Uznanie administracyjne rozumieć należy jako szczególną formę upoważnienia przez ustawę organów administracji państwowej do określonego zachowania się działania lub zaniechania, polegającą na przyznaniu organom administracji możności dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań. Jest to szczególna forma wykonywania przepisów prawa nie

Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków

Działania organów władzy publicznej dotyczące najbardziej podstawowych spraw życiowych obywateli powinny pozostawać spójne.

Organ pomocy społecznej zobligowany jest brać pod uwagę także wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, w tym przede wszystkim osoby, których dochód jest niższy niż ustawowe kryterium dochodowe.

Uznanie w świetle okoliczności powołanych jako podstawa faktyczna żądania, że czynność prawna jest nieważna albo nieistniejąca bądź dotknięta inną sankcją jej wadliwości powodującą, że stosunek prawny, który miałby z niej wynikać, nie istnieje, stanowi wówczas jedynie przesłankę rozstrzygnięcia o żądaniu, a nie sam przedmiot tego rozstrzygnięcia. Praktykowany uproszczony sposób sformułowania żądania

Zarządca przymusowy ustanowiony celem zabezpieczenia majątku dłużnika, w stosunku do którego złożono wniosek o ogłoszenie upadłości, z racji swojej pozycji (art. 160 ust. 1 i art. 186 w zw. z art. 40 ust. 4 p.u.n.) wykonuje legitymację dłużnika jako akcjonariusza do wniesienia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia na takich warunkach i w takich sytuacjach, które dotyczą

Wydając postanowienie na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. organy podatkowe nie są obowiązane badać sytuacji majątkowej podatnika, mogą zaś wykazać prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego przez upływem terminu przedawnienia w oparciu o inne okoliczności, w tym powołując się na brak zapłaty podatku oraz czas konieczny do zakończenia postępowania podatkowego decyzja ostateczną

Wydanie dwóch różnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, z których następnie jedna, w terminie do wydania interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego, zostaje, jako nieprawidłowa, na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zmieniona - do stanu zgodności z drugą - nie stanowi niejednolitego

Wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową - w rozumieniu wskazanym w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej - zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej. Wskazuje się przy tym na reguły rządzące postępowaniem wznowieniowym. W postępowaniu tym nie prowadzi się od nowa w całości

Przez pojęcie utrzymanie należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym.

Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia

Bezpodstawne wzbogacenie w rozumieniu art. 405 k.c. zachodzi wtedy, gdy w rezultacie określonej sytuacji następuje wzbogacenie jednej osoby kosztem innej osoby, czyli gdy zachodzi wzajemna zależność pomiędzy uzyskaniem korzyści majątkowej przez wzbogaconego a uszczerbkiem majątkowym doznanym przez zubożonego. Sytuacja, w której dochodzi do wzbogacenia może polegać na jednej czynności faktycznej lub