Decyzja administracyjna organu odwoławczego umarzająca postępowanie z powodu domniemanej bezprzedmiotowości jest nierzeczywista, gdy zgoda Ministerstwa wcześniej przyznana jest wciąż obowiązująca. Postępowanie powinno być rozpatrzone merytorycznie, a nie umarzane formalnie.

Prokurenci spółki z o.o. nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu z początku 2022 r., gdyż nie obejmowało ono prokurentów jako osoby "powołane" do pełnienia funkcji.

Zastosowanie ostatecznego cła antydumpingowego na sklejkę z drewna brzozowego, zgłoszoną lub niezgłoszoną jako pochodzącą z Turcji i Kazachstanu, jest zgodne z prawem unijnym w zakresie określonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287.

Skarga na obwieszczenie o licytacji nieruchomości nie obejmuje możliwości kwestionowania operatu szacunkowego z uwagi na jego dezaktualizację. Na etapie ogłoszenia licytacji można badać jedynie formalnoprawne aspekty obwieszczenia, a nie wcześniej dokonane czynności egzekucyjne.

NSA stwierdził, że przy rozpatrywaniu wniosku o ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego, organ podatkowy obowiązany jest ocenić istnienie zobowiązania w kontekście przedawnienia, niezależnie od uprzedniej ostatecznej decyzji określającej jego wysokość.

Naruszenie terminu wypowiedzenia się w sprawie dowodów, wyznaczonego zgodnie z art. 200 § 1 o.p., a skutkujące wydaniem decyzji po upływie terminu przedawnienia, uzasadnia uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego ze względów formalnych, bez oceny merytorycznej zasadności odpowiedzialności podatkowej.

Zwolnienie podatkowe z art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn dotyczy wartości udziału we współwłasności całej nieruchomości nabytej przez zasiedzenie, które przekracza udział nabyty wcześniej we współwłasności, a nie proporcjonalną część nabytej przez zasiedzenie nieruchomości.

Sąd stwierdza, że wobec braku rzeczywistości transakcji oraz niewykazania należytej staranności przez podatnika, nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zaskarżone decyzje organów podatkowych były prawidłowe.

Wznowienie postępowania administracyjnego, w którym upłynął pięcioletni termin, uniemożliwia uchylenie decyzji administracyjnej, nawet w przypadku stwierdzenia jej sprzeczności z prawem materialnym lub procesowym.

Umowa o wykonanie tłumaczenia, która nie konkretyzuje indywidualnego, trwałego rezultatu, stanowi umowę o świadczenie usług podlegającą ubezpieczeniu zdrowotnemu, a nie umowę o dzieło. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko Sądu I instancji i organu administracji o właściwej kwalifikacji prawnej umowy.

Osoba składająca żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w kontekście odpowiedzialności zawodowej inżynierów budownictwa nie posiada automatycznie statusu strony, co uniemożliwia jej inicjowanie postępowania.

Bezczynność organu administracji publicznej nie musi automatycznie wiązać się z rażącym naruszeniem prawa, zwłaszcza gdy jej przyczyna leży po stronie innych uczestników postępowania.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary wysyłane z Kazachstanu, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/1287, było prawidłowe, a retrospektywne stosowanie tego środka było zgodne z prawem unijnym. Rozszerzające zastosowanie cła nie wymagało dowodzenia rosyjskiego pochodzenia towaru.

Złożenie protestu w przedmiocie oceny projektu finansowanego ze środków europejskich wymaga jednoznacznego identyfikowania zaskarżanych kryteriów, co wyklucza ponowną ocenę niezawartych w proteście kryteriów. W konsekwencji, brak literalnego wskazania niektórych kryteriów wyklucza kontrolę sądową ich oceny.

Proces scalenia gruntów zgodny z ustawą o scalaniu i wymianie gruntów, realizuje cel poprawy warunków gospodarowania, nawet gdy nie spełnia wszystkich indywidualnych oczekiwań uczestników. Organy administracyjne mają prawo do uznaniowych decyzji, o ile nie jest przekroczona ich dowolność.

Skarga kasacyjna A. S. dotycząca cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług jest bezzasadna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów unijnych, a procedury celne i podatkowe nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące faktycznego pochodzenia towaru i retroaktywności cła uznano za nieuzasadnione.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287 skutecznie rozszerza ostateczne cło antydumpingowe na towary wysyłane z Kazachstanu i Turcji niezależnie od kraju ich pochodzenia, co uprawnia do jego poboru według przepisów retroaktywnych.

Wprowadzenie środków polityki handlowej w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego jest zgodne z rozporządzeniem unijnym, a rozszerzenie to nie wymaga dowodzenia pochodzenia z Rosji, lecz związane jest z ich wysyłką z Kazachstanu. Zmiana wartości celnej skutkuje prawidłowym przeliczeniem podatku VAT.

Postanowienie blokady rachunku bankowego oraz jej przedłużenie na 3 miesiące są zgodne z prawem, gdy istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a organy dysponują informacjami uzasadniającymi podejrzenie działalności związanej z wyłudzeniami skarbowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny, w granicach skargi kasacyjnej, uznał za prawidłowe uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów administracyjnych, wskazując, że istnienie rodzeństwa nie stanowi samoistnej przesłanki odmowy świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarga kasacyjna opierająca się na zarzutach naruszenia procedury doręczenia decyzji administracyjnych z 1958 r. oraz niedopuszczalności odwołania jest bezzasadna, gdyż decyzje te są w obrocie prawnym, a przesłanki dopuszczalności odwołania nie zostały spełnione.

Faktury dokumentujące podatek naliczony muszą odzwierciedlać rzeczywiste transakcje; brak tej zgodności wyklucza prawo do odliczenia podatku VAT. Podatnik powinien dochować należytej staranności w weryfikacji kontrahentów; jej brak uniemożliwia powoływanie się na dobrą wiarę.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego oraz wyliczenie dodatkowego podatku od towarów i usług jako zgodne z przepisami prawa unijnego oraz krajowego, potwierdzając prawidłowość decyzji administracyjnej i oddalając skargę kasacyjną.

Umowa zawarta przez C. S.A. była umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło, co skutkowało obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego dla podmiotu realizującego umowę. Wyrok NSA potwierdził zgodność z prawem decyzji Prezesa NFZ oraz odrzucił argumentację o błędnej kwalifikacji prawnej umowy.