kasacyjną za bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który nie spełnia wymogów określonych w art. 74 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, może zostać prawidłowo pozostawiony bez rozpoznania przez organ administracji.

Interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje wyłącznie podmiotom, których interes prawny jest bezpośrednio naruszony decyzją. Status posiadacza nie tworzy takiego interesu, gdy posiadanie jest sprzeczne z uregulowanym prawem własności.