Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, uznając właściwość postępowania organu w doręczeniu wezwań. Wyrok WSA wykazał braki uzasadnienia prawnego, które uniemożliwiły kontrolę instancyjną.

Udział radnego w głosowaniu nad uchwałą dotycząca jego interesu prawnego, stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały, niezależnie od wpływu tego radnego na jej wynik (art. 25a u.s.g.).

Protokół z posiedzenia Komisji kontrolnej dotyczącej mienia publicznego stanowi informację publiczną, a nie dokument wewnętrzny. Bezczynność organu w tej sprawie stanowi naruszenie prawa dostępu do informacji publicznej.

Skarga kasacyjna I.N. odrzuca się; działanie Prezesa UODO stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, lecz sąd I instancji słusznie zdecydował o niewymierzaniu organowi grzywny ani sumy pieniężnej, ze względu na brak podstaw do zastosowania tych środków.

Student może być skreślony z listy studentów za brak postępów w nauce, szczególnie gdy nie zalicza powtarzanego przedmiotu i nie usprawiedliwia nieobecności na egzaminach, a decyzja o skreśleniu nie przekracza uznania administracyjnego.

Student traci prawo do stypendium socjalnego z chwilą formalnego wykreślenia go z listy studentów, nawet jeśli późniejsze orzeczenie sądu uchyla decyzję o skreśleniu. Posiadanie statusu studenta w momencie przyznania pomocy jest przesłanką niezbędną dla jej otrzymania.

Decyzje o skreśleniu z listy doktorantów na podstawie art. 203 ust. 2 P.s.w.n. mają charakter uznaniowy, lecz nie mogą być dowolne; muszą wynikać z dogłębnej oceny faktycznych i prawnych okoliczności sprawy oraz wyważać interes społeczny i indywidualny.

Przetwarzanie danych osobowych w trybie art. 65 § 1 k.p.a. jest zwolnione z obowiązku informacyjnego z art. 14 RODO, gdy przetwarzanie wynika z przepisów prawa państwowego, które przewidują mechanizmy zapewniające ochronę interesów osoby, której dane dotyczą.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że ustalenie obszaru oddziaływania obiektu jest kluczowe dla określenia stron postępowania o pozwolenie na budowę; wojewoda zasadnie wymagał uzupełnienia materiału dowodowego. Przesłanką wznowienia była prawidłowa identyfikacja stron w kontekście ograniczeń w zabudowie.

Organy administracji są obowiązane uwzględnić wszelkie dostępne dowody dla ustalenia rzeczywistego źródła ogrzewania, nie ograniczając się wyłącznie do danych zgłoszonych w Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie zgromadzone dowody i stosowanie przepisów o odpadach, stwierdził, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów było zasadne i zgodne z prawem materialnym oraz procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarżąca naruszyła przepisy ustawy o odpadach, nie prowadząc wizyjnego systemu kontroli zgodnie z wymaganiami art. 25 ust. 6a, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej; skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zasadność decyzji o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego dotyczącego drogi publicznej, która z mocy ustawy o drogach publicznych jest wyłączona z obrotu prawnego, co uniemożliwia jej uwłaszczenie przez podmioty trzecie.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli osoba wymagająca opieki jest w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.). Zaskarżenie przepisu do NSA z powołaniem się na konstytucyjne zasady równości zostało uznane za nieuzasadnione.

Skarga kasacyjna Głównego Geodety Kraju została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw; rażące naruszenie art. 37 § 6 k.p.a. przez organ w przedmiocie rozpatrywania ponaglenia na bezczynność uzasadniało stwierdzenie nieważności wcześniejszych decyzji administracyjnych.

Skarga kasacyjna na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii o umorzeniu postępowania stwierdzającego nieważność decyzji wywłaszczeniowej została oddalona; umorzenie postępowania wynikało z przepisów nowelizujących kodeks postępowania administracyjnego, zgodnych z ustawodawstwem i wytycznymi konstytucyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Wójta Gminy R., podtrzymując decyzję o stwierdzeniu bezczynności i jej rażącym naruszeniu prawa, jak i wymierzenie konsekwencji w postaci grzywny oraz odszkodowania, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.

NSA uznaje, że uzasadnienie wyroku WSA było niepełne i nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., wskutek czego nie podlega ono kontroli instancyjnej; zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.