W doktrynie podkreśla się, że o możności bycia zobowiązanym rozstrzygają przepisy materialnego prawa administracyjnego.

Jak trafnie twierdzi się w doktrynie, w tej kategorii podstaw uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.