Skarga kasacyjna A Sp. z o.o. Sp. k. nie spełnia wymogów art. 174 p.p.s.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych zostaje podtrzymane.

Na postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 u.p.e.a. w przedmiocie odmowy wypłaty środków pieniężnych z zajętego rachunku bankowego nie przysługuje zażalenie. Wyjątki od zasady zaskarżalności określa ustawa, stanowiąc zamknięty katalog środków odwoławczych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wykazując iż zmiana stanu prawnego czyni wcześniejszą ocenę prawną wojewódzkiego sądu administracyjnego nieaktualną, jednak zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy z 8 grudnia 2005 r. została uchylona. Przy rozważaniu nieodwracalnych skutków prawnych, należy kierować się art. 156 § 2 k.p.a., a nie definicją z art. 2 pkt 4 u.s.d.r.

Art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy stosują się do wszystkich cudzoziemców niezależnie od daty przybycia do Polski. Bezczynność organu podlega ocenie zgodnie z p.p.s.a. i k.p.a. po 30.06.2024 r.

Dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, jeśli może stanowić samodzielną działkę budowlaną, o ile szczególne okoliczności uzasadniają odstępstwo od zasady ustalenia zabudowy dla całej działki.

Inwestycja polegająca na budowie magazynów energii elektrycznej nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej wyłączone z wymogu spełnienia przesłanki "dobrego sąsiedztwa" w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jeśli nie jest połączona z urządzeniem odnawialnego źródła energii.

Niezawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskaźników intensywności zabudowy jest istotnym naruszeniem prawa, skutkującym nieważnością uchwały Rady Miejskiej. Obszary przeznaczone pod zabudowę wymagają obligatoryjnego określenia intensywności zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku braku transakcji porównywalnych, możliwe jest przyjęcie wartości odtworzeniowej budowli jako podstawy opodatkowania, jeśli wycena oparta jest na rzetelnej analizie i uzasadnieniu biegłego.

W postępowaniu egzekucyjnym, które rozpoczęło się przed nowelizacją z 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w ich wcześniejszym brzmieniu, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej, jako że zarzuty nie wykazały wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Bezczynność Polskich Kolei Państwowych S.A. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej była nieuzasadniona, gdyż nie wykazano całościowego wyłączenia stosowania przepisów u.d.i.p. przez odrębne regulacje prawne dotyczące tej samej materii.

Decyzja o odmowie wydania wizy krajowej przez konsula nie podlega kontroli sądów administracyjnych zgodnie z art. 5 pkt 4 p.p.s.a., a skarga kasacyjna w tej materii jest niedopuszczalna. NSA oddalił skargę odrzucając stwierdzenie naruszenia prawa do sądu oraz przepisów konstytucyjnych i unijnych.

W przypadku programów wieloletnich, termin przedawnienia wynosi 8 lat od momentu wystąpienia nieprawidłowości, a jego zbiegiem umarza się postępowanie administracyjne dotyczące zwrotu nienależnie pobranych środków finansowych, jeśli decyzja wydana została po jego upływie. Oddalenie skargi kasacyjnej Prezesa ARiMR przez NSA, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Środki egzekucyjne zastosowane przez organ egzekucyjny nie naruszyły zasady stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, a ich zastosowanie było zgodne z zasadą celowości i efektywności prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

M. S. P. A. B. Sp. z o.o. Sp. k. w T., nie wykazując należycie pochodzenia towarów, nie może uzyskać zerowej stawki cła antydumpingowego. Organy celne poprawnie stosowały procedury zgłoszenia celnego oraz określenia cła, co potwierdza NSA, oddalając skargę kasacyjną.

Samo istnienie rodzeństwa osoby wymagającej opieki nie wyklucza prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli jedno z dzieci faktycznie sprawuje pełną opiekę, rezygnując z pracy zarobkowej. Decyzje administracyjne oparte na błędnej wykładni przepisów ulegają uchyleniu, pomimo że uzasadnienia niektórych argumentów wymagały korekty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną spółki M. S. P. H.-A., uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie WSA o zgodności z prawem decyzji organu celnego w zakresie weryfikacji zgłoszenia celnego i opodatkowania importowanych towarów.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że brak jest podstaw do odstąpienia od zastosowania dodatkowych obciążeń podatkowych i celnych z uwagi na wykazane fałszerstwa w zgłoszeniu celnym. Podmiot składający zgłoszenie celne ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowość podanych danych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, podtrzymując zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku akcyzowym z powodu prawidłowej klasyfikacji towarów oraz braku należytej staranności w ich klasyfikowaniu przez Spółkę.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców. NSA uznał, że Wojewoda Pomorski pozostawał w stanie bezczynności, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy dotyczą wszystkich cudzoziemców, a więc nie tylko obywateli Ukrainy. Bezczynność Wojewody, pomimo znacznego przekroczenia terminów, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, co zwalniało organ z obowiązku zapłaty sumy pieniężnej.

Skarga kasacyjna spółki na odmowę wypłaty dofinansowania została oddalona, gdyż uznano, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z kryteriami rozporządzenia 651/2014 UE, co uniemożliwia przyznanie pomocy publicznej.

Dla zachowania prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest wystarczające samo faktyczne wykonanie usługi, jeżeli faktura wskazuje jako jej wykonawcę podmiot, który w rzeczywistości usługi tej nie wykonał, a podatnik nie dochował należytej staranności pozwalającej na zweryfikowanie rzeczywistego przebiegu transakcji.