Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że postępowanie przed sądem I instancji było pozbawione istotnych błędów, a zaskarżony wyrok Sądu I instancji w zakresie naruszeń proceduralnych podniesionych w skardze kasacyjnej, powinien zostać utrzymany.

"Jeżeli zatem na gruncie przepisów ustawy komunalizacyjnej stronami w sprawie zakończonej decyzją komunalizacyjną są Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel nieruchomości, właściwa gmina jako beneficjent komunalizacji oraz inne podmioty, gdy wykażą, iż komunalizowane mienie na dzień 27 maja 1990 r. stanowiło ich własność i nie podlegało komunalizacji, to w rozpoznawanej sprawie - z uwagi na kontekst

Bonifikata uzyskana przy zakupie nieruchomości przez byłych pracowników Lasów Państwowych nie stanowi przychodu z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako że brak jest elementu świadczenia wzajemnego i indywidualizacji świadczenia.

Decyzja odmowna dotycząca wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop może zostać uchylona w trybie art. 154 § 1 k.p.a. jeżeli uwzględnia interes społeczny i słuszny interes strony, także w kontekście nowych wykładni prawa wynikających z orzecznictwa sądowego.

Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej musi uwzględniać wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, w tym możliwości odstępstwa od przewidzianych prawem warunków, gdy skarżący znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej lub rodzinnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że rozstrzygnięcie legalności decyzji administracyjnej podlega zasadzie oceny według stanu prawnego z dnia jej wydania, a kwestia niezakończenia sprawy nie odnosi się do postępowania sądowego, lecz administracyjnego.

Odmawiając umorzenia zadłużenia z tytułu składek, organ ZUS działał zgodnie z przepisami prawa. Skarżący nie udowodnił przesłanek do umorzenia określonych prawem, a kontrola sądowa potwierdziła prawidłowość ustaleń faktycznych organu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na P. Sp. z o.o. przez WIOŚ za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków pozwolenia było prawidłowe. Nie doszło do naruszenia przepisów ani w procedurze administracyjnej, ani przed sądem.

Art. 53 ust. 4a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie ma zastosowania retroaktywnego do dokumentów DPR wydanych przed 1.01.2018 r. Decyzje unieważniające takie dokumenty na podstawie nowego przepisu są nieważne.

Środki uzyskane z refundacji wywozowej mogą zostać zakwalifikowane jako nienależnie pobrane, jeśli nie można jednoznacznie ustalić pochodzenia produktów zgodnego z wymaganiami rozporządzenia UE. WSA prawidłowo podtrzymał decyzje administracyjne w tej materii.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliły decyzję w przedmiocie prawa użytkowania wieczystego z uwagi na istotne braki dowodowe, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., wymagające rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

W sprawie dotyczącej opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, właściwym jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odroczenie płatności, jeśli organ administracyjny nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności wyjaśniających przyczyny uchybienia terminu.

NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając konieczność zbadania indywidualnego interesu Skarżącej oraz zgodności uchwały krajobrazowej z zasadami proporcjonalności i równowagi interesów. Orzeczenie podkreśla niezastosowanie się do wytycznych NSA w ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zgoda budowlana, uzyskana przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, wyklucza sankcjonowanie retroaktywne, a nieustalone jej posiadanie narusza prawa nabyte. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza zgodność wyroku z zasadami efektywnej ochrony prawnej.

Do dochodów polskiego marynarza pracującego na statku norweskiego przedsiębiorstwa w transporcie międzynarodowym znajduje zastosowanie art. 14 ust. 3 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, co uzasadnia przyznanie ulgi abolicyjnej na podstawie polskiego prawa.

Ogłoszenie choroby zawodowej jest uzasadnione przy wysokim prawdopodobieństwie związku przyczynowego ze środowiskiem pracy, nawet gdy są inne potencjalne przyczyny, które nie zostały jednoznacznie obalone.

Właściciel obiektu budowlanego może być zobowiązany do przedłożenia ekspertyzy technicznej na podstawie art. 81c ust. 2 P.b., jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do jakości robót budowlanych i stanu technicznego budynku, zwłaszcza w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Tajemnicy skarbowej nie stosuje się do informacji o ujęciu przez kontrahenta podatnika zdarzeń w deklaracji w wypadku wniosku kontrahenta o zaświadczenie, jeśli dotyczy ich samodzielnych transakcji – naruszenie art. 293 § 3 pkt 2 o.p.

Sąd orzekający odrzucił skargę kasacyjną, uznając za uzasadnione uchylenie decyzji przez sąd pierwszej instancji z powodu naruszenia zasad poprawnej legislacji i równego traktowania, wynikających z wstecznego zastosowania wadliwej reguły prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa, uznając decyzję kasatoryjną wydaną przez organ odwoławczy za uzasadnioną z uwagi na wadliwość operatu szacunkowego i potrzebę dopełnienia procedur dowodowych przez organ pierwszej instancji.

Sąd orzekł, że decyzja o zwrocie dotacji była zgodna z prawem, a twierdzenia o przedawnieniu oraz przekroczenia zakresu wykorzystania dotacji przez Fundację pozostają nieudowodnione, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Sąd oddala skargę kasacyjną, podtrzymując nałożenie kary pieniężnej na spółkę za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów komunalnych, uznając, że obowiązki te należycie na skarżącej ciążyły, a ich niewykonanie nie wynikało z okoliczności niezależnych.

Status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie przysługuje nabywcy roszczeń dekretowych, w postępowaniu komunalizacyjnym dotyczącym nieruchomości dekretowej oraz w postępowaniach nadzwyczajnych, prowadzonych w odniesieniu do ostatecznej decyzji komunalizacyjnej dotyczącej nieruchomości dekretowej.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego odpowiadała prawu, spełniając wymogi art. 61 u.p.z.p., w tym szeroką interpretację pojęcia "działka sąsiednia" w kontekście prowadzenia analizy urbanistycznej, co NSA uznał za zgodne z przepisami.