Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, a brak strony legitymowanej materialnie wyklucza możliwość wszczęcia go na wniosek. Właściciel sąsiedniej działki nie wykazał interesu prawnego, co zasadnie skutkowało odmową.

NSA stwierdza, iż kontrola podatkowa wszczęta wobec skarżącego została przeprowadzona prawidłowo, a organy zastosowały odpowiednie przepisy proceduralne, pozbawiając zasadności argumenty dotyczące niedopełnienia obowiązku doręczenia upoważnienia do kontroli podst. art. 284 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja określająca kwotę zwrotu funduszy unijnych wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wieluniu opiera się na prawidłowej wykładni przepisów, a powstałe nieprawidłowości spełniają przesłanki potencjalnego szkodliwego wpływu na budżet UE.

Z uwagi na brak przesłanek uprawdopodabniających uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2022 r. nie zostanie wstrzymana, zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy Karsin w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszała interesu prawnego skarżących, granic władztwa planistycznego, ani obowiązujących przepisów prawa planowania przestrzennego. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Zasady postępowania administracyjnego w zakresie zezwoleń na pobyt nie mogą działać ze skutkiem zawieszającym po zakończeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, co oznacza, że organ przekraczający termin rozpoznawania wniosku pozostaje w bezczynności.

Podmiot, wykonujący zarówno przewóz drogowy, jak i inne czynności związane z przewozem, odpowiada według zasad przewidzianych w art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, co umożliwia ograniczenie kary do 40 000 zł.

W przypadku stwierdzenia wykorzystania środków unijnych z naruszeniem procedur, organ administracji ma prawo do wezwania beneficjenta do zwrotu środków, a sąd administracyjny uprawniony jest do utrzymania takiej decyzji, jeżeli naruszenia są zgodnie z prawem potwierdzone.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że planowana eksploatacja kopalin narusza przeznaczenie nieruchomości wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniając tym samym odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Załadowca ponosi odpowiedzialność administracyjną za przejazd pojazdem nienormatywnym, jeżeli nie zweryfikował prawidłowo parametrów ładunku, co świadczy o godzeniu się na powstanie naruszenia określonego w art. 140aa Prawa o ruchu drogowym.

W sprawach naruszeń przepisów transportowych, zastosowanie ma art. 92c ust. 1 utd, specyficzne wyłączne przesłanki zwalniające z odpowiedzialności administracyjnej, do egzoneracji niezbędne jest wykazanie okoliczności wyjątkowych. Decyzja o utrzymaniu kary administracyjnej uzasadniona brakiem staranności przewoźnika.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z 2021 r., postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczęte po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia, które nie zakończyło się ostateczną decyzją, podlega automatycznemu umorzeniu z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy i konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.

Uchwała Rady Miasta dotycząca przyznania diet członkom komisji wyborczych za czynności wyborcze jest zgodna z prawem, nie narusza regulacji o samodzielności statutowej jednostki pomocniczej, a jej uchylenie przez organ nadzorczy było bezzasadne.

Samodzielność jednostki samorządu terytorialnego w zakresie stanowiącym prawo miejscowe, w tym uchwalanie diet dla członków komisji wyborczych, jest chroniona, jeżeli brak wyraźnego przepisu wykluczającego takie działanie. Rozstrzygnięcie nadzorcze uznające nieważność takiej regulacji może naruszać zasadę proporcjonalności.

Uchwała Rady Miasta Katowice w przedmiocie przyznania diet za czynności wyborcze w jednostkach pomocniczych nie narusza prawa, a jej uchylenie przez Wojewodę Śląskiego było bezzasadne. Samodzielność samorządów pozwala na takie regulacje, o ile nie są sprzeczne z wyraźnymi przepisami prawa.

NSA uznaje za uzasadnione przyznanie diet za pracę w komisjach wyborczych do Rad Dzielnic, uwzględniając potrzebę ochrony samodzielności gmin i proporcjonalność ingerencji nadzorczej.

Uchwała przyznająca diety członkom komisji wyborczych nie jest sprzeczna z prawem, o ile statut jednostki pomocniczej przewiduje regulacje wyborcze zgodne z ustawą i konstytucyjnie dopuszczalny jest zakres autonomii samorządu.

Uchwała Rady Miasta Katowice z dnia 29 lutego 2024 r. zmieniająca statut Dzielnicy nr 3 Zawodzie, przyznająca zryczałtowane diety członkom komisji wyborczych, nie narusza obowiązujących przepisów prawa, pod warunkiem że jej treść nie pokrywa się z wcześniejszymi, unieważnionymi rozstrzygnięciami. Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego, w kontekście regulacji statutowej, jest kluczowym elementem

Zgodność krajowych przepisów o zawieszeniu wydawania świadectw kierowców z prawem unijnym potwierdza prawo organów do nakładania sankcji przy poważnych naruszeniach, w tym za podanie nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy.

Organ administracji, analizując odpowiedzialność za naruszenie przepisów transportowych, musi rzetelnie rozważyć wszystkie przedstawione środki dowodowe mogące wykazać okoliczności wyłączające tę odpowiedzialność, w tym oświadczenia uczestników sprawy, gdyż ich pominięcie stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Decyzje organów administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym mają odrębny reżim prawny i nie są objęte zasadą zakazu podwójnego karania na podstawie art. 189a k.p.a. oraz art. 189f k.p.a.

Umowy zawarte pomiędzy P. Sp. z o.o. a uczestnikiem były kwalifikowane jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, co determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd potwierdził stanowisko, że brak zindywidualizowanego rezultatu działań wyklucza uznanie ich za umowę o dzieło.