Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że grunty związane z nieaktywnymi liniami kolejowymi nie spełniają przesłanek zwolnienia podatkowego zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie. Oddzielne opodatkowanie poszczególnych składników majątkowych jest dopuszczalne, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem.

Grunty związane z nieczynną linią kolejową podlegają opodatkowaniu wyższą stawką, jako związane z działalnością gospodarczą, nawet przy braku ruchu kolejowego. Nie stanowią one części budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Grunt zajęty pod linię kolejową, jako odrębny przedmiot opodatkowania, może być opodatkowany niezależnie od budowli znajdujących się na nim, co potwierdza rozstrzygnięcie NSA podtrzymujące decyzję organu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż grunty związane z nieczynną linią kolejową, wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie kwalifikują się do zwolnienia przewidzianego dla czynnej infrastruktury kolejowej na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. S.A., uznając prawidłowość ustaleń faktycznych i zastosowanej wykładni prawa przez sąd pierwszej instancji. Sporne grunty nie stanowią "obszaru kolejowego" i podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą, bez zwolnień przewidzianych dla infrastruktury kolejowej.

Grunty po zlikwidowanych liniach kolejowych nie kwalifikują się, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1c u.p.o.l., do zwolnienia z podatku od nieruchomości, gdyż nie stanowią "obszaru kolejowego" w rozumieniu prawa. Tym samym skarga kasacyjna została oddalona.

Oddalenie skargi kasacyjnej P. [...] S.A. przez NSA wobec braku naruszenia prawa materialnego i proceduralnego. Podatek od nieruchomości obejmuje opodatkowanie gruntu jako samodzielnego przedmiotu, nie będącego częścią budowli kolejowej.

Odwołując się do art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "ważny interes podatnika" musi być oceniany wszechstronnie, z uwzględnieniem całokształtu sytuacji majątkowej, a nie jedynie jako okoliczność wymagająca nadzwyczajnych rozwiązań.

Zgodnie z ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmiany w ewidencji gruntów mające charakter naprawczy nie mogą mieć zastosowania wstecz do celów podatkowych; wiążące dla organów pozostają dane ewidencyjne obowiązujące w okresie rozliczeniowym.

Postępowanie egzekucyjne było niedopuszczalne, gdyż organ nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 6 § 1 u.p.e.a., szczególnie uchylania się od wykonania obowiązku przez skarżącą. NSA potwierdził prawidłowość oceny WSA, wskazując na brak naruszenia prawa w postępowaniu organu pierwszej instancji.

Grunty używane w działalności gospodarczej mogą być opodatkowane wyższą stawką podatkową, nawet jeśli są częścią infrastruktury kolejowej; zwolnienia z podatku nie obejmują nieczynnej infrastruktury kolejowej.

Bez prawidłowego doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego nie można uznać, że decyzja ta wywołuje skutki prawne. Naruszenie trybu doręczenia może skutkować uchyleniem decyzji podatkowej.

Powołanie się przez podatnika w trakcie czynności sprawdzających na fakt otrzymania darowizny, która nie została uprzednio zgłoszona, skutkuje opodatkowaniem sankcyjną stawką 20%, niezależnie od przeznaczenia tej darowizny. Art. 15 ust. 4 i art. 6 ust. 4 u.p.s.d. mają zastosowanie w takim kontekście.

Wyrażenie przez pełnomocnika zgody, o której mowa w art. 35e ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) nie uchyla możliwości doręczenia w postępowaniu pełnomocnikowi pisma pod adres wskazany w pełnomocnictwie, lecz de lege lata uprawnia organ do doręczenia pisma, adresowanego do pełnomocnika na jego konto w e-Urzędzie Skarbowym,

Doręczony w formie wydruku dokument elektroniczny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności spełnia wymagane prawem formalne standardy zgodności, co uzasadnia zastosowanie środków egzekucyjnych w postępowaniu zabezpieczającym.

Izba Administracji Skarbowej jako jednostka budżetowa może być prawidłowo oznaczona jako dłużnik zajętej wierzytelności, działając w imieniu Skarbu Państwa, zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.e.a.

Wniesienie skargi na czynność zabezpieczającą nie może kwestionować zasadności czynności zabezpieczającej w postępowaniu zabezpieczającym, chyba że wykazane jest naruszenie przepisów egzekucyjnych, czego w niniejszym przypadku nie stwierdzono, tym samym skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzja odmowna w przedmiocie ulgi płatniczej została prawidłowo utrzymana w mocy przez Sąd, gdyż brak było przesłanek z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniających przyznanie ulgi w świetle ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej.

Organy administracyjne są uprawnione do korzystania z danych dotyczących zużycia wody jako metody szacunkowej przy ustalaniu liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, co wpływa na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

NSA potwierdza, że prawidłowe doręczenie decyzji w trybie awiza uzasadnia stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a zarzuty proceduralne skarżącego dotyczące doręczenia zastępczego są bezpodstawne.

Ustawodawcze odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu niekonstytucyjnego wyklucza możliwość wznowienia postępowań zakończonych prawomocnymi orzeczeniami przed upływem terminu odroczenia, zgodnie z art. 190 ust. 3 i 4 Konstytucji RP.

Nie można uznać, że skutki społeczno-ekonomiczne czynią decyzję o rejestracji pojazdu zgodną z prawem, skoro doszło do oczywistego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym przez brak świadectwa homologacji, co przesądza o nieważności decyzji.

Decyzja o rejestracji pojazdu rażąco narusza prawo, jeżeli wydana jest bez wymaganych dokumentów homologacyjnych (art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d.). Skutki społeczno-ekonomiczne nie są przeszkodą do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

O doręczeniu decyzji podatkowej spełniającym wymogi z art. 211 Ordynacji podatkowej można mówić wyłącznie w odniesieniu do doręczenia oryginału, zaś doręczenie kopii decyzji nie wywołuje przewidzianych prawem skutków procesowych.