Przysługujące pracownikowi na podstawie układu zbiorowego pracy uprawnienie do korzystania z przerwy na spożycie posiłku z istoty swej jest świadczeniem z zakresu b.h.p., zobowiązującym zakład pracy do takiej organizacji czynności zleconych pracownikowi i miejsca jego pracy, aby pracownik w odpowiednich warunkach spożył posiłek niezbędny do regeneracji sił. Przerwa udzielana pracownikowi na spożycie posiłku w czasie pracy nie oznacza skrócenia o czas jej trwania czasu pracy obowiązującego pracownika i nie rodzi roszczeń o dodatkowe wynagrodzenie z tytułu świadczenia pracy w okresie tej przerwy. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Marii M. przeciwko Zakładom Fotochemicznym w B. o zapłatę na skutek rewizji powódki od Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie Sądu Powiatowego jest prawidłowe, co uzasadnia oddalenie rewizji powódki bez potrzeby pieniężnym, chyba że taką możliwość przewiduje przepis szczególny (np. art. 19 ustawy z dnia 29 kwietnia 1969 r. o pracowniczych urlopach

Uprawnionemu do ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy wypłaca się także należny mu udział w premii przewidzianej w § 4 ust. 1 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac z dnia 21 czerwca 1969 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego (Dz. U. Nr 22, poz. 158) w przyjętym terminie jej wypłaty. w wysokości przeciętnej z poprzedzających urlop 3 miesięcy oraz do niestosowania zasady wyrażonej w § 6 rozporządzenia, że wynagrodzenie mu prawa do premii za ten okres, ma zastosowanie z mocy § 7 tegoż rozporządzenia również do premii należnej w ramach ekwiwalentu za urlop z urlopu, gdyż otrzymuje ją jeden i drugi w takiej samej wysokości z chwilą nadejścia terminu jej wypłaty.

W świetle załącznika nr 3 do uchwały nr 8/72 Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1972 r. w sprawie zatrudniania pracowników budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem, regulującego zasady udzielania urlopów wypoczynkowych i obliczania należnego za nie wynagrodzenia - wynagrodzenie za czas urlopu ustala się w wysokości przeciętnego wynagrodzenia z okresu trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu (ust. 3), przy czym podstawa obliczenia tej należności obejmuje świadczenia pieniężne wypłacane w złotych i w obcej walucie (ust. 4), a okres urlopu traktowany jest na równi z okresem wykonywania pracy (pkt 2 tegoż ustępu). W świetle zaś § 15 cyt. wyżej uchwały KERM nr 138/65 powodom przysługiwał urlop wypoczynkowy na takich samych warunkach jak pracownikom Po powrocie do Polski powodowie korzystali z pracowniczego urlopu wypoczynkowego, za który pozwany zakład pracy wypłacił im wynagrodzenie Ponieważ przepisy szczególne nie normują innego sposobu płatności wynagrodzenia za pracowniczy urlop wypoczynkowy należny powodom, a wynagrodzenie

Choroba pracownika w okresie urlopu bezpłatnego nie powoduje wyłączenia czasu trwania choroby z okresu urlopowego i przedłużenia tego okresu o czas choroby. szereg miesięcy niezdolna do pracy z powodu choroby. Na skutek dalszego podania z dnia 15.V.1972 r. powódka otrzymała dalszy urlop bezpłatny na okres od dnia 10.IV.1972 r. do dnia 30.IX.1972 będący przyczyną starań o taki urlop wyjazd do Kanady nastąpił w dniu 21 grudnia 1971 r.

Wynagrodzenie, o którym mowa wyżej, oblicza się zgodnie z art. 13 cyt. dekretu jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, wobec czego w świetle § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac z dnia 21 czerwca 1969 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego (Dz. U. Przepisy powyższe nie przewidują natomiast odszkodowania za urlop, do którego pracownik nabyłby prawo po rozwiązaniu stosunku pracy. Nr 22, poz. 158) w związku z § 2 obowiązującej w okresie objętym sporem uchwały nr 8 Rady Ministrów z dnia 12 stycznia 1965 r. w sprawie składników funduszu płac i pozostałych wynagrodzeń z tytułu pracy w jednostkach gospodarki uspołecznionej (M. P. Nr 2, poz. 5) nie wchodzą do niego świadczenia z funduszu zakładowego. za okres od 20 czerwca 1969 r. do 31 stycznia 1972 r., ekwiwalent za urlop za rok 1969, udział w funduszu zakładowym za rok 1969, ekwiwalent 9 dni urlopu wypoczynkowego w związku z rozwiązaniem z nim umowy o pracę. Nr 2, poz. 11 ze zm.) w związku z art. 9 ustawy z dnia 4 lutego 1950 r. o społecznej inspekcji pracy (jedn. tekst: Dz. U. z 1955 r.

