Orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jest uzależnione od wykazania przez organ przesłanek pozytywnych oraz niewykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych wyłączających tę odpowiedzialność.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie opłat zmiennych za pobór wód wskazuje na ochronę zaufania przedsiębiorcy do organów administracyjnych. Organy nie mogły retroaktywnie podwyższać opłat na podstawie późniejszych kontroli, ignorując wcześniejsze, zaakceptowane oświadczenia.

Uchwała Rady Gminy, która nie spełnia wymogów szczegółowego określenia wysokości i sposobu wydatkowania środków finansowych na cele programu opieki nad zwierzętami, narusza prawo i podlega stwierdzeniu nieważności ze względu na istotne naruszenie przepisów ustawy o ochronie zwierząt.

Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność uchylenia decyzji podwyższających opłaty za pobór wód, wskutek naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej i nieprzewidywalności prawa, wynikającej ze zmienności interpretacji przepisów prawa wodnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna jest niezasadna, jeżeli opiera się na zarzutach niepopartych wystarczającym uzasadnieniem, a przedawnienie roszczenia wyklucza możliwość dochodzenia nadpłaty w warunkach wskazania przepisów nieadekwatnych do stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Niepoddanie się kontroli, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nawet bez działań utrudniających, uzasadnia obiektywną odpowiedzialność i sankcję zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarga oddalona z uwagi na brak dowodów na przewidziane przesłanki wyłączające odpowiedzialność.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgadzając się z ustaleniami Sądu I instancji oraz Ministra, stwierdził, iż wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały kluczowe znaczenie przy ustalaniu odszkodowania, a wniesiona skarga kasacyjna pozostała bezzasadna.