Przepis art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Sędziowie nie mogą domagać się wyższej stawki zaszeregowania tylko dlatego, że przed wejściem w życie reformy płacowej mieli już odpowiedni staż pracy w danym sądzie.

To autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazując, które normy prawa zostały naruszone, a sąd kasacyjny nie ma obowiązku, ani też prawa do dokonywania konkretyzacji zarzutów kasacyjnych, wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków, czy też domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.

Ocena zaś, czy należy stosować Prawo budowlane należy do kompetencji organów administracji właściwych w sprawach uregulowanych w tej ustawie, a więc organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy przede wszystkim wskazać na czym polega naruszenie przepisów wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej z uwzględnieniem, iż w przypadku naruszenia przepisów postępowania należy wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w przypadku naruszenia prawa materialnego wskazać, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni lub niewłaściwym

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu

W sytuacji gdy chodzi o potwierdzenie okoliczności zwrotu podatku podróżnym należy uznać, że dostawca powinien dołożyć wszelką staranność jako działający w tym wypadku na rachunek i w interesie skarbu państwa. Zaprzeczeniem takiej staranności będzie w szczególności stwierdzenie sfałszowania podpisu na dokumencie Tax Free.

Ocena zaś, czy należy stosować Prawo budowlane należy do kompetencji organów administracji właściwych w sprawach uregulowanych w tej ustawie, a więc organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

Badanie z urzędu nieważności postępowania następuje bez względu na to jakie zarzuty postawiono w skardze kasacyjnej i czy wskazano w niej na nieważność postępowania. Wystąpienie nieważności postępowania tamuje drogę do rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, co do jej meritum, stanowi zaś podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W postępowaniu podatkowym przyjęto jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów, o której stanowi art. 191 Ordynacji podatkowej. W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych

Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Przy czym podkreślenia wymaga, że same tylko oświadczenia czy twierdzenia podatnika są w aspekcie uznania określonego faktu za uprawdopodobniony niewystarczające.

Kwestia lokalizacji platformy wiertniczej ma zasadnicze znaczenie dla zastosowania przepisów o uldze abolicyjnej.

W świetle art. 116 § 2 w zw. z art. 107 § 2 pkt 2 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm.) osoba trzecia ponosząca odpowiedzialność za zaległości podatkowe podatnika odpowiada także za odsetki od tej zaległości, określone na dzień wydania decyzji ustalającej tę odpowiedzialność, w tym także za okres, w którym nie pełniła ona już funkcji w zarządzie