Brak interesu prawnego Miasta Stołecznego Warszawy w zaskarżeniu decyzji o przydziale lokalu jako kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi policji uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej; sprawy cywilnoprawne dotyczące własności powinny być rozstrzygane przed sądami powszechnymi.

Przewlekłość prowadzenia postępowania przez Rektora Uniwersytetu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co wyklucza możliwość wymierzenia grzywny. Brak rażącego naruszenia wynikał z niedostatecznej oczywistości bezczynności oraz z uwzględnionych uwarunkowań organizacyjnych Uniwersytetu.

W postępowaniu o przydział kwatery tymczasowej dla funkcjonariusza Policji, Miasto Stołeczne Warszawa nie posiada interesu prawnego umożliwiającego uznanie go za stronę postępowania w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyrok NSA utrzymuje w mocy stanowisko, że gospodarowanie lokalami na cele policyjne nie nadaje tytułu prawnego do ingerencji w postępowanie właścicielowi lokalu.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej, w przypadku braku oczywistego interesu prawnego wnioskodawcy, jest zasadna na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Przepis art. 115a ustawy o Policji w nowym brzmieniu, stosowany do ekwiwalentów za niewykorzystany urlop, nie obejmuje wysokości przelicznika, a jedynie zasady jego ustalania. Interpretacja przepisów nie utrudnia stosowania zasad wyznaczonych przez orzecznictwo.

Uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie było wadliwe, gdyż nie zapewniało należytej staranności w ocenie żądanej informacji jako publicznej; wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

NSA zatwierdził decyzję organu o zwrocie dofinansowania, potwierdzając brak istotnych błędów proceduralnych w działaniach sądów niższej instancji. Skarga kasacyjna, pozbawiona odpowiedniego uzasadnienia dotyczącego wpływu rzekomych naruszeń na wynik sprawy, została oddalona.

Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu o delegacji w ustawie o planowaniu przestrzennym nie powoduje nieważności uchwały wykonawczej, jeśli uchwała opiera się na ważnym przepisie. Wznowienie postępowania administracyjnego możliwe jest tylko w przypadku bezpośredniego powiązania decyzji z zakwestionowanym przepisem.

Odmowa przeprowadzenia obligatoryjnego wywiadu środowiskowego uniemożliwia przyznanie zasiłku stałego. Brak współpracy wnioskodawcy z pracownikami socjalnymi uzasadnia odmowę świadczenia, nawet w kontekście specyficznych okoliczności związanych z pandemią COVID-19.

Skarga kasacyjna NSA odnosi się do błędnego określenia podmiotu odpowiedzialnego za zwrot dotacji niewykorzystanej zgodnie z przeznaczeniem, wynikającego z braku ustalenia faktycznego podmiotu prowadzącego placówkę oświatową w momencie wydatkowania środków. NSA uchylił decyzje administracyjne obarczone istotnym naruszeniem przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za wadliwe dowody z nagrań wizualnych, które nie zostały prawidłowo przeprowadzone i utrwalone, co skutkowało uchyleniem decyzji administracyjnych oraz skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Stan techniczny pozostałości po budynku inwentarsko-składowym uzasadnia nakaz jego rozbiórki zgodnie z art. 67 p.b. WSA w Rzeszowie słusznie oddalił skargę Z.Z., opierając się na dowodach i ustaleniach organów nadzoru budowlanego, które były wystarczające do oceny sytuacji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawny zakaz wprowadzenia do obrotu produktów niewłaściwie oznaczonych jako "mleko modyfikowane" jest uzasadniony i zgodny z przepisami dotyczącymi ochrony konsumentów przed wprowadzającymi w błąd oznaczeniami produktów spożywczych.

Faktury VAT uznane za puste wykluczają prawo do odliczenia podatku naliczonego z powodu ich nierzeczywistego charakteru, co zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. rodzi obowiązek zapłaty wykazanego w fakturach podatku. Zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych było uzasadnione ze względu na wszczęcie postępowania karnego.

Po uchyleniu decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy, podatkowy organ I instancji nie nabywa wobec upływu terminu zwrotu podatku prawa do dalszego przedłużania tego terminu; naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz zasady zaufania do organów skutkuje uchyleniem postanowień organów podatkowych.

Po wydaniu i doręczeniu podatnikowi deklaratoryjnej decyzji podatkowej, dokonującej weryfikacji zwrotu podatku, organy podatkowe tracą możliwość dalszego przedłużania terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, nawet gdy decyzja ta zostanie uchylona.

Użycie w oznakowaniu produktu terminu "mleko modyfikowane" nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach unijnych, gdyż połączenie słowa "mleko" z innymi składnikami, jak oleje roślinne, może wprowadzać w błąd co do tożsamości produktu, co uzasadniało zakaz wprowadzenia go do obrotu.

Stosowanie terminu "mleko modyfikowane" dla produktu zawierającego tłuszcze roślinne jest niedopuszczalne zgodnie z przepisami UE; nazwę "mleko" mogą nosić tylko produkty spełniające określone kryteria. NSA potwierdził zasadność zakazu wprowadzenia do obrotu kwestionowanego produktu ze względu na jego mylące oznakowanie.

Środki przyznane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie stanowią dotacji budżetowej wyłączonej z egzekucji administracyjnej według art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a.

Skreślenie z listy radców prawnych następuje przy nieuiszczeniu składek za okres powyżej roku, a ocena proporcjonalności działania organu została uznana za niezasadną; skarga kasacyjna M.K. oddalona.

Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ I instancji przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT staje się niedopuszczalne, a wyznaczony wcześniej termin ulega zakończeniu, co eliminuje możliwość jego dalszego przedłużenia. Uchylone później decyzje organów naruszyły zaufanie i przepisy ustawy o VAT.

Statek nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co uniemożliwia zastosowanie ulgi abolicyjnej zgodnie z art. 14 ust. 3 umowy polsko-norweskiej. Skargę kasacyjną oddalono.

Brak zobowiązania organu podatkowego do weryfikacji istnienia pełnomocnictwa szczególnego bez jego złożenia do akt konkretnej sprawy uniemożliwia uznanie doręczenia za wadliwe, co wyklucza zasadność przywrócenia terminu.