Niewprowadzenie do obrotu artykułów spożywczych, które poprzez brak zgodności z wymaganiami jakości handlowej oraz oznakowanie mogą wprowadzać konsumenta w błąd, jest zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając decyzję GIJH o zakazie wprowadzenia do obrotu partii produktów niespełniających wymagań jakości handlowej z powodu nieprawidłowego oznakowania. Wyrok podkreśla, że nazwy produktów muszą jasno odzwierciedlać ich charakter oraz właściwości, w przeciwnym razie mogą wprowadzać konsumenta w błąd.

Osoba wpisana do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Drogowych jako zarządzająca transportem, nie traci tego statusu z mocy samego zaprzestania faktycznego zarządzania, a organy administracyjne mogą oprzeć się na notoriach urzędowych i wpisach w KREPD przy ocenie odpowiedzialności karnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że organ skarbowy nie wykazał przesłanek zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku, co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji o zabezpieczeniu. Bez oceny aktualnej sytuacji finansowej podatnika, instytucja zabezpieczenia nie może być zastosowana.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania nie mogą być retroaktywnie stosowane do zobowiązań podatkowych powstałych w trakcie 2016 roku z uwagi na ich niezgodność z konstytucyjnymi zasadami pewności prawa i niedziałania prawa wstecz.

Oznakowanie "mleko modyfikowane" nie spełnia prawnych wymagań jakości handlowej; zakaz wprowadzenia do obrotu produktów nieprzestrzegających wymaganych standardów oznakowania jest uzasadniony prawem unijnym i krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z uwagi na naruszenie zasady proporcjonalności oraz błędną wykładnię art. 302 ust. 1 i 4a ustawy o cudzoziemcach.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na niewłaściwą ocenę zgodności z prawem wykorzystania dotacji oświatowej, nakazując ponowną analizę dokumentacji i dowodów zgodnie z przepisami ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

Brak wymogu prawnego na świadectwie autentyczności indywidualnej pieczęci osoby dokonującej poświadczenia jest podstawą do uchylenia decyzji administracyjnych odmawiających uprzywilejowanego traktowania taryfowego.

Wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej, niezależnie od wykonywania umowy cywilnoprawnej na rzecz tej spółki.

Stosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania (art. 119a O.p.) do zobowiązań podatkowych za 2016 r. jest niedopuszczalne z uwagi na jej wprowadzenie w trakcie trwania tego roku podatkowego, co narusza zasady intertemporalne i zakaz retroakcji przepisów podatkowych.

NSA oddala skargę kasacyjną A. S.A. od wyroku WSA, potwierdzając decyzję Ministra Finansów i Gospodarki o ustaleniu odszkodowania. Sąd podtrzymuje prawidłowość procesu proceduralnego zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., nie wkraczając w kwestie materialnoprawne.

Kara pieniężna za brak zgłoszenia do CRBR jest zasadne, gdyż wpis odgrywa kluczową rolę w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a naruszenie miało charakter poważny, uniemożliwiając osiągnięcie celów ustawowych.

Działania podatnika w zakresie przygotowania i sprzedaży działek nie stanowią działalności gospodarczej, lecz mieszczą się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, co wyklucza obowiązek rozliczenia podatku VAT, nawet przy formalnym przygotowaniu działek do sprzedaży.

Nieruchomości pozostałe po likwidacji linii kolejowych, związane z działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu na zasadach przewidzianych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą i nie podlegają zwolnieniu jako pasy drogowe dróg publicznych.

W sprawach o dostęp do informacji publicznej, sąd musi opierać się na aktach administracyjnych; nieudostępnienie wniosku w aktach państwowych prowadzi do uchylenia orzeczenia dotyczącego bezczynności organu administracyjnego.

W sprawie podatku dochodowego za 2016 r., przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzonej w połowie roku, nie mogą być stosowane wstecz, ze względu na zasady niedziałania prawa wstecz i pewności prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu naruszenia przepisów postępowania i braku właściwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie tytułu prawnego do nieruchomości.

Nienależyte umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu właściwego organu przyznającego stypendia skutkuje nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zakaz posługiwania się nazwą "mleko modyfikowane" dla produktów zawierających składniki niemleczne wynika z ochrony konsumentów przed wprowadzeniem w błąd oraz przepisów definiujących mleko jako wydzielinę z wymion bez dodatków. Nieprzestrzeganie tych zasad skutkuje zakazem wprowadzania produktu do obrotu.

Faktury wystawione przez podmioty nie mające potwierdzenia w rzeczywistych transakcjach gospodarczych nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego, a ich wprowadzenie do obrotu skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku należnego przez wystawcę takich faktur.

M.G. nie jest stroną w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie budynku, gdyż jego interes prawny reprezentuje wspólnota mieszkaniowa. NSA potwierdził zasadność umorzenia postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a, organy i sądy są związane oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego, jeżeli przepisy prawa się nie zmieniły. Nieodwołanie się od poprzedniego wyroku czyni ocenę wiążącą, uniemożliwiając podważenie ustaleń dotyczących braku inicjatywy w zakresie ustalenia odszkodowania.

Obowiązek poddania się kwarantannie, jak określono w art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń, nie wymaga formy decyzji administracyjnej; realizowany jest jako czynność administracyjna, od której brak podstaw do odwołania, lecz istnieje możliwość zaskarżenia jej do sądu administracyjnego.