według systemu czasu pracy przewidzianego w art. 1 ustawy z 1919 r. Umowa określająca zatrudnienie pracownika w systemie równoważnego czasu pracy jest umową ważną w świetle art. 58 k.c., jeśli jej warunki są korzystniejsze dla pracownika od czasu pracy przewidzianego w art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (jedn. tekst: Dz.U. z 1933 r., Nr 94, poz. 734 ze zm.). Zależy to od konkretnych okoliczności, a przede wszystkim od rodzaju pracy i jej intensywności, które - bez uszczerbku dla zdrowia pracownika - pozwalają na przedłużenie dobowej normy czasu pracy i skrócenie czasu pracy w innych dniach tygodnia, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że wynagrodzenie pracownika nie uległo znacznemu obniżeniu w porównaniu z wynagrodzeniem, jakie otrzymywałby, gdyby był zatrudniony Ustawa z 1919 r. uznała, że 8-godzinny dzień pracy z reguły nie nadweręża zdrowia pracownika. Dz.U. z 1947 r. Nr 52, poz. 278). Rejman Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Leonarda P., Kazimierza Z., Ryszarda G., Józefa F., Jana K. i Edwarda K. przeciwko

Naruszenie dobra osobistego - innego aniżeli wymienione w przepisach art. 445 § 1 w zw. z art. 444 k.c. oraz w art. 445 § 2 k.c. - nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Bezpodstawne jest także zasądzenie przez Sąd Wojewódzki na rzecz powoda odszkodowania z tytułu nieotrzymania przezeń urlop Ponieważ bezsporne jest, że powód nie otrzymał urlopu wypoczynkowego za lata 1971/72, należy mu się z tego tytułu odszkodowanie w kwocie Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Edwarda M. przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Ogólnego w P. o sprostowanie opinii

Wymienione zarządzenie w § 4 ust. 3 stanowi, że przez wynagrodzenie pobierane według zajmowanego stanowiska (ust. 1 lit. a) należy rozumieć średnie wynagrodzenie pracownika z ostatnich 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzających skierowanie do pracy na statku rybackim (tzn. obliczone według zasady jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy)". Wynagrodzenie to nie obejmuje dodatku morskiego. Z mocy § 4 ust. 1 zarządzenia Ministra Żeglugi z dnia 14 sierpnia 1965 r., stanowiącego podstawę wypłacania dodatku morskiego, dodatek ten stanowi część należności za pracę na morzu, uzupełniając wymienione w lit. a tegoż przepisu wynagrodzenie pobierane według zajmowanego stanowiska" w jednostce zatrudniającej specjalistę. Gdy więc specjalista z poprzedniego rejsu od razu przechodzi na następny rejs, nie ma podstaw do powiększania wysokości tego dodatku przy takim następnym rejsie przez włączanie do podstawy obliczeniowej dodatku kwoty nim objętej. Przepis ten, jako płacowy, podlega ścisłej interpretacji, na którą nie mają wpływu względy dotyczące niwelacji poziomu zarobków rybaków i specjalistów morskich. dnia 21 czerwca 1969 r. o obliczaniu wynagrodzenia za urlop, które nie obowiązywało w chwili wydania tego zarządzenia. 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzających skierowanie do pracy na statku rybackim (tzn. obliczone według zasady jak wynagrodzenie za urlop Osobne unormowanie obu tych składników płacy wynika z odrębnej podstawy każdego z nich.

Nr 2, poz. 5 z późn. zm.) nie jest świadczeniem pieniężnym przewidzianym w przepisach szczególnych, o którym mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 kwietnia 1968 r. w sprawie obowiązkowych ubezpieczeń komunikacyjnych (Dz. U. Nr 15, poz. 89 z późn. zm.). Jednorazowe odszkodowanie przyznane rodzinie zmarłego oficera zawodowego na podstawie art. 33a ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1958 r. U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5 z późn. zm.). U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5; zm. Dz. U. z 1963 r. U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5 z późn. zm.).

Jeżeli świadczenia ustalone w zawartej między pracownikiem a pracodawcą ugodzie przyjęte zostały jako pokrycie wszelkich roszczeń pracownika związanych z chorobą zawodową, z jednoczesnym postanowieniem ugody, iż po osiągnięciu przez tego pracownika wieku emerytalnego nie będą mu przysługiwać świadczenia wymienione w ugodzie w tym i renta to osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego nie jest zmianą Z mocy art. 11 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd Najwyższy odstąpił od obciążenia powoda należną od rewizji opłatą Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja jest nieuzasadniona. uprawnienia emerytalne, dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy ich zwolnienie ze względu na posiadane przez nich kwalifikacje lub niedobór siły

Oświadczenie zakładu pracy o wypowiedzeniu umowy o pracę pracownikowi, będącemu radnym rady narodowej, złożone bez uprzedniej zgody prezydium właściwej rady narodowej, jest nieważne (art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych Dz. U. z 1963 r. Nr 29, poz. 172). odsetkami jako ekwiwalent za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy; pozostałe żądania powoda oddalił. U. z 1963 r. z dniem 31.XII.1971 r., zaznaczając, że uchwała ta wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 1937 r. o układach zbiorowych pracy równoważny czas pracy może być wprowadzony nie tylko w drodze określonej przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (jedn. tekst: Dz. U. z 1933 r. Nr 94, poz. 734), lecz także w drodze postanowień układów zbiorowych pracy, jeśli nie uchybiają one przepisom prawa. II PR 505/70 (OSNCP 1971, z. 9, poz. 158) nie jest sprzeczne z tym stanowiskiem, skor pozostawieniem 10 dni wolnych od pracy, jest sprzeczny z art. §9 Konstytucji PRL oraz art. 1 ustawy z dnia 1.8 grudnia 1919 r. o czasie miejsca, w którym w danym okresie wykonywali pracę, i z powrotem.

Sąd nie może na podstawie art. 125 § 1 k.r.o. wydać takiego orzeczenia, które by wyłączało w związku z rozwiązaniem przysposobienia obowiązki alimentacyjne między przysposobionym a jego rodziną naturalną. 3. Przepis art. 125 § 1 k.r.o. zdanie ostatnie uprawnia sąd orzekający o rozwiązaniu przysposobienia nie tylko do utrzymania obowiązków alimentacyjnych wynikających z przysposobienia, ale także do określenia alimentów aktualnie należnych w stosunkach między przysposabiającym i przysposobionym. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 10 lipca 1973 r. Do powyższych wyjaśnień należy dodać, że o utrzymaniu obowiązków alimentacyjnych wynikających z przysposobienia sąd orzeka z urzędu, niezależnie Dochody jego i żony wynoszą razem 2 400 zł; ma na utrzymaniu łącznie z pozwanym 5 osób.

Rzeczą sądu jest jedynie sprawdzenie, czy postawiony członkowi zarzut, będący podstawa wykluczenia, rzeczywiście stanowi jedną z przyczyn wymienionych w statucie jako usprawiedliwiające wykluczenie ze spółdzielni. usprawiedliwienia przez członka spółdzielni pracy, zajmującego stanowisko kierownika jednego z działów jej przedsiębiorstwa, trzech kolejnych dni pracy w sytuacji, gdy zagraża niewykonanie zadań planowych, a następnie podjęcie próby ukrycia tego faktu przez sugerowanie, że był on obecny w pracy, lecz jedynie nie podpisał listy obecności. Żaden bowiem z przepisów ustawy o spółdzielniach i ich związkach oraz statutu pozwanej Spółdzielni nie upoważnia do wniosku, iż w razie konieczności zastosowania wobec członka sankcji właściwe organy spółdzielni powinny wykorzystać kolejno odpowiednie sankcje od najłagodniejszej do najsurowszej. 2.Za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych należy uznać w szczególności opuszczenie bez Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 29.XI.1972 r. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Jana B. przeciwko Spółdzielni Pracy Wyrobów z Kauczuku i Tworzyw Sztucznych Społeczność jego winy dalsze pozostawanie w spółdzielni nie da się pogodzić z postanowieniami statutu lub z zasadami współżycia społecznego.

Jeżeli pracownik otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze określone w załączniku nr 1 do uchwały Zarządu Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy nr 138 z dnia 29 sierpnia 1967 r. w sprawie podwyższenia wynagrodzeń dla pracowników obsługi zatrudnionych w spółdzielniach pracy, to zgodnie z § 5 powyższej uchwały przysługuje mu za godziny nadliczbowe przepracowane ponad 12 godzin na dobę, jak również za godziny w umowie o pracę, rzeczywiście wynikał z potrzeb zakładu pracy i był zgodny z jego interesem. Nr 94, poz. 734 z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Opieki Społecznej z dnia 26 stycznia 1922 r. w sprawie czasu pracy osób dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (jedn. tekst: Dz.U. z 1933 r.

Niedomaganie się przez powoda, którym jest jednostka gospodarki uspołecznionej, określenia solidarnej odpowiedzialności pozwanych wywołuje potrzebę posłużenia się przez sąd przepisem art. 321 § 2 k.p.c. i ustalenia tej odpowiedzialności w sposób odpowiadający normie art. 441 § 1 k.c. bez wpływu na wynik sprawy cywilnej musiała pozostać ewentualność nie sporządzenia remanentu przed pójściem pozwanego Mariana K. na urlop Tymże wyrokiem z dnia 28.VI.1972 r. 9 160 zł z odsetkami od 22.VIII.1969 r. i od samego Mieczysława T. kwotę 610 zł także z 8% od dnia 22.VIII.1969 r.

U. z 1952 r. Nr 34, poz. 234) prawo twórcy do wynagrodzenia za korzystanie z jego dzieła należy do treści prawa autorskiego, a dochodzenie tego prawa jest sprawą o ochronę praw autorskich, bez względu na to, czy korzystający z dzieła autorskiego kwestionuje autorstwo twórcy. Rozpoznając sprawę na skutek zażalenia powoda, Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podkreślić, że w sprawie nie powoda w wyżej wymienionej książce z wyraźnym wymienieniem jego nazwiska, uznając prawa autorskie powoda wynikające z art. 2 ustawy z Zdaniem powoda, w konsekwencji zamieszczenia zdjęć powoda w książce, pomimo niepodpisania wcześniej z nim umowy, Instytut siłą rzeczy