Decyzja Ministra Finansów z dnia 19 września 2002 r., stwierdzająca przejście własności nieruchomości na Skarb Państwa, została wydana bez rażącego naruszenia prawa. Skargi kasacyjne Uniwersytetu i L.R. zostały oddalone jako niezasadne, a procesy przed administracją były zgodne z przepisami prawa materialnego oraz procedurą administracyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że formalne uchybienia w zgłoszeniach SENT, nawet bez wpływu na dochody budżetowe, uzasadniają nałożenie kary pieniężnej z uwagi na ochronę prawidłowości obrotu towarami wrażliwymi.

Zgłoszenie znaku towarowego słownego "X" nie narusza praw osobistych ani majątkowych skarżącego, a odmowa uwzględnienia sprzeciwu jest zgodna z przepisem art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wcześniejsze używanie oznaczenia "X" przez skarżącego nie przesądza o prawie do jego ochrony w ramach postępowania patentowego.

Decyzja administracyjna staje się umorzona z mocy prawa, gdy postępowanie ws. nieważności zostanie wszczęte po upływie 30 lat od dnia jej doręczenia, a niezakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej k.p.a. z dziennika ustaw z sierpnia 2021 r.

Posiłkując się przepisami K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak przesłanek wznowieniowych zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyklucza możliwość uchylenia decyzji o nałożeniu kary, gdy doręczenie było zgodne z regulacjami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że doręczenie decyzji administracyjnej na podstawie art. 44 k.p.a. nie naruszało przepisów procedury administracyjnej, a przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie były zasadne, tym samym oddalił skargę kasacyjną.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów oparta na art. 14 ust. 8 ustawy nowelizującej jest zgodna z prawem, a argumenty dotyczące wadliwości wcześniejszych decyzji administracyjnych nie stanowią podstaw do jej podważenia.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia oparta jest na zasadzie zobiektywizowanej odpowiedzialności, która nie uwzględnia stanu zdrowia psychicznego jako przesłanki wyłączającej odpowiedzialność.

Zgodnie z art. 237 Prawa ochrony środowiska, organ ochrony środowiska może nałożyć obowiązek przeglądu ekologicznego w przypadku możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Nie wymaga się stwierdzenia faktycznego oddziaływania. Sąd potwierdził, że błędy pisarskie w decyzji nie wpływają na jej ważność.

Postanowienie organu administracyjnego o dopuszczeniu podmiotu jako strony postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a., i jako takie jest wyłączone z właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Organ administracyjny pozostaje w bezczynności, jeżeli nie rozpatrzy w pełni wniosku o udostępnienie informacji, szczególnie gdy anonimizacja dokumentu jest nieuzasadniona. Nieudzielenie pełnych informacji lub niewydanie decyzji odmownej uniemożliwia kontrolę sądu nad działaniami organu.

Kara administracyjna za naruszenia przepisów o gospodarce odpadami, wynikająca z przekroczenia ilości magazynowanych odpadów i nieprzestrzegania warunków zezwolenia, jest zasadna, gdyż ustalenia faktyczne potwierdzają naganne działania, a przepisy prawne (art. 194 ust. 5 u.o.o.) nie przewidują dowolności w ich stosowaniu.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, skutkujące nadmiernym opóźnieniem w wydaniu decyzji administracyjnej, mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i nałożenia grzywny na organ przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w przypadku braku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej w trybie określonym przez art. 49e P.b., organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu uznanego za samowolę budowlaną.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej podlega kontroli wyłącznie pod względem formalnoprawnym, a ograniczenia prawa własności są dopuszczalne, jeśli dotycząc celu publicznego i przewidują odszkodowanie. Organy administracyjne nie oceniają racjonalności rozwiązań technicznych.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje odpowiedzialnością administracyjną bez względu na winę sprawcy. Zatrzymanie procesu dostosowywania nośników reklamowych do uchwały krajobrazowej nie zwalnia z obowiązku uzyskania nowego zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa.

Złożoną przez L. Sp. z o.o. skargę kasacyjną oddalono ze względu na brak podstaw prawnych do stosowania odstępstwa od odległości przewidzianej uchwałą Rady Miasta Krakowa w przypadku nowego przedsiębiorcy, którego działalność nie stanowi kontynuacji działalności poprzedniego posiadacza zezwolenia.

Urządzenie znajdujące się w pasie drogowym, z płaską blaszanymi powierzchniami, spełnia definicję reklamy, nawet po demontażu winylowych materiałów reklamowych, według art. 4 pkt 23 u.d.p., co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Decyzja administracyjna nakazująca wycofanie z obrotu wyrobów niezgodnych z wymaganiami zdrowotnymi jest zgodna z prawem, mimo sprzecznych zaświadczeń; świadectwa sanitarne nie determinują legalności obrotu w przypadku stwierdzenia niezgodności składu produktu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość decyzji Komisji Nadzoru Finansowego o nałożeniu kar pieniężnych na A. S.A. za naruszenie obowiązków informacyjnych określonych w rozporządzeniu MAR, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Oznaczenie kraju pochodzenia produktów spożywczych musi być czytelne i widoczne dla konsumentów, bez potrzeby przestawiania opakowań. Kary za nieprzestrzeganie tych norm muszą być proporcjonalne, lecz mogą być stosowane, jeżeli naruszenie jest istotne. Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. została oddalona.

Ocena zasadności wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe po terminie w trybie art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przyczyn powstania niedopłaty, przebiegu dotychczasowego ubezpieczenia oraz stopnia zawinienia ubezpieczonego