Działka skarżącego nie znajduje się na obszarze objętym systemem kanalizacji otwartej; odprowadzenie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie jest uznane za część systemu retencyjnego, co uzasadnia obowiązek uiszczania opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T.C., uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, jaki nakreśla art. 148 § 2 k.p.a., co czyniłoby wniosek niedopuszczalnym.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym pozostaje wymagalny i zgodny z prawem pomimo zarzutów proceduralnych i braku przeciwwskazań medycznych ze strony skarżącego.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie oznacza objęcia nieruchomości systemem kanalizacji otwartej, co nie zwalnia z opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość oceny i działania organów oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kontekście decyzji dotyczącej środowiskowego uwarunkowania eksploatacji złoża kruszywa, stwierdzając brak istotnych naruszeń przepisów postępowania.

Bezzwrotna pomoc publiczna udzielona z budżetu państwa w ramach rządowego programu wsparcia, spełnia kryteria dotacji określonej w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., a zatem jest zwolniona od podatku dochodowego od osób prawnych.

W decyzjach środowiskowych dopuszczalne jest określenie warunków ochrony wartości przyrodniczych, w tym wyznaczenie pasów ochronnych, jednakże ich szerokość nie może być ustalana wyłącznie na podstawie Polskich Norm, jeśli nie wynika to bezpośrednio z przepisów prawa.

Zdemontowana przednia część pojazdu, przy wyrejestrowaniu i braku kluczowych komponentów, stanowi odpad zgodnie z ustawą o odpadach. Jej sprowadzenie bez wymaganych zezwoleń narusza przepisy międzynarodowe. Skarga kasacyjna na jej kwalifikację jako odpad jest bezzasadna.

Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest deliktem jednorazowym, wykluczającym zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Uchyla się wyrok WSA, przywracając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ administracyjny, nakładając sankcję administracyjną, zobowiązany jest do bezspornego ustalenia, że naruszenie przepisów istotnie miało miejsce, przy czym ciężar dowodu leży po stronie organu, a wymagane dowody muszą być wolne od wątpliwości.

Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, dopuszczalna jest zabudowa o odmiennych funkcjach, jeżeli harmonizuje z istniejącą. Skarga kasacyjna pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Sam wpis do rejestru przedsiębiorców nie wystarcza do uznania za prowadzenie działalności gospodarczej. Organy publiczne muszą wykazać faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w celu zastosowania art. 24f ust. 1 u.s.g. wobec radnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku istnienia zaległości podatkowych zasady zaliczania wpłat przewidziane w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej są wiążące dla organu podatkowego, a skarga kasacyjna R. S.A. na decyzję organu rachunkowego została oddalona.

NSA uchylając wyrok WSA oraz decyzje organów nadzoru budowlanego podkreślił niewykonanie obowiązku wykazania istotnego naruszenia przepisów przez skarżącego oraz niezgodność działań z zasadą proporcjonalności, wymagającą uwzględnienia konstytucyjnych wymogów ochrony prawa własności.

Decyzja o warunkach zabudowy inwestycji w kwartale zabudowy pierzejowej, która nie koliduje z urbanistycznym porządkiem, jest prawidłowa, nawet jeśli część parametrów jest pominięta z uwagi na specyfikę inwestycji. Możliwe jest ustalenie warunków dla części działki, co nie narusza zasad wolności zagospodarowania terenu.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy znajduje zastosowanie wobec wszystkich cudzoziemców. Przekroczenie terminów postępowania na tej podstawie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a skarga na bezczynność organu nie może być uwzględniona w tym zakresie.

NSA orzekł, że decyzje z 1988 i 1989 r. wydane przez Ministra Finansów nie naruszyły rażąco przepisów prawa, a ich obowiązywanie jest zgodne z wcześniejszym prawomocnym porządkiem prawnym. Skargi kasacyjne oddalono przez brak podstaw do ich uwzględnienia.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu, który winien być złożony do organu administracyjnego. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, powodującą bezskuteczność środka zaskarżenia.

Zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych; obowiązek ten spoczywa na spadkobiercach. Wpłaty dokonane przez zarządcę przed złożeniem deklaracji przez podatnika są uznawane za nadpłaty.

Zarządca sukcesyjny nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych; odpowiedzialność podatkowa za rok 2022 spoczywa na spadkobiercach zmarłego przedsiębiorcy. Co za tym idzie, wpłaty dokonywane przez zarządcę powinny być zaliczone na zaległe zobowiązania podatkowe spadkobierców.

Nieprawidłowe jest traktowanie rowów melioracyjnych jako części systemu kanalizacji deszczowej określonego w Prawie wodnym, co uzasadnia naliczenie opłaty za zmniejszenie retencji na nieruchomości.

Nieusprawiedliwione jest przyjęcie, że odprowadzanie wód do rowu melioracyjnego oznacza ujęcie nieruchomości w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Zadeklarowana techniczna możliwość odprowadzania wód opadowych, bez podłączenia do gminnej sieci kanalizacyjnej, nie uzasadnia odstąpienia od opłat za zmniejszenie retencji.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu Prawa wodnego, co uzasadnia pobieranie opłat za zmniejszenie retencji działki bez takich systemów.

NSA uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie utrzymujące brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, podkreślając zgodność procedury z wymogami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.