Na przewoźniku wykonującym międzynarodowy transport drogowy spoczywa obowiązek zapewnienia, by każdy kierowca posiadał ważne świadectwo kierowcy wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby przewoźnika. Naruszenie tego obowiązku stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawach nadzoru budowlanego, przewidzianych w art. 53a i 72a Prawa budowlanego, następuje wyłącznie z urzędu, a nie na wniosek osoby powołującej się na własny interes prawny.

Inwestor jest obowiązany do zapewnienia stanowisk postojowych dla użytkowników stałych i przebywających czasowo w granicach obszaru inwestycji, a rozwiązania dachowe muszą odpowiadać szczegółowym kryteriom przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Skarga kasacyjna w sprawie odmowy umorzenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oddalona. Brak wykazania przez wnioskodawczynię przesłanek "ważnego interesu strony" związanych z ulgą administracyjną wyklucza możliwość zastosowania art. 189k § 1 K.p.a. Organy działały w ramach swoich kompetencji.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu zaskarżenia decyzji, uznaje się za sprzeczne z prawem, gdyż odwołanie wniesione zostało w ramach ustawowego terminu wskazanego w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Doręczenie dwóch pism w jednej przesyłce jest skuteczne, jeśli dowód doręczenia prawidłowo określa te pisma, a odbiorca podpisem potwierdza ich odbiór. Nieprawidłowe jest kwestionowanie zawartości przesyłki po fakcie bez odpowiedniego dowodu.

W sprawie dotyczącej odmowy umorzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, brak wykazania przez stronę ważnego interesu nie uprawnia do uchylenia decyzji administracyjnej. Organy i sądy stwierdziły brak przesłanek do zastosowania art. 189k k.p.a., co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Kara pieniężna nałożona na przewoźnika za naruszenie przepisów transportowych pozostaje w mocy, gdyż nie wykazał on przesłanek z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zwolnienia od odpowiedzialności. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie.

Złożenie planu miejscowego uchwalonego zgodnie z istniejącymi opracowaniami geologicznymi jest zgodne z wymogiem studium, a dokumentacja geologiczna jest pomocnicza przy określaniu warunków i możliwości zabudowy.

Na podstawie odrębnych regulacji prawnych dopuszczalne jest nałożenie dwóch niezależnych kar pieniężnych za różne naruszenia ujawnione w czasie jednej kontroli drogowej, przy uwzględnieniu, że dotyczą one odmiennych reżimów regulacyjnych określonych ustawą o transporcie drogowym i ustawą ADR.

1. Obowiązek pouczenia pracownika o roszczeniach wynikających z przytoczonych faktów, przewidziany w art. 477 zd. 2 k.p.c., stanowi wyraz ochronnej funkcji prawa pracy i nie aktualizuje się wobec pracownika, który od początku postępowania korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika oraz formułuje żądanie w sposób wyraźny i stanowczy. Regulacja ta nie może być rozumiana jako powinność sądu czuwania

Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewoźnika na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. wymagane jest łączne wystąpienie braku wpływu na powstanie naruszenia oraz zaistnienie niezależnych, nieprzewidywalnych zdarzeń. Interpretacja tego przepisu winna być ścieśniająca.

1. Uchylenie zaskarżonego wyroku WSA z powodu błędów proceduralnych i niewystarczającego uzasadnienia; 2. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem zasad prawnych dotyczących błędów pomiarowych i oceny prawidłowości pomiarów metrologicznych.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie jest konieczne dodatkowe badanie stosunków prawnych między właścicielem pojazdu a kierowcą, jeśli zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla oceny odpowiedzialności przedsiębiorcy.

W postępowaniu z urzędu data pierwszej czynności organu jest datą wszczęcia postępowania; nie jest konieczne, aby w tym terminie strona została zawiadomiona. Termin wszczęcia wynoszący 6 miesięcy od naruszenia ma charakter materialnoprawny (art. 13n u.d.p.).

Wykonywanie odpłatnego przewozu drogowego bez licencji, nawet przez osoby nieprowadzące działalności gospodarczej, klasyfikuje się jako krajowy transport drogowy i podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym, w tym wymogom licencyjnym.

Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie ma legitymacji procesowej do żądania wyjaśnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z 1957 r., gdyż nie nabyła własności nieruchomości w drodze umowy cywilnej ze spółdzielnią, a jedynie posiadanie i prawa z nakładów. Wywłaszczenie przenosiło własność na Skarb Państwa.

Przewoźnik wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy jest zobowiązany zapewnić, by zatrudniony lub pozostający w jego dyspozycji kierowca z państwa trzeciego posiadał ważne świadectwo kierowcy, zgodnie z licencją wspólnotową, gdyż obowiązek ten wynika z przepisów rozporządzenia Nr 1072/2009.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej nie nakładają obowiązku procedowania w jednym postępowaniu wobec wszystkich zobowiązanych osób. Brak jest podstaw do połączenia kilku postępowań w jedną całość, nawet jeśli dotyczą tej samej osoby w ramach odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

Dotacje oświatowe mogą być wykorzystywane wyłącznie na cele związane z kształceniem, wychowaniem i opieką; finansowanie wynagrodzeń dyrektorów ds. administracyjnych z dotacji jest niezgodne z prawem.

Decyzja inwestora wymaga uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowań, gdy planowana budowa kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; uchybienia w zakresie obliczenia DJP prowadzą do rażącego naruszenia prawa.

Brak wykazania indywidualnego interesu prawnego przez członka wspólnoty mieszkaniowej wyklucza jego przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Przewlekła choroba pełnomocnika nie uzasadnia przywrócenia terminu procesowego, gdy nie zostało wykazane nagłe i nieprzewidywalne pogorszenie zdrowia powodujące niemożność wykonania czynności, a brak zastępstwa obciąża stronę.

NSA potwierdził, że zwolnienie spod obowiązku opłacania abonamentu radiowo-telewizyjnego obejmuje również podmiot prowadzący zakład pracy chronionej na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, co uzasadnia uchylenie wcześniejszych decyzji organu egzekucyjnego.