Sąd uchyla decyzje administracyjne, podnosząc, że brak pełnego wyjaśnienia okoliczności przewozu przez organy, w szczególności przy braku oceny wykazanej staranności i dostępności parkingów, uzasadnia uznanie roszczeń egzoneracyjnych spółki za zasadne.

Niewłaściwe sumowanie kar za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, polegające na błędnej kwalifikacji naruszeń związanych z obsługą tachografu i czasem pracy kierowców, stanowi naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie takich decyzji przez sąd administracyjny, z obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy przez organ.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, odmawiając zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze, zgodnie z art. 3 i 6 u.o.g.r.l., nie przekroczył granic uznania administracyjnego, właściwie dokonując wyważenia interesu społecznego i ochrony gruntów.

Zawieszenie postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dopuszczalne, gdy zachodzą przesłanki wskazujące na kolizję zamierzonej inwestycji z projektowanym planem miejscowym, co uzasadnia ochronę ładu przestrzennego uprawnieniami gminy w ramach jej władztwa planistycznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na niewykazanie istotnego wpływu zarzutów na wynik postępowania administracyjnego oraz niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego przez organy administracyjne zgodnie z art. 7, 77 i 80 KPA.

Doręczenie pism w toku postępowania administracyjnego uważa się za skuteczne, jeżeli adres został potwierdzony w aktach sprawy oraz przez skarżących. Udział osoby w czynnościach administracyjnych przed wydaniem decyzji nie wymaga wyłączenia tej osoby z późniejszych czynności kontrolnych, o ile nie wpływa to na bezstronność postępowania.

Jeżeli obiekt budowlany, posadowiony na fundamentach punktowych, nie jest tymczasowy i wymaga pozwolenia na budowę, organy nadzoru mogą zasadnie nałożyć obowiązek jego rozbiórki pomimo upływu czasu od jego powstania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na dzień 21 sierpnia 2025 r., uznając, że art. 100d ustawy o pomocy nie obowiązuje od 1 lipca 2024 r., a jego dalsze stosowanie byłoby sprzeczne z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Nałożenie kary pieniężnej na podmiot odbierający odpady za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu jest uzasadnione, jeśli wyniknęło z obiektywnie pojętej bezprawności administracyjnej niewykonania obowiązku, niezależnie od przyczyn zależnych od podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu incydentalnym dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, uprawnienia strony procesowej, które przysługiwałyby w postępowaniu głównym, nie muszą być ponownie oceniane. Oddalenie skargi A.W. było zasadne.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji pierwotnej. Zmiany w realizacji przedsięwzięcia nie stanowią podstawy dla wznowienia na podstawie ujawnionych nowych faktów lub dowodów.

Odstąpienie od uwzględniania kondygnacji podziemnych przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy nie narusza przepisów prawa, jeśli MPZP sporządzono przed 21 października 2010 roku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja administracyjna jest zgodna z prawem.

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego winien być nałożony na właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego, nie zaś na podmiot działający jako posiadacz zależny na podstawie zgody uprawnionego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłość postępowania prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miała rażącego charakteru naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej i nie przyznanie skarżącym rekompensaty pieniężnej.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli nie wykazuje okoliczności uwalniających od odpowiedzialności, co uzasadnia nałożenie kary przez organ.

Tytuł wykonawczy nie spełniający wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym brak klauzuli organu egzekucyjnego, skutkuje obowiązkowym umorzeniem postępowania egzekucyjnego, niezależnie od innych okoliczności postępowania.

Dopuszczalność ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, przy braku wymogu decyzji środowiskowej, jest zgodna z aktualnym stanem prawnym i nie narusza prawa środowiskowego ani proceduralnego.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w związku z jego sprzedażą osobom nieletnim następuje na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, niezależnie od winy sprzedawcy.

Sąd kasacyjny stoi na stanowisku, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za nieosiągnięcie poziomu recyklingu jest niezależna od elementu winy, a regulacje krajowe nie naruszają zasady "zanieczyszczający płaci" określonej w przepisach unijnych.

Stwierdzenie faktu władania publicznego nad gruntem i jego zajęcia jako drogi publicznej wymaga pełnego udowodnienia zgodnie z art. 73 ustawy. Organy muszą precyzyjnie ustalić stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r., eliminując wątpliwości na korzyść obywatela.

Nieruchomość lub jej część "dowłaszczona" na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z 1958 r. nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został osiągnięty, a jej zwolnienie następuje wyłącznie przy zbędności wywłaszczonej nieruchomości zasadniczej.