Rada gminy może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jedynie, gdy przyczyny tej decyzji związane są z wykonywaniem mandatu. Brak takiego związku obliguje do wyrażenia zgody (art. 25 ust. 2 u.s.g.).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na braki w uzasadnieniu, uniemożliwiające instancyjną kontrolę, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania i wzywając do pełnej analizy zgodności regulacji lokalnych z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Wyrok nakazowy wydany w sprawie K.S. podlega uchyleniu z powodu braku spełnienia znamion wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. Brak uprawnień do kierowania pojazdem nie zaistniał w dacie zarzucanego czynu, gdyż obwiniony posiadał ważne prawo jazdy.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi podlega oddaleniu. Decyzja o obciążeniu właściciela pojazdu kosztami z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym musi być wydana przed upływem 5 lat od uprawomocnienia wyroku ustalającego przejęcie pojazdu przez Skarb Państwa. Postępowanie administracyjne po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym wobec cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przed wdrożeniem nowych rozwiązań technicznych.

Art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie narusza zasady domniemania niewinności. Skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo umyślne jest zgodne z prawem i uzasadnione interesem publicznym.

Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, wszczęte po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, podlega obligatoryjnemu umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy zmianowej z 2021 roku, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

NSA stwierdził prawidłowość zastosowania przepisów techniczno-budowlanych z 1999 roku dla omawianej inwestycji, podtrzymując decyzje organów administracyjnych wobec braku uchybień proceduralnych i merytorycznych, oddalając skargę kasacyjną.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., decyzja o przyznaniu zasiłku należy do uznania administracyjnego, uwzględniającego dostępne środki i hierarchię potrzeb. Przyznanie pomocy w obniżonej kwocie jest zgodne z prawem, nawet przy spełnieniu kryteriów dochodowych.

NSA uznaje, że w przypadku działalności wydobywczej prowadzonej bez koncesji, odpowiedzialnym jest podmiot faktycznie dokonujący wydobycia, a ustalenia faktyczne sądu I instancji wsparte są należytym materiałem dowodowym, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Organizacja ekologiczna nie posiada legitymacji do wszczynania postępowań administracyjnych o ograniczenie pozwoleń wodnoprawnych; jej udział ogranicza się do etapów odwoławczych.

Sąd I instancji słusznie uchylił decyzje obu instancji, wskazując na nienależyte ustalenie podstaw odpowiedzialności administracyjnej Z jako organizatora transportu. Skargi kasacyjne oddalone z uwagi na brak wykazania odpowiedzialności Z oraz niewystarczające wyjaśnienie naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozporządzenie zmieniające dotyczące inwestycji telekomunikacyjnych jest zgodne z ustawowym upoważnieniem oraz Konstytucją RP, przez co brak jest podstaw do podważenia jego zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku możliwości osiągnięcia progu punktowego wymaganego do przyznania stypendium przez skarżącego, akceptując jednocześnie legalność merytoryczną decyzji ministra przy uznaniu niektórych uchybień proceduralnych.

Do uzyskania świadczenia pieniężnego z tytułu pełnienia funkcji sołtysa, niezbędne jest spełnienie wymogu 8-letniego okresu pełnienia funkcji, zgodnie z ustawą z dnia 26 maja 2023 r. Ocena spełnienia tego warunku dokonuje się według stanu prawnego na datę wydania decyzji administracyjnej.

Odwołanie od decyzji organu I instancji dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko wymaga weryfikacji zgodności ustaleń z obowiązującymi przepisami i opinie wyspecjalizowanych organów mogą być decydujące przy stwierdzeniu zbędności takiej oceny.

Brak dokonania przez organ administracji publicznej pełnej weryfikacji przesłanek wznowienia postępowania, w tym rzeczywistego zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej przez wnioskodawcę, uzasadnia uchylenie decyzji i postanowień kończących wznowione postępowanie administracyjne.

Oświetlenie reklam od wewnątrz przy użyciu białego światła LED nie stanowi projekcji świetlnej zabronionej uchwałą krajobrazową, o ile nie prowadzi do emisji obrazu na zewnątrz. NSA wskazał na konieczność ścisłej interpretacji ograniczeń uchwały krajobrazowej.

W wydaniu wyroku łącznego obejmującego kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami poprzedzającymi wykonanie europejskiego nakazu aresztowania dochodzi do rażącego naruszenia art. 607e § 1 k.p.k., gdy skazany nie zrzeka się zasady specjalności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z powodu niespełnienia wymogów skargi oraz braku uzasadnionych podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa przez organy pierwszej instancji; postępowanie przed tymi organami odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Beneficjent działania zgodnie z wytycznymi nie jest zobowiązany do zwrotu dofinansowania, jeśli realizacja projektu opierała się na akceptowanych formach weryfikacji uczestników, nawet przy późniejszej weryfikacji uznanej za nieadekwatną.

Osoba pełniąca funkcję prezesa zarządu w spółce będącej własnością publiczną jest uznawana za osobę pełniącą funkcję publiczną. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wymaga wykazania jej zasadności.

Bezczynność organu administracyjnego w rozpoznaniu wniosku zainteresowanego, która skutkuje przekroczeniem ustawowych terminów i brakiem uzasadnionych przesłanek proceduralnych, skutkuje uznaniem naruszenia prawa jako rażącego (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Decyzja administracyjna o obowiązku pokrycia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu powinna uwzględniać prawomocne ustalenia co do własności pojazdu i nie może obciążać wcześniejszego właściciela kosztami wynikającymi z bezczynności organów.