Stacja bazowa telefonii komórkowej posiada status inwestycji celu publicznego, co umożliwia jej lokalizację zgodnie z obowiązującymi zasadami zagospodarowania i bez potrzeby decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile nie wpływa nadmiernie na chronione interesy sąsiadów.

Roboty budowlane polegające na instalacji dodatkowych anten na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej wymagają pozwolenia na budowę, gdyż stanowią jej rozbudowę, co wynika z art. 29 ustawy Prawo budowlane, a zmiana parametrów obiektu wyklucza wyłącznie zgłoszenie.

Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, bez faktycznego zajęcia gruntu na tę działalność, nie stanowi przesłanki do objęcia go podatkiem od nieruchomości, lecz winien być traktowany jako podległy podatkowi rolnemu.

Organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie wywozowe w przypadku braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza UE, co spoczywa na eksporterze. Dokumenty muszą być w oryginale lub odpowiednio poświadczone.

E.G. nie wykazała, że naruszenie praw pacjentów miało charakter systemowy i trwały, co było warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o naruszenie zbiorowych praw pacjentów. Skarga kasacyjna oddalona.

Dla wszczęcia postępowania dotyczącego zbiorowych praw pacjenta zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.p. nie wystarcza wykazanie jednostkowego naruszenia. Uprawdopodobnienie musi dowodzić zorganizowanego i systemowego naruszenia praw pacjentów przez podmiot.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Decyzja administracyjna dotycząca ustalenia warunków zabudowy zagrodowej nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o ile zabudowa ta pozostaje funkcjonalnie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym, nawet przy braku jej pełnej własności przez inwestora.

NSA uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując na błędne zastosowanie przepisów k.p.a. zamiast ustawy PROW, oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając zasadność skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie jej osnowy, a uzasadnienie nie stanowi jego część samoistnej. W sprawie zmiany świadczenia organ może wskazać element informacyjny, ale nie może samodzielnie decydować o zwrocie świadczenia jako nienależnego.

Operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia odszkodowania, musi być zlecony przez właściwy organ. Brak klauzuli aktualizującej w operacie czyni go nieważnym jako dowód. Naczelny Sąd Administracyjny oddala kasację.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba opiekująca się pobiera rentę. Zasada ta obowiązuje mimo wyroku TK, chyba że renta zostanie zawieszona. Skarga kasacyjna słuszna; decyzja o odmowie przyznania świadczenia została utrzymana.

Umorzenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zasadne po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji. Fakt ten czyni postępowanie bezprzedmiotowym zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA uzasadnia prawidłowe doręczenie decyzji organu administracyjnego pełnomocnikowi strony, co skutkuje uznaniem terminu wniesienia odwołania za przekroczony, zgodnie z przepisami k.p.a. o doręczeniach.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu wadliwego uzasadnienia, podkreślając konieczność poprawnej wykładni i zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego w kontekście oceny punktowej wniosku o pomoc finansową.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejsze ustalenia, że budynek objęty postępowaniem powstał w ramach samowoli budowlanej oraz podkreślając nieskuteczność podnoszonych zarzutów wobec prawomocnych wcześniejszych orzeczeń.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie wykazano rażącego naruszenia prawa w decyzji administracyjnej przenoszącej warunki zabudowy na rzecz skarżących, a z powodu niestwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej brak było podstaw do unieważnienia decyzji zależnej.

NSA uchylił wyrok WSA, decyzję SKO i Burmistrza, uznając, że przepisy uśr, w zakresie, w jakim uniemożliwiają przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie faktycznie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, są niezgodne z Konstytucją RP.

Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił orzeczenie dotyczące kary łącznej grzywny za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem dostosowania jej do ustawowych ograniczeń postępowania nakazowego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Niniejsze postępowanie wykazało, że nieruchomość, klasyfikowana jako użytki rolne, nie była faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co wykluczało jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.