Sąd utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organów administracyjnych, stwierdzając brak podstaw prawnych do przyznania dofinansowania dla Skarżącej będącej przedsiębiorstwem średnim w ramach programu dedykowanego małym przedsiębiorcom.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził zasadność decyzji administracyjnych określających nienależność rekompensaty z tytułu energii elektrycznej, uznając brak rozliczenia z odbiorcami za przesłankę do jej zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, utrzymując w mocy decyzję Prezesa PFRON o obowiązku zwrotu dofinansowania, podkreślając prawidłowe stosowanie prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Użyty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

Nieruchomości znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, którego aktywność ogranicza się do działalności gospodarczej, uznaje się za związane z prowadzeniem tej działalności, niezależnie od ich faktycznego użytkowania, podlegające opodatkowaniu według maksymalnych stawek przewidzianych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Kontenerowa stacja transformatorowa nie może być uznana za budynek, bowiem nie jest trwale związana z gruntem, co eliminuje możliwość jej traktowania jako budynek na gruncie u.p.o.l.

Nieruchomości posiadane przez przedsiębiorcę są uznawane za związane z działalnością gospodarczą bez względu na ich stan techniczny i użytkowanie, co skutkuje opodatkowaniem wyższymi stawkami, chyba że organ nadzoru budowlanego wyda decyzję o ich trwałym wyłączeniu z użytkowania.

Instalacje wewnątrz budynków, uznane za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, nawet jeśli pełnią funkcję magazynową związane z procesem technologicznym.

Zgodne z prawem jest oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, gdy procedura ewidencyjna została przeprowadzona zgodnie z art. 24 P.g.k. bez potrzeby odniesienia do wznowienia granic.

Przewlekłość postępowania organu administracyjnego, choć znacząca, nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa; przyznanie rekompensaty finansowej wymaga kwalifikacji przewlekłości jako rażącej.

Obowiązki aktualizacyjne dotyczące adresu miejsca zamieszkania osoby fizycznej w Polsce, wynikające z art. 9 ust. 1 i ust 1d ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U z 2016 r., poz. 476 ze zm.), nie zwalniają organu podatkowego od konieczności ustalenia miejsca zamieszkania podatnika dla celów przyjęcia jego rezydencji podatkowej

Uchwała nr XII/101/25 Rady Miejskiej K. nie stanowi aktu prawa miejscowego, gdyż brak jej cech normatywnych, generalności i abstrakcyjności. Nie podlega zatem obowiązkowi publikacji w dzienniku urzędowym.

Decyzja konserwatorska nakazująca demontaż wtórnego zamurowania zabytku i przywrócenie jego elewacji do jak najlepszego stanu, oparta na art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków, jest zgodna z prawem. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak przesłanek naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została oddalona, gdyż organy podatkowe nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stałego miejsca zamieszkania skarżącego, co było niezbędne do prawidłowego określenia jego obowiązku podatkowego w Polsce.

Kara pieniężna za niedopełnienie obowiązków w zakresie CRBR została nałożona zasadnie, gdyż naruszenie nie miało znikomej wagi, a organ właściwie uzasadnił brak zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co skutkowało oddaleniem skargi przez NSA.

Organizacji ekologicznej nie przysługuje udział w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji inwestycyjnej na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, jeśli zmiana nie wpływa na decyzje środowiskowe. Sąd potwierdził ograniczenia wynikające z Prawa budowlanego oraz odmówił udziału w postępowaniu.

Obowiązek zgłoszenia informacji do CRBR jest niezbędny dla zapewnienia transparentności finansowej. Niedopełnienie tego obowiązku w terminie nie może być uznane za znikomość naruszenia prawa, wspierając uprawnione stosowanie sankcji administracyjnych za takie uchybienia.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, potwierdzające zgodność z prawem decyzji administracyjnych o ustaleniu warunków zabudowy.

Skarga kasacyjna na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wymaga badania tylko przepisów u.d.i.p., które nie narzucają obowiązku ponaglenia, jako że nie jest to środek zaskarżenia wymagalny w tym trybie.

Oddalenie skargi kasacyjnej jest zasadne, gdy spełnienie kryteriów dochodowych i metrażowych jest warunkiem koniecznym, a ich przekroczenie uniemożliwia przyznanie pomocy mieszkaniowej, mimo zarzutów proceduralnych odnoszących się do stosowania przepisów k.p.a.