1. Jeżeli podatnik stosuje się do znanego mu stanowiska organów podatkowych - chociażby było ono błędne - brak jest podstaw do przerzucania skutków tego błędu na podatnika. 2. Nie można bowiem nie uwzględnić i tej okoliczności, że zastosowanie określonej stawki podatku ma istotny wpływ na ustalenie ceny produktu, a więc i na wynik finansowy przedsiębiorstwa. Dokonanie korekty z mocą wsteczną, kiedy

Przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo jednorodzinne stwarza - w myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99/ - możliwość podziału nieruchomości, nie daje jednak podstawy do wywłaszczenia takiej nieruchomości, gdy właściciel nie wyrazi zgody na jej zbycie po cenie

Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości na cele skoncentrowanego budownictwa jednorodzinnego wydana bez uprzedniej uchwały właściwej rady narodowej podjętej w trybie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99/ jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej.

1. Ustalenie przez organ administracji państwowej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość według ceny niższej od oferowanej za tę samą nieruchomość jej właścicielowi przez samodzielnego, samorządnego i samofinansującego się inwestora, na wniosek którego nieruchomość wywłaszczono, stanowi naruszenie zasady art. 7 Kpa i art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

Uchybienia organu administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji administracyjnej. Odstępstwa od tej elementarnej zasady, znajdującej wyraz w art. 8 i art. 9 Kpa, mogą mieć miejsce wyjątkowo i jedynie w sytuacjach wyraźnie przez prawo przewidzianych.

Wykonywanie w ramach zastępczej służby poborowych czynności odpowiadających czynnościom pracowniczym, o jakich mowa w par. 5 ust. 1 pkt 3 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1986 r. w sprawie zasad i limitów przyjęć oraz zakresu egzaminu wstępnego na pierwszy rok studiów w Akademiach Medycznych w roku akademickim 1987/1988 /M.P. nr 35 poz. 274 ze zm./ nie jest świadczeniem

1. Właściwość organu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej na podstawie przepisu uchylonego na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, ustala się według art. 157 par. 1 Kpa. Równocześnie ze stwierdzeniem nieważności takiej decyzji, rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy może nastąpić tylko na wniosek strony, zawierający jej żądanie w tym zakresie /art. 87 ust. 3 ustawy

1. Z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu /art. 216 par. 1 Kpa/ obojętne jest, czy organ administracji nie wydał decyzji z powodu swej opieszałości w załatwianiu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy przez wydanie decyzji. 2. Wydanie przez organ administracji postanowienia o niedopuszczalności odwołania /art. 134 Kpa/ nie przesądza

1. Organowi administracji państwowej można zarzucić bezczynność /art. 216 par. 1 Kpa/, gdy organ ten zawiesił postępowanie i nie podjął niezbędnych działań w celu usunięcia przeszkody do dalszego postępowania /art. 99 i art. 100 Kpa/. 2. Gdy nie było przyczyn, które uzasadniały zawieszenie postępowania, należy je podjąć na żądanie strony lub z urzędu /art. 97 par. 2 Kpa/.

Możliwość wymierzenia jednostce gospodarki uspołecznionej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej /Dz.U. nr 21 poz. 96/ związana jest z samym naruszeniem zakazu produkcji urządzeń energetycznych bez uzgodnienia wymaganego przez art. 22 tej ustawy, bez względu na to, czy naruszenie to spowodowało straty w gospodarce energetycznej.

Jeżeli nieruchomość została wywłaszczona w celu budowy osiedla, użycie jej na budowę urządzeń infrastruktury osiedla jest również zgodne z celem wywłaszczenia.

Zawiązanie przez osoby fizyczne "Społecznego Komitetu Garaży" nie zmienia faktu, że projektowana przez nie inwestycja jest inwestycją osób fizycznych, a nie inwestycją jednostki gospodarki uspołecznionej, bądź organizacji społecznej.

Jeżeli według ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ nie jest możliwe zajmowanie przez tą samą osobę /lub małżonków/ dwóch lokali mieszkalnych /art. 23 ust. 1 cyt. ustawy/, to tym bardziej nie można uznać za dopuszczalne stworzenie możliwości zajmowania dwóch lokali mieszkalnych w wyniku przydzielenia przez terenowy organ administracji państwowej /art. 31 ust.

Niedopuszczalny jest przydział lokalu mieszkalnego na rzecz dzieci dotychczasowego najemcy, jeżeli w pozostałej części tego lokalu zamieszkuje jego właściciel /art. 42 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe, Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

Jeżeli strona została zakwalifikowana do przydziału pomieszczenia zastępczego przez umieszczenie jej nazwiska na liście przydziałów, załatwienie sprawy przez właściwy organ może nastąpić - zgodnie z art. 104 Kpa - tylko przez wydanie decyzji o przydziale konkretnie oznaczonego lokalu. Wydanie w tych okolicznościach decyzji o odmowie jakiegokolwiek przydziału lokalu o pewnych cechach, rażąco narusza

Jeżeli w dacie orzekania przez organ odwoławczy, została podjęta i ogłoszona uchwała rady narodowej zatwierdzająca nowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ ten powinien rozstrzygnąć odwołanie przyjmując za podstawę prawną postanowienia nowego planu.

Organy administracji państwowej nie mogą decydować o tym, z którym z rodziców powinno mieszkać dziecko, jeżeli więc zamieszkało ono u jednego z rodziców i prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe /np. jest na utrzymaniu rodzica/, to nie ma podstaw do odmowy uwzględnienie go przy obliczaniu powierzchni mieszkalnej, należnej rodzicowi jako najemcy /art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.

Jeżeli w wyroku rozwodowym orzeczono tylko o sposobie korzystania z mieszkania, to w razie opuszczenia mieszkania przez jednego z byłych małżonków pozostały małżonek jest nadal najemcą całości, a lokal mieszkalny nie może być uznany za wolny /opuszczony/, chociażby w części, w rozumieniu art. 42 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

Zapisy dokonane przez Wydział Zatrudnienia i Spraw Socjalnych dotyczące ilości osób zarejestrowanych jako poszukujących pracy oraz zapisy o zgłoszonych przez gospodarkę uspołecznioną wolnych miejscach pracy, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do oceny rzeczywistej sytuacji na rynku pracy.

Nie czyni zadość wymogowi wskazania podstawy prawnej decyzji administracyjnej powołanie się w decyzji na plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą, opublikowaną w dzienniku urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z 1980 r. - bez wskazania numeru i pozycji wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym opublikowano uchwałę gminnej rady narodowej, ustalającą wykaz przepisów prawa miejscowego

Włączenie wywłaszczonych gruntów do zasobów gruntów państwowych - do czasu oddania ich w zarząd wnioskodawcy wywłaszczenia - nie jest tożsame z przeznaczeniem ich na inny cel uzasadniający wywłaszczenie.