Węzeł betoniarski, jako wolnostojące urządzenie techniczne trwale związane z gruntem, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; jego opodatkowanie obejmuje całość z punktu widzenia gospodarczo-funkcjonalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Elementy węzła betoniarskiego tworzą jedno, wyodrębnione urządzenie techniczne - budowlę, podlegającą opodatkowaniu jako całość materialna, zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Węzeł betoniarski stanowi jedną złożoną budowlę opodatkowaną w całości, gdy tworzy funkcjonalnie i strukturalnie wyodrębniony przedmiot materialny, a opinia biegłego prawidłowo obrazuje jego kompleksowy charakter.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 r., w myśl art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wyłączenia z art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. nie odnoszą się do nich.

Odmiana oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej i nie uzasadnia zmiany ostatecznej decyzji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej jest możliwe wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach przewidzianych w przepisach, a wcześniejsze orzeczenia NSA nie zmieniają faktycznych podstaw takich decyzji. Oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadę trwałości decyzji.

Skarga kasacyjna musi spełniać formalne kryteria, w tym precyzyjnie wskazywać przepisy naruszone przez Sąd I instancji, określać zakres zaskarżenia oraz formułować zarzuty w sposób jednoznaczny; brak ich spełnienia skutkuje oddaleniem skargi.

Czynności dnia codziennego wykonywane przez skarżącego nie wypełniają ustawowych kryteriów stałej opieki wyłączającej możliwość pracy zawodowej, co wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do administracyjnych kar pieniężnych z ustawy o grach hazardowych, ze względu na sankcyjny charakter tych zobowiązań oraz brak jednoznacznej podstawy prawnej do ich zastosowania. Postępowanie umorzono.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z rozdziału 15 Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania do kar pieniężnych wynikających z ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 91 tej ustawy.

Bez uwzględnienia kryteriów art. 189f k.p.a. nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.b.ż.ż. jest nieprawidłowe i wymaga rozważenia możliwości jej odstąpienia ze względu na proporcjonalność i indywidualny charakter naruszenia.

Zmiana przeznaczenia działki w miejscowym planie, naruszająca konstytucyjną zasadę proporcjonalności i singlująca arbitralność gminy, stanowi rażące naruszenie prawa. W przypadku drogi [...], ograniczenie praw własności uznano za proporcjonalne i zasadne pod kątem interesu publicznego.

NSA oddala skargę kasacyjną B.W. Nie istnieje związek przyczynowy, który uzasadniałby przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.

Przepisy Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej dotyczące odpowiedzialności osób trzecich nie mają zastosowania do kar administracyjnych wymierzonych na podstawie ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe nie obejmuje kar pieniężnych za naruszenia regulacji hazardowych.

Nie jest zabronione nałożenie więcej niż jednej kary pieniężnej przy stwierdzeniu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym w załącznikach nr 3 i 4, chyba że jedno naruszenie w sposób oczywisty wyklucza drugie.

NSA orzekł, że decyzje organów administracji utrzymujące w mocy ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji były zgodne z prawem. Dokonano rzetelnej urbanistycznej analizy obszaru zgodnej z przepisami, uzasadniając odstępstwa od średnich parametrów zabudowy. Uchylanie decyzji przez WSA uznano za bezzasadne.

Sąd II instancji słusznie uchylił decyzję ZUS z powodu nieprawidłowej oceny przeważającej działalności gospodarczej, nie stosując się do wcześniejszych wyroków. NSA potwierdził poprawność decyzji WSA, oddalając skargę kasacyjną ZUS.

Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu, gdyż nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania mogących wpłynąć na wynik sprawy, a także, że nie było podstaw do złożenia towaru w magazynie czasowego składowania, gdy został on objęty procedurą dopuszczenia do obrotu.

Skarga kasacyjna K.S. została oddalona z uwagi na brak wykazania wpływu wskazanych naruszeń na wynik sprawy oraz niewłaściwe skonstruowanie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i procesowego.