W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.

Zwolnienie funkcjonariusza Policji z uwagi na długotrwałą absencję zdrowotną, która dezorganizuje funkcjonowanie jednostki i narusza ważny interes służby, jest zgodne z prawem i nie narusza zasady prawa do sądu czy konstytucyjnej ochrony funkcjonariusza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zwolnienie funkcjonariusza było uzasadnione oczywistością popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i nie było wad proceduralnych, które wpłynęłyby na wynik postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność postanowień uchwały regulaminowej, które przekraczały delegację ustawową z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., naruszały zasady techniki legislacyjnej i były niezgodne z prawem powszechnie obowiązującym.

Decyzja o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest zgodna z prawem, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego w zakresie wymaganym dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 138 § 2 Kpa). Kluczowe jest ustalenie rzeczywistego charakteru budynku.

Sąd administracyjny potwierdza zgodność z prawem umorzenia postępowań wszczętych po 30 latach od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, gdy postępowania te nie zakończyły się przed dniem 16 września 2021 r., zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość wcześniejszych rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia składek przez ZUS. Sąd potwierdził, że kwestie przedawnienia nie podlegają rozstrzyganiu w ramach postępowania o umorzenie, co ogranicza zakres kontroli administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, potwierdzając brak naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i brak przesłanek do zmiany decyzji ustalającej opłatę. Postępowanie administracyjne zostało uznane za prawidłowe.

Brak właściwego rozkazu personalnego nie wyłącza możliwości uznania faktycznego delegowania za skuteczne; funkcjonariuszowi przysługują świadczenia finansowe za czasowe pełnienie służby w innym miejscu, zgodnie z art. 117 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw prawnych do przetwarzania danych osobowych bez stwierdzenia nabycia spadku, co uzasadnia decyzję Prezesa UODO o ich usunięciu.

Kary pieniężne nałożone na podstawie ustawy o grach hazardowych nie mogą być przedmiotem odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki na podstawie przepisów o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów podatkowych, stwierdzając brak podstaw prawnych do stosowania odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o grach hazardowych.

Organ administracyjny ma obowiązek rzetelnego zebrania i oceny materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, w tym uwzględnienia zeznań świadków oraz materiałów archiwalnych dotyczących potencjalnej działalności opozycyjnej skarżącego.

Polski Fundusz Rozwoju S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Naczelnej Rady Lekarskiej, potwierdzając, iż postępowanie o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu nie było bezprzedmiotowe, a decyzja Prezydium NRL naruszała zasady proceduralne.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione brakiem naruszeń prawa materialnego i proceduralnego, skutkujących błędnym rozstrzygnięciem przez sąd I instancji – Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość stosowania przepisów o zaliczeniu wpłat na podstawie Ordynacji podatkowej.

Art. 72 ust. 2 pkt 2 lit. k ustawy ooś, wyłączający konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy przedłużeniu koncesji, nie narusza prawa unijnego, w szczególności Dyrektywy ocenowej, jeśli nie rozszerza zasięgu inwestycji. Sąd uznał kontrolę organu administracyjnego za zgodną z prawem.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została oddalona. Decyzja zabezpieczająca wydana z naruszeniem art. 33 Ordynacji podatkowej nie spełnia wymogów uzasadnienia narzuconych przez art. 210 O.p., co prowadzi do jej uchylenia.

Śmierć strony postępowania w okresie jego fakultatywnego zawieszenia nakłada na organ obowiązek zmiany podstawy zawieszenia na obligatoryjną zgodnie z art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., co uniemożliwia umorzenie postępowania na podstawie art. 98 § 2 k.p.a., o ile termin ten nie upłynął.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie wystarcza samo stwierdzenie uchybienia przepisom; konieczna jest ocena, czy skutki naruszenia uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze względu na społeczno-gospodarcze konsekwencje.

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 § 1 o.p. wymaga zaistnienia nowych okoliczności faktycznych o charakterze prawotwórczym. Ocena dowodów nie stanowi zmiany okoliczności uzasadniającej ponowne rozpatrzenie decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie rażącego naruszenia prawa, podlega oddaleniu, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym, jeśli ocena sprzeczności z przepisami nie jest oczywista.

Skarga kasacyjna, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.; decyzje administracyjne w sprawie egzekucji były zgodne z prawem.

Członek zarządu może wykazać brak winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, nawet jeśli taki wniosek został złożony z opóźnieniem przez poprzedni zarząd.