Art. 100 § 1 u.p.e.a. nie stanowi podstawy do wszczęcia na wniosek zobowiązanego postępowania o ponowne pozostawienie zajętych ruchomości pod jego dozorem, gdyż poborca skarbowy działa w tym zakresie z urzędu. Jeżeli zobowiązany nie zapewnia organowi dostępu do ruchomości, nie daje rękojmi ich należytego przechowania, co uzasadnia odebranie dozoru na podstawie art. 100 § 2 u.p.e.a. oraz odmowę wszczęcia

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy po indywidualnej ocenie okoliczności nominacji i kariery sędziego powołanego przy udziale KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r. rozsądny zewnętrzny obserwator może powziąć uzasadnione wątpliwości co do jego niezawisłości i bezstronności. Wydanie orzeczenia przez taki jednoosobowy skład narusza prawo do sądu ustanowionego ustawą

W postępowaniu o orzeczenie zdolności do zawodowej służby wojskowej skierowanie żołnierza dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej przez dowódcę jednostki, dokonane na podstawie § 4 rozporządzenia w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej, nie pozbawia orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej podstawy prawnej. Ewentualny dualizm kompetencyjny organów kierujących nie stanowi przesłanki nieważności

Uprawnienie starosty do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu spółki wodnej, przewidziane w art. 462 ust. 8 Prawa wodnego z 2017 r., ma charakter nowej instytucji procesowej i nie może być stosowane do uchwał podjętych pod rządami Prawa wodnego z 2001 r. bez wyraźnej podstawy intertemporalnej. Wobec braku takiej regulacji starosta nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, określony w art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, obciąża właściciela tego urządzenia, którym – jako częścią składową gruntu – jest właściciel nieruchomości, na której urządzenie się znajduje. Dla zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia, kto faktycznie wykonał urządzenie ani czy uczynił to bez zgody właściciela

Władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się odpady w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania, jest domniemanym posiadaczem odpadów i może zostać objęty nakazem z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, jeżeli nie wykaże, że posiadaczem jest konkretny inny podmiot. Nieustalenie sprawcy nawiezienia odpadów nie wyłącza zastosowania tego domniemania.

Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. nie może być oparta na merytorycznej ocenie braku zagrożenia, o którym mowa w art. 161 § 1 k.p.a. Osoba nieuczestnicząca w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną może żądać uruchomienia trybu z art. 161 § 1 k.p.a., jeżeli konkretnie uprawdopodobni osobiste zagrożenie dla jej życia lub zdrowia; krąg stron postępowania odpadowego nie

W postępowaniu o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 16 ust. 3 u.ś.r. organ jest związany orzeczeniem właściwego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności także co do daty jej powstania. Brak ustalenia w tym orzeczeniu, że niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21. roku życia, wyklucza przyznanie świadczenia osobie z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności; przesłanki

Publiczny nadawca będący spółką prawa handlowego może powołać się na tajemnicę przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli wykaże w sposób konkretny i weryfikowalny, że informacje o kontrahentach oraz indywidualnie wynegocjowanych kwotach i warunkach umów mają wartość gospodarczą, pozostają poufne i zostały objęte działaniami zapewniającymi ich poufność. Sam publiczny charakter podmiotu nie eliminuje

Administrator, który powołuje się na zgodę jako podstawę przetwarzania danych osobowych, w tym danych dotyczących zdrowia, musi wykazać jej udzielenie oraz konkretny, świadomy i odnoszący się do określonych operacji zakres. Zgoda ustna nie wymaga dla swej ważności pisemnego utrwalenia ani nagrania, lecz brak wiarygodnych dowodów pozwalających powiązać ją z konkretnym przetwarzaniem obciąża administratora

Zachowanie w zasobie archiwalnym IPN dokumentów ewidencyjnych wytworzonych przez organy bezpieczeństwa państwa, potwierdzających rejestrację osoby jako tajnego współpracownika, tajnego informatora lub pomocnika, stanowi negatywną przesłankę z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji. W postępowaniu przed Prezesem IPN nie bada się wiarygodności tych dokumentów ani faktycznego przebiegu współpracy

Postanowienie kasatoryjne wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. jest uzasadnione, jeżeli organ pierwszej instancji nie ustalił aktualnego stanu faktycznego, nie przeprowadził kluczowego postępowania dowodowego oraz naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Usunięcie takich wad nie mieści się w uzupełniającym postępowaniu dowodowym z art. 136 § 1 k.p.a., gdyż wymagałoby przeprowadzenia sprawy merytorycznie

Organ odwoławczy może zastosować art. 138 § 2 k.p.a. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli zmiana obszaru inwestycji oraz istotne braki postępowania wymagają ponownej analizy urbanistycznej, przygotowania projektu decyzji i dokonania uzgodnień. Czynności te nie mają charakteru jedynie uzupełniającego w rozumieniu art. 136 § 1 k.p.a., a ich przeprowadzenie przez organ drugiej instancji naruszałoby

Istniejące w dacie orzekania prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz osoby trzeciej wyłącza możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n., niezależnie od tego, że prawo to ustanowiono po 1 stycznia 1998 r. i art. 229 u.g.n. nie znajduje zastosowania. Organ zwrotowy nie jest uprawniony do eliminowania tego prawa ani do zawieszania postępowania z uwagi na hipotetyczną

Przy obliczaniu odprawy mieszkaniowej normę na dziecko małżonka uwzględnia się tylko w razie wykazania jego rzeczywistego, wspólnego zamieszkiwania z żołnierzem w dniu wskazanym do kalkulacji świadczenia. Niedopuszczalne jest ponowne uwzględnienie normy na członka rodziny, który został już uwzględniony przy ustalaniu odprawy należnej innej osobie, chyba że zachodzi ściśle określony w art. 47 ust. 1

W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie prawidłowo powiązany z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji konkretnego przepisu p.p.s.a. stanowiącego podstawę jego rozstrzygnięcia. Nie można skutecznie kwestionować zastosowania prawa materialnego bez uprzedniego lub równoczesnego skutecznego podważenia ustaleń faktycznych

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, nie zostaje obalone przez wykazanie, iż odpady zostały porzucone przez nieustalone osoby bez zgody właściciela. Jeżeli organ, po przeprowadzeniu adekwatnego postępowania dowodowego, nie ustali innego konkretnego posiadacza odpadów, obowiązek ich usunięcia na podstawie art. 26 ustawy o odpadach może

Potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej wymaga wykazania przez wnioskodawcę, przy współdziałaniu organu, prowadzenia działalności określonej w art. 2 ustawy w sposób systematyczny przez co najmniej 12 miesięcy. Niespójne zeznania świadków, nieznajdujące potwierdzenia w materiale archiwalnym ani innych wiarygodnych dowodach, nie uzasadniają przyznania statusu; sama możliwość współpracy

Zarzut naruszenia przepisów u.d.i.p. przez ich niezastosowanie jest nieskuteczny, jeżeli skarżący kasacyjnie nie określa prawidłowej wykładni tych norm ani nie wykazuje błędu subsumcji, a w rzeczywistości podważa ustalenia faktyczne dotyczące zakresu odpowiedzi udzielonej przez organ. Organ nie pozostaje w bezczynności, gdy terminowo odpowiada na wniosek, udostępnia posiadane informacje publiczne oraz

Zarzut naruszenia przepisów u.d.i.p. przez ich niezastosowanie wymaga precyzyjnego wskazania, na czym polega brak subsumcji oraz dlaczego określony przepis powinien stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne kwestionowanie, pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego, ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji co do zakresu i kompletności odpowiedzi organu na wniosek o informację

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, także wymierzoną w trybie art. 37b k.k., sąd ma obowiązek orzec środek karny z art. 41a § 2 k.k. Uwzględnienie wniosku z art. 335 § 2 k.p.k., który nie przewiduje tego obligatoryjnego środka, narusza art. 343 § 6 i 7 k.p.k. oraz art. 41a § 2 k.k. w sposób

W razie zbiegu obligatoryjnej podstawy nadzwyczajnego obostrzenia kary wynikającej z art. 178 § 1a pkt 1 k.k. z fakultatywną podstawą nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k., zastosowanie ma art. 57 § 3 k.k. i sąd obowiązany jest zastosować podstawę obligatoryjną. Niedopuszczalne jest wówczas wymierzenie kary poniżej minimalnego progu 3 lat pozbawienia wolności określonego w art. 178 § 1a