Obowiązek usunięcia odpadów nałożony na skarżącą przez organy administracyjne pozostaje w mocy. Organ administracyjny, działając zgodnie z wcześniejszymi orzeczeniami sądowymi, prawidłowo zastosował przepisy ustawy o odpadach.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza konieczność ścisłego stosowania metod szacowania dochodu przewidzianych w art. 11 ust. 2 i 3 u.p.d.o.p. obowiązujących przed rokiem 2019 oraz wyklucza możliwość zastosowania metody szacowania niezwyklej z ustawy, jak i zastosowania przez sądy art. 14 u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że działania organów celno-skarbowych, polegające na rozszerzonej weryfikacji zgłoszeń celnych w kontekście sankcji unijnych, wykluczały zarzut bezczynności administracyjnej, uznając, że działanie w ramach przyjętych procedur nie może być uznawane za nienależyte działanie organu.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od którego wniesiono skargę kasacyjną, jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, uznając działania organu za właściwe i niewykazujące bezczynności.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak podstaw do wyodrębnienia działalności gospodarczej i rolniczej osoby fizycznej. Zakup i sprzedaż zboża przez producenta nie kwalifikują do pomocy finansowej, gdyż działalność o charakterze skupującym wyklucza wsparcie.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie o świadczenie pielęgnacyjne; brak orzeczenia o niepełnosprawności rodziców osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia osobom dalszym, mimo faktycznej rezygnacji z pracy opiekuna z dalszej kolejności.

Oddalenie skargi kasacyjnej wskazuje na prawidłowość przyjęcia, że nieruchomość niezwięzania z uprzednim zaliczeniem drogi do odpowiednich kategorii nie spełnia przesłanek art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. dla nabycia własności publicznej z mocy prawa.

Nabycie własności nieruchomości przez Gminę Miasto W. z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. możliwe jest wyłącznie przy nienagannym spełnieniu przesłanek, w tym formalnego zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych przed 31 grudnia 1998 r.

Zobowiązania podatkowe nie mogą być przedmiotem zarzutu przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym, gdy przedawnienie było już rozstrzygane przez sądy administracyjne. Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie wpływa na zawieszenie biegu przedawnienia, gdy prawomocne rozstrzygnięcia zostały już podjęte.

Uchylenie decyzji podatkowej w toku egzekucji administracyjnej nie oznacza brak wymagalności obowiązku; uchylona decyzja nie wywołuje skutków do czasu uprawomocnienia, lecz egzekucja nie może być umorzona, a jedynie zawieszona.

Członek zarządu spółki, która działała w warunkach oszustwa podatkowego, nie może uniknąć odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe poprzez powołanie się na przesłanki egzoneracyjne, jeśli nie zgłoszono wniosku o upadłość we właściwym czasie lub nie wykazano braku winy w tym zakresie.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych w braku "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zgodna z prawem, a decyzja stosująca uznanie administracyjne musi respektować granice racjonalności i sprawiedliwości, lecz nie prowadzi do automatycznego przyznania ulgi